Εθνική Έρευνα για τη Διαφθορά στην Ελλάδα – 2008

Public Issue – Εθνική Έρευνα για τη Διαφθορά στην Ελλάδα – 2008.

Πανελλαδική τηλεφωνική έρευνα, σε δείγμα 6.105 ατόμων, ηλικίας 18 ετών και άνω, Ιούλιος 2008 – Δεκέμβριος 2008. Πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της μη κυβερνητικής οργάνωσης “Διεθνής Διαφάνεια – Ελλάς”.

Η έρευνα παρουσιάστηκε στην αίθουσα της «Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου»: 17/02/2009

Τα θέματα της έρευνας:

Advertisements

Κράτος, το φιλελεύθερο εργαλείο

Koblopoulos…: Κράτος:το φιλελεύθερο εργαλείο.

αναδημοσίευση από το λογ koblopoulos.

Νομίζω ότι τα πράγματα είναι λίγο περίεργα…Κοιτάζοντας τον τελευταίο καιρό δύο από τα καλύτερα blogs που παρακολουθώ, του Greek Rider και της Cynical, είναι αλήθεια πως έχω ανησυχήσει.Και αυτό γιατί έχουν βαλθεί να αποδείξουν πως αυτό που (κακώς, πολύ κακώς) ονομάζεται «νεοφιλελευθερισμός» (επιτρέψτε μου να το αποκαλώ «νεοσυντηρητισμό» από δω και πέρα και για την υπόλοιπη ζωή μου) είναι ασυνάρτητος, γεμάτος αντιφάσεις, απάνθρωπος σαν ιδεολογία και σαν πράξη και καταστροφικός για την ευημερία.Μην παρεξηγηθώ:ο νεοσυντηρητισμός αποτελεί την αιτία όλων των κακών για όσους μπορούν να συλλαβήσουν τη λέξη!Απλά πίστευα ότι μορφωμένα, ψαγμένα και ιδιαιτέρως σκεπτόμενα άτομα, όπως οι παραπάνω bloggers θα είχαν βαρεθεί να κάνουν αυτή τη δουλειά εδώ και πολύ καιρό.Δράττομαι και της ευκαιρίας να δώσω και ένα περίγραμμα των σκέψεων μου για το κράτος.Και να υποστηρίξω γιατί αυτές είναι πολύ πιο φιλελεύθερες από διάφορες συντηρητικές ακρότητες…

Κατ’αρχάς, νομίζω πως οποιαδήποτε νέα κριτική εναντίον του νεοσυντηρητισμού είναι πλέον άχρηστη.Και αυτό γιατί αυτό το πράγμα…δεν υπάρχει!Δεν υπάρχει ως ιδεολογία και ούτε καν ως πρακτική με την έννοια που ακούγεται!Οι φιλελεύθεροι έχουν βαρεθεί να δηλώνουν πως οι νεοσυντηρητικοί δεν τους εκφράζουν και το μόνο που μπορώ εγώ να δω σα «νεοφιλελεύθερο» με την έννοια των κριτικών είναι το ρεπουμπλικανικό κόμμα στην Αμερική.Για να μιλήσεις όμως για μια ιδεολογία χρειάζεσαι βιβλία, άρθρα, δημοσιεύσεις, στοχαστές και διανοητές.Αυτή τη λατρεία προς την αγορά δεν υπάρχει κανείς άνθρωπος με σώας τας φρένας που να την υπερασπίζεται σε τέτοιο βαθμό.Αυτοί που το κάνουν δεν είναι εκπρόσωποι κάποιας συγκροτημένης ιδεολογίας αλλά…καθάρματα!Είναι ασυνήδειτοι μεγαλοκαπιταλιστές, καθάρματα που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα πάντα για να βγάλουν λεφτά, τα golden boys και οι μεγαλολομπίστες που δίνουν τα λεφτά τους για να στηρίξουν την εκστρατεία της Πέιλιν!Αυτούς αν τους ρωτήσεις δεν ξέρουν τι θα πει φιλελευθερισμός και δεν έχουν ιδέα περί μηχανισμών κατανομής των πόρων, κοινωνικής δικαιοσύνης, αοτελεσματικότητας της αγοράς κλπ.Απλά θέλουν να βγάζουν λεφτά και δεν τους νοιάζει ποσός ποιον και πόσο θα τον εκμεταλλευτούν.Δεν απαντούν με τα λόγια κάποιου διανοητή-φιλοσόφου-εκπροσώπου της ιδεολογίας τους:δεν έχουν ιδεολογία για να της προσδώσει κανείς και κάποιο όνομα (και δη ένα όνομα που συκοφαντεί ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά ρεύματα της Ιστορίας, το βασικό απόγονο του πολιτισμού και το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού).Έχουν στόχο το κέρδος και την επιρροή-και δεν ξέρω κανέναν ιδεολόγο που να επικαλούνται τα golden boys, οι λομπίστες και οι ρεπουμπλικάνοι…

