Τα δάση, οι φωτιές, το κράτος και η ώρα των πολιτών

Στάχτη παντού, σχεδόν σε όλη την Ελλάδα. Στάχτη τα δάση που τρέχαμε, στάχτη οι πηγές που πίναμε νερό, στάχτη τα κτήματα και οι φάρμες που μας έτρεφαν, στάχτη τα όνειρα και οι ελπίδες μας, τις ώρες ή τις ημέρες που εμείς τα παιδιά της πόλης μπορούσαμε να βρεθούμε για λίγο στη φύση. Ακόμη και εδώ, γύρω από την τεράστια μεγαλούπολη που ζούμε, την Αθήνα. Και το κράτος στάθηκε για μια ακόμη φορά ανίκανο να εγγυηθεί τα ελάχιστα: τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία, την ασφάλεια των πολιτών, την ανθρώπινη ζωή… Αν δε μπορεί, ας το παραδεχθεί και ας δώσει τη δυνατότητα δράσης στους πολίτες. Εμείς μπορούμε, και ίσως να ξέρουμε και να μπορούμε καλύτερα… Πάντως σίγουρα δε θα προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε κανέναν, και κυρίως τον εαυτό μας, όπως ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας, που μιλά για «σχετική επιτυχία», «ασύμμετρες απειλές» και «στρατηγό άνεμο»… Η Κυβέρνηση αποφάσισε αντί να ενισχύσει την πυροσβεστική υπηρεσία, τη δασοπυρόσβεση και τους εθελοντές δασοπυροσβέστες, να συστήσει Αγροφυλακή με 5000 αγροφύλακες… Μια Αγροφυλακή που θα φυλάει όσα δε ξέρουμε τι είναι, μιας και ούτε Κτηματολόγιο υπάρχει ολοκληρωμένο, ούτε Περιουσιολόγιο, ούτε Δασολόγιο. Μια Αγροφυλακή που θα καταγράφει τις ανεξέλεγκτες χωματερές που δημιουργούς πυρκαγιές, αντί να εξυγιαίνουμε τους μολυσμένους χώρους. Αυτά αποφάσισε το ίδιο κράτος που εδώ και 20 χρόνια δε μπορεί να λύσει το πρόβλημα των σκουπιδιών της Αττικής, λες και πρέπει να ανακαλύψουμε και πάλι τον τροχό, όταν οι λύσεις εφαρμόζονται σε όλο τον άλλο ανεπτυγμένο κόσμο…

Με πληγώνει απίστευτα να βλέπω όλα αυτά τα καμμένα δέντρα, το έρημο τοπίο μετά τη φωτιά. Επιπλέον, όμως νευριάζω, εκνευρίζομαι, διότι αυτά τα δάση είναι και δική μου περιουσία, είναι περιουσία και των ανθρώπων που νοιάζομαι και που αγαπώ, είναι περιουσία του διπλανού μου, είναι περιουσία του καθενός από εμάς προσωπικά… Γιατί τα αυτονόητα, όπως η πυροπρόληψη, η άμεση πυρανίχνευση, ο συντονισμός της κατάσβεσης από δασολόγους/δασοφύλακες, είναι τόσο δύσκολα στη χώρα μας; Διότι οι κυβερνήσεις αποφασίζουν πάντα σύμφωνα με τις προτροπές κάποιων «εκλεκτών συμβούλων» και των διάφορων προσοδοθηρικών ομάδων που τους περιτριγυρίζουν, χωρίς να συζητούν με τους ειδικούς, τους τεχνοκράτες, τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τις εξειδικευμένες οργανώσεις και την κοινωνία των πολιτών. Για μια ακόμη φορά η χώρα πληρώνει πολιτικούς πειραματισμούς κάποιων «συμβούλων» υπουργών. Δε χρειαζόταν να πειραματιστούμε, αλλά απλά να καταγράψουμε τι κάνουν οι άλλοι, να διαλέξουμε τις βέλτιστες πρακτικές και να τις προσαρμόσουμε στις ανάγκες και δυνατότητες μας.

Δε μπορώ να μη σκεφτώ πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν εφαρμοζόταν ορισμένες από τις προτάσεις των ειδικών. Αν το έργο που μπορούν και προσφέρουν κάθε καλοκαίρι εκατοντάδες εθελοντές στην ελληνική επαρχία, κάθε χρόνο, συμμετέχοντας στις διακοπές τους σε εθελοντικά προγράμματα, κατευθύνονταν στο δάσος. Αν το κράτος ήταν σοβαρό και περιοριζόταν στον επιτελικό του ρόλο, θα μπορούσε να εντάξει εκατοντάδες εθελοντικές ομάδες σε καθήκοντα δασοπροστασίας και δασοφύλαξης. Αν το κράτος ήταν σοβαρό, θα είχε μειώσει τα διεσπαρμένα στρατόπεδα, θα είχε φτιάξει το βασικό κορμό του στρατού από επαγγελματίες στρατιώτες με άρτιο εξοπλισμό (χωρίς όπλα που αγοράζονται μόνο για τις μίζες) και θα είχε συστήσει Εθνοφυλακή, όπου όλοι όσοι θέλουν, θα μπορούν να εκπαιδεύονται για μερικές ημέρες το χρόνο, στήνοντας κατασκηνώσεις στα δάση, για να επιτευχθεί η δασοφύλαξη μαζί με την εκπαίδευση. Αν το κράτος ήταν σοβαρό, θα είχε ήδη εκχωρήσει τη διαχείριση δασών σε ιδιωτικούς φορείς, με τη συμμετοχή τεχνοκρατών και εξειδικευμένων οργανώσεων, που θα είχαν συμφέρον να φιλοξενούν τους παραπάνω σε δασικά χωρία ή κατασκηνώσεις, ενώ ταυτόχρονα θα επένδυαν για την προστασία της περιουσίας τους για να αποκομίσουν επισκέπτες ή να διαφυλάξουν την δασική παραγωγή τους. Διότι οι άλλες χώρες χρησιμοποιούν τα δάση βασικά για παραγωγή και είναι ένας βασικός πλουτοπαραγωγικός τους πόρος. Το δάσος, με σωστή διαχείριση (όπως κάνει κάθε εταιρεία για την μακροημέρευσή της), μπορεί να αποδώσει πολλά, χωρίς να παραμένει ανεκμετάλλευτο. Όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες είναι παραγωγοί, εκτός από εμάς. Το ντόπιο ξύλο μάλιστα στην καταναλωτική συνείδηση των ανεπτυγμένων χωρών θεωρείται, σχεδόν πάντα, ανώτερης ποιότητας από το εισαγόμενο, χωρίς αυτό να ισχύει πάντα επιστημονικά. Τα παραδείγματα επιτυχημένων εταιρειών, που έχουν ξεκινήσει την ιστορία εδώ και περισσότερο από αιώνα, σε όλη την Ευρώπη, και που έχουν στην ιδιοκτησία τους ή διαχειρίζονται δάση είναι πάμπολλα, χωρίς ποτέ να κατηγορούνται για αντιπεριβαλλοντική συμπεριφορά.

