Μήπως είμαι και εγώ ένοχος για το ντόπινγκ;

Το σκάνδαλο το ξέρουμε. Μένει να αποδειχθεί τελεσίδικα, αλλά το ζήτημα παραμένει. Θέλω να ακούσω τι θα μας πουν οι εμπλεκόμενοι, είμαι πολύ περίεργος… Τις γενικότερες απόψεις επί του θέματος (υπέρ και κατά) νομίζω ότι όλοι τις γνωρίζουμε…

Ωστόσο έχω βγάλει κάποια πρώτα συμπεράσματα, ανεξαρτήτως των λεπτομερειών:

1) Φταίνε όσοι παίρνουν αναβολικά; Ναι, είναι επιλογή τους

2) Φταίνε όσοι τους παρέχουν αναβολικά; Ναι, είναι σκοπός τους

3) Φταίνε όσοι δεν τους ελέγχουν; Φυσικά ναι, αυτή είναι η δουλειά τους

4) Φταίω εγώ (και ο καθένας μας); Ναι, στο μέτρο που μας αναλογεί

Νομίζω για τα 3 πρώτα δε χρειάζεται επεξήγηση… Στο 4ο όμως, στο θέμα της προσωπικής μας ευθύνης, θα πρέπει νομίζω να εξηγήσω τι εννοώ.

Βλέπω αρχικά δύο άξονες ευθύνης, κατά πρώτος δικής μου και κατά 2ον του καθενός μας, όσο του αναλογεί:

Α) Το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο είναι προϊόν συγκεκριμένων κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών. Το ίδιο και οι όποιες νέες αποφάσεις παρθούν. Άρα μερίδιο ευθύνης έχουν όσοι πολίτες συμμετέχουμε στις εκλογές, με μεγαλύτερο το ποσοστό εκείνων που ψηφίζουν τα κόμματα που στηρίζουν τις κυβερνήσεις που νομοθετούν

Β) Πολλοί από εμάς παρακολουθούμε κάποιο άθλημα, είτε ενεργά (στο γήπεδο) είτε παθητικά (στην τηλεόραση). Με τη συμμετοχή μας ως θεατών, αποδεχόμαστε τους όρους του παιχνιδιού και απολαμβάνουμε το θέαμα που επιλέγουμε. Αν οι όροι του παιχνιδιού αλλάξουν ή παραβιαστούν και εμείς συνεχίζουμε να παρακολουθούμε χωρίς να αντιδράσουμε, σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τους νέους όρους (ή την παραβίαση). Άρα και όταν παρακολουθούμε ή πανηγυρίζουμε για ντοπαρισμένους αθλητές, μοιραζόμαστε το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στους θεατές.

Πέρα από αυτά όμως, εγώ θα επιμείνω ότι η επίδειξη και το κυνήγι της πρωτιάς σε τομείς όπως ο αθλητισμός, ακόμη και σε καθημερινό απλό επίπεδο, έχει νομίζω παραγίνει. Κλασσικό νομίζω παράδειγμα τα γυμναστήρια, όπου το κυνήγι της ομορφιάς οδηγεί πολλούς σε λανθασμένες επιλογές λήψης διαφόρων ουσιών. Και το κρίσιμο ερώτημα επανέρχεται, όπως στα ναρκωτικά: υπάρχει ανάγκη ελέγχου; Αν ναι, υπάρχει ανάγκη ρύθμισης; Αν ναι, υπάρχει ανάγκη απαγόρευσης;

Κλασσική άσκηση φιλελεύθερης σκέψης…

Υπάρχει όμως και μια διαφορά από το θέμα των ναρκωτικών: ενώ οι ουσίες ντόμπινγκ είναι απαγορευμένες στον αθλητισμό (απαγορευτική πολιτική), στο εμπόριο μπορούν να κυκλοφορούν σε διαφορετική μορφή και άλλη δοσολογία (αντι-απαγορευτική πολιτική)…

Για εμένα το κρίσιμο ειλικρινά δεν είναι τι κάνουν όσοι έχουν αναγάγει τον αθλητισμό σε επάγγελμα και βιοπορισμό, αλλά τί συμβαίνει στις γειτονιές, τα γήπεδα και τα γυμναστήρια ανά τον κόσμο, από τους χιλιάδες – εκατομμύρια ανθρώπους που αθλούνται…