Δε βλέπω λοιπόν γιατί κάποιος να καταναλώνει φαιά ουσία για να δείξει ότι ένα ασυνάρτητο πράγμα είναι…ασυνάρτητο!Αν θέλει κάποιος την απληστία, την ανηθικότητα και το συντηρητισμό (δηλαδή πράγματα με καλώς ορισμένο περιεχόμενο εδώ και χρόνια) να τα αποκαλεί «νεοφιλελευθερισμό» μπορεί να το κάνει, αν και ως φιλελεύθερος νιώθω λίγο προσβεβλημένος.Πριν αρχίσω τα του κράτους να θυμίσω ότι υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο πιστεύουν όλοι οι φιλελεύθεροι (από το Μιλλ μέχρι το Νόζικ) είναι ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι η πιο κατάλληλ μορφή οικονομικής οργάνωσης των αγορών.Δε βλέπω, λοιπόν, γιατί να κοτσάρεις το -φιλελεύθερος σε ανθρώπους που υποστηρίζουν τα τεράστια ιδιωτικά μονοπώλια και τις ανεπιθύμητες επιχειρηματικές πρακτικές-ανηθικότητες.

Νομίζω πως από τον Λοκ και μετά όλοι οι λογικοί άνθρωποι συμφωνούν στις πολιτικές-κοινωνικές ελευθερίες που οι φιλελεύθεροι πρώτοι διακήρυξαν και ζήτησαν οπότε ένα κείμενο για το θέμα αυτό το 2009 θα ήταν λίγο περιττό.Το βασικό ζήτημα έγκειται στην παρέμβαση του κράτους στην οικονομική ελευθερία με ό,τι αυτή συνεπάγεται.Ας δούμε τι πιστεύει ένας φιλελεύθερος, λοιπόν,…Ο φιλελεύθερος πιστεύει στο ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.Θα το ξαναγράψω για να το προσέξουμε:ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.Προσχοή γιατί όλες οι λέξεις παίζουν ρόλο στη φράση αυτή και γι’ αυτό τις βάλαμε.Τι συμπεράσματα βγαίνουν;Πρώτον, ο φιλελεύθερος θεωρεί απαραίτητη την ύπαρξη της συγκεκριμένης ένωσης πολιτών με το όνομα κράτος/πολιτεία(state).Τη θεωρεί απαραίτητη για πολλούς λόγους (π.χ. κράτος δικαίου, κράτος πρόνοιας, προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μερικοί λόγοι) και δεν μπορεί να δει την κοινωνία χωρίς αυτό-θα ήθελε, γιατί δεν θα επιθυμούσε κανένα φραγμό στην ατομική ελευθερία, αλλά ξέρει, από το Χομπς και μετά, πως η ανεξέλγκτη ελευθερία του ενός αποτελεί περιορισμό στην ελυθερία του άλλου.Γι’ αυτό βάλαμε τη λέξη «κράτος» στην παραπάνω τριάδα:επειδή ο φιλελεύθερος πιστεύει ότι η λειτουργία του κράτους είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.

Δεύτερον, η λειτουργία αυτή πρέπει να είναι εργαλειακή και στο ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΔΥΝΑΤΟ επίπεδο.Ο φιλελευθερισμός ξεκίνησε ως πολέμιος ενάντια στη μοναρχία και τον απολυταρχισμό και από τότε είναι ιδιαίτερα καχύποπτος ως προς οποιαδήποτε αρχή/κράτος.Δε βλέπει την εξουσία (κράτος) ως κάτι το ανώτερο, που βρίσκεται πέρα και πάνω από το άτομο και ξέρει καλύτερα από το ίδιο τα άτομο ποιο είναι το καλύτερο γι’αυτό.Το κράτος είναι ένα εργαλείο που αν χρησιμοποιηθεί σωστά έχει τη δυνατότητα να κάνει τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη (και πιο ελεύθερη και πιο πλούσια).Αυτό το υποστηρίζουν όλοι οι φιλελεύθεροι (εκτός από κάποιες ακραίες εξαιρέσεις τύπου Rothbard και διάφορων αναρχοφιλελευθέρων) από τον Λοκ μέχρι τον Keynes, τον Χάγιεκ και τον Rawls:το κράτος είναι ένα εργαλείο.Όλη η συζήτηση γίνεται (και εκεί βρίσκονται και οι διαφωνίες στο φιλελεύθερο χώρο π.χ. μεταξύ Νozick και Rawls) για το ποια πρέπει να είναι τα όρια αυτού του κράτους για να κάνει όντως την κοινωνία δικαιότερη και πιο ελεύθερη χωρίς να παραβιάζει την ατομική ελευθερία (η προσέγγιση είναι ξεκάθαρα ατομοκεντρική-το κέντρο της κοινωνίας είναι το άτομο και τα πιο σημαντικά πράγματα είναι η ατομική ελευθερία και η ατομική ευημερία).

Πάμε στις πιο παρεξηγημένες λέξεις:στο ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΔΥΝΑΤΟ πρέπει να κυμαίνεται η κρατική παρέμβαση σε όλες τις σφαίρες-πολιτική, κοινωνία, οικονομία.Και οι δύο λέξεις έχουν σημασία!Δεν πρέπει να διαβάζουμε μόνο το «ελάχιστη» αλλά «ελάχιστη δυνατή»!Αυτό σημαίνει ότι ο φιλελεύθερος πιστεύει ότι το κράτος ΠΡΕΠΕΙ να παρεμβαίνει αλλά ΜΟΝΟ όπου χρειάζεται και η παρέμβαση του μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα.Οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση είναι καταχρηστική και παραβιάζει την ατομική ελευθεράι.Προσοχή:και η ελάχιστη παρέμβαση αποτελεί παραβίαση της ατομικής ελυθερίας, αλλά ο φιλελεύθερος τη θεωρεί απαραίτητη για να εξασφαλίσει το μέγιστο ίσο δυνατό βαθμό ελευθερίας για όλους!Π.χ. το να κλείνεις ανθρώπους στη φυλακή αποτελεί παραβίαση της ατομικής τους ελευθερίας.Ο φιλελεύθερος, όμως, τη δέχεται -αρκεί να γίνεται σε πολιτισμένες συνθήκες και όχι όπως στις ελληνικές φυλακές-και την επικροτεί για να προστατεύσει την ελευθερία των υπολοίπων από κάποιον που παραβίασε τους συμφωνημένους νομικούς περιορισμούς.Εδώ το κράτος πρέπει να παρέμβει αλλά σεβόμενο την ατομική ελευθερία του φυλακισμένου (και αφού έχουν τηρηθεί οι βασικές αρχές του κράτους δικαίου κλπ) και μόνο μέχρι το σημείο που είναι απαραίτητο-οποιαδήποτε φυλάκιση χωρίς λόγο δεν επιτρέπεται.

Η φιλελεύθερη αρχή της ελάχιστης παρέμβασης τηρείται για δύο λόγους:α)κρατική παραβίαση σημαίνει παραβίαση ατομικής ελευθερίας και αυτή πρέπει να τηρείται στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο και β)τα πράγματα χωρίς την κρατική παρέμβαση γίνονται καλύτερα.Θα τελειώσουμε με μερικές εφαρμογές στην οικονομική ζωή για να γίνουμε κατανοητοί.Είπαμε πως το κέντρο της φιλελεύθερης σκέψης είναι η ατομική ελευθερία και η προστασία της (απέναντι σε οποιαδήποτε εξουσία/αρχή).Δυστυχώς, όμως, όπως είπε και ο Σεν (δηλαδή ποιος Σεν;!Ο Μαρξ το είπε αλλά λέμε τώρα…)κάτω από ένα επίπεδο ευημερίας ο άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει τον οσοδήποτε μεγάλο βαθμό ελευθερίας.Γι’αυτό και ο Χάγιεκ αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του σημαντικότερου βιβλίου του (τη…»συνταγή ελευθερίας» του, το μανιφέστο του-ας μην ξεχνάμε ότι για ένα φιλελεύθερο η ατομική ελυθερία είναι το κέντρο της σκέψης του), του «Συντάγματος της ελευθερίας», στο κράτος πρόνοιας, γι’αυτό και ο Keynes είπε ότι «μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί», γι’αυτό και ο Rawls ζητάει τη δικαιοσύνη ως ακριβοδικία, γι’αυτό και ο Friedman (όχι ο οποιοσδήποτε κευνσιανός αλλά ο Friedman!!!) ζήτησε τήν καθιέρωση του ελάχιστου εισοδήματος για όλους. Απλά η φιλελεύθερη βιβλιογραφία προσπαθεί να βρεί τους τρόπους να γίνει αυτή η παρέμβαση χωρίς να παραβιάζεται η ατομική ελευθερία και όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά.

Και εκεί που έχει καταλήξει είναι ότι τα πράγματα γίνονται καλύτερα όταν γίνονται μόνα τους.Όταν υπάρχει κοινωνία πολιτών, αυτοοργάνωση, ελεύθερο εμπόριο και ανταγωνισμός.Οι παρεμβάσεις γίνονται μόνο εκεί που η ελευθερία αδυνατεί να συνδυαστεί με αποτελεσματικότητα και παράγει προβλήματα:εξωτερικότητες, δημόσια αγαθά, μεγάλη φτώχεια (ναι, η πραγματικά μεγάλη φτώχεια είναι στρέβλωση!).Αλλιώς το κράτος πρέπει να μένει έξω από τη ζωή των πολιτών.Ο φιλελεύθερος έλαβε υπόψην του το Μαρξ που τον κατηγόρησε για στείρα δικαιωματοκρατία και του λέει:εξασφαλίζω ένα δίκτυ προστασίας της