Δε μπορώ δυστυχώς να μη σκεφτώ πόσο ικανοποιημένος θα ήμουν αν ζούσα στην Ελλάδα με κυβερνήσεις που ξέρουν να κάνουν το σωστό και δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος… Αν το κράτος, που δυστυχώς συλλογικά και δημοκρατικά αποφασίσαμε να γιγαντώσουμε, όσο και αν κάποιοι από εμάς πάντα μειοψηφούσαμε, δε μπορεί να εγγυηθεί τα αυτονόητα, τότε ήρθε η ώρα των μεγάλων αλλαγών. Ήρθε η ώρα ο καθένας από εμάς να αναλάβει τις ευθύνες, την ωφέλεια και τη ζημία που του αναλογεί, διαχειριζόμενος ο ίδιος τη δημόσια περιουσία που του ανήκει… Η προστασία του φυσικού πλούτου της χώρας δεν μπορεί να αφεθεί σε αυτούς τους πολιτικούς που άφησαν την Ελλάδα, μόνη στην Ευρώπη, χωρίς κτηματολόγιο και δασολόγιο ώστε οι διαφθαρμένοι κρατικοί λειτουργοί του, σε συνεργασία με τους με τους καταπατητές, να λεηλατούν ελεύθερα τις δημόσιες δασικές εκτάσεις. Στη Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζουμε ότι οι δασικές εκτάσεις της χώρας θα προστατευτούν αποτελεσματικά μόνον εφόσον οι πραγματικοί ιδιοκτήτες τους, δηλαδή όλοι οι Έλληνες πολίτες, αποκτήσουν πλήρη ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί των δημόσιων δασικών εκτάσεων, ακυρώνοντας με αυτόν τον τρόπο τον εμπρησμό ως μέθοδο ιδιοποίησης δασικής γης. Προτείνουμε αναλυτικά στο πρόγραμμά μας τη δωρεάν διανομή, σε όλους τους πολίτες, σε ίσης οικονομικής αξίας μερίδια, όλης της μη χρησιμοποιούμενης ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου συμπεριλαμβανομένων και των δημόσιων δασικών εκτάσεων. Από τη ρύθμιση αυτή θα εξαιρεθούν φυσικά οι αρχαιολογικοί χώροι, ο αιγιαλός, οι εθνικοί δρυμοί, οι περιοχές NATURA 2000 και περιοχές σημαντικές για την εθνική ασφάλεια. Προτείνουμε πολλούς τρόπους που μπορεί αυτή η μετάβαση να γίνει, ώστε μετά από συζήτηση με τους πολίτες και την κοινωνία των πολιτών να εφαρμοστεί μια πραγματικά βιώσιμη και αναπτυξιακή περιβαλλοντική πολιτική.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι ήρθε η ώρα της ευθύνης για τις αποφάσεις που πρέπει να λάβουμε. Κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί πλέον ότι δεν του προσφέρεται μία εναλλακτική πολιτική λύση, απέναντι στους γραφειοκράτες κρατιστές των 2 κομμάτων εξουσίας και τις διεφθαρμένες ομάδες συμφερόντων που τους στηρίζουν. Κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει μια ρεαλιστική πολιτική πρόταση για το κράτος που όλοι θέλουμε, για την προστασία και ανάπτυξη του Περιβάλλοντος, απέναντι στις λαϊκίστικες κορώνες της ακροδεξιάς, τις ανεφάρμοστες πρακτικές της οικολογίας και τις κραυγές της αριστεράς. Υπάρχει πλέον μια πολιτική φωνή, ένα κόμμα που μπορεί να γίνει δύναμη αλλαγής και ελπίδας: η Φιλελεύθερη Συμμαχία!

* το άρθρο γράφτηκε προεκλογικά, όμως θεώρησα εντιμότερο και ηθικότερο να μην επιχειρηματολογήσω για το συγκεκριμένο θέμα πριν τις εκλογές. Θα ένιωθα άσχημα αν κάποιοι μπορούσαν να το εκλάβουν ως «σπέκουλα» πάνω στις στάχτες…

Advertisements

One thought on “Τα δάση, οι φωτιές, το κράτος και η ώρα των πολιτών

  1. Παράθεμα: περιβάλλον, κράτος, ΜΚΟ και φιλελευθερισμός στην Ελλάδα, part 1 « Φιλελεύθερη λαλιά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s