Σκέψεις προς προβληματισμό. Νομίζω ότι επανέλθω σύντομα στο θέμα…

ΥΓ: Αξίζει να διαβάσετε τις απόψεις ορισμένων φίλων:

Ζούμε στην Ανατολική Γερμανία;

Ποιος πληρώνει τα αναβολικά;
Αισθήματα ντροπής για την υπόθεση ντόπινγκ

Διαφωνώ μαζί τους, διότι το κρίσιμο για εμένα δεν είναι το χρώμα της φανέλας (π.χ. εθνική ομάδα) όσων ντοπάρονται. Το ίδιο θέμα και πρόβλημα θα υπήρχε για εμένα αν ντοπάρισμα γινόταν σε έναν ποδοσφαιρικό ή μπασκετικό σύλλογο που υποστήριζα, ελληνικό ή άλλης χώρας… Ούτε βέβαια συμμερίζομαι ότι είναι άμοιροι ευθύνης όσοι δεν είναι στο γήπεδο ή εμπλέκονται με αυτό…

Advertisements

2 thoughts on “Μήπως είμαι και εγώ ένοχος για το ντόπινγκ;

  1. Υπάρχει μια ομοιότητα και μια διαφορά.

    Η ομοιότητα είναι ότι και σε ένα ντοπάρισμα αθλητή ή ομάδας σε συλλογικό επίπεδο, πάλι περίπου την ίδια ανάγκη πάει να καλύψει. Την ανάγκη του θεατή να ταυτιστεί με τις επιτυχίες. Εδώ η σύνδεση είναι υπαρκτή αλλά όχι τόσο απόλυτη όσο στο εθνικό επίπεδο γιατί μπαίνει η λογική του αθλήματος ως θεάματος/υπηρεσίας/καταναλωτικού αγαθού.

    Η διαφορά είναι ότι σε ένα συλλογικό επαγγελματικό ή ερασιτεχνικό επίπεδο, το πρόβλημα αφορά τους μετέχοντες. Ενώ στο εθνικό μας αφορά ως πολίτες ανεξάρτητα της ενασχόλησής μας με το άθλημα. Αν ασκούμε κριτική είναι γιατί το κράτος εμπλέκεται στην ιστορία και επί των ενεργειών του κράτους διαφωνούμε. Αντίθετα αν κάποιες ομάδες και αθλητές θέλουν να ντοπάρονται επίσημα και οι θεατές θέλουν εν γνώσει τους να παρακολουθούν τους αγώνες τους αυτό είναι ιδιωτική υπόθεση (πχ αμερικάνικο κατς).

  2. Όσον αφορά την κριτική για την εμπλοκή του κράτους, την αποδέχομαι πλήρως. Παράλειψή μου δεν την έβαλα ως 5η περίπτωση στους ενόχους… Κυρίως όμως όσον αφορά τη χρηματοδότηση. Διότι είναι πεποίθησή μου ότι οι ομοσπονδίες αθλημάτων πρέπει να υπάρχουν, ανεξαρτήτως της θέλησης του κράτους…
    Αν με κρατική εμπλοκή αναφέρεις την επαγγελματική αποκατάσταση των αθλητών μέσω ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας, θα συμφωνήσω ότι είναι μια τελείως λανθασμένη επιλογή.
    Ωστόσο αντιλαμβάνομαι πλήρως τη σημασία της βράβευσης Ολυμπιονικών με υλικές απολαβές. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να βραβεύουμε και ξένους Ολυμπιονίκες (όχι όλους φυσικά), διότι το Ολυμπιακό trademark, με όσα περιλαμβάνει, παρότι ιδιοκτησία της ΔΟΕ, είναι αξιόλογο περιουσιακό στοιχείο του τόπου μας.
    Όσον αφορά τις ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας για τις ενέργεις του κράτους, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι μεγάλες – κυρίως όσον αφορά τον προσανατολισμό του αθλητισμού – αλλά παραμένει η ευθύνη όλων μας που συμμετέχουμε στο πολιτικό παιχνίδι, με το μερίδιο που μας αναλογεί…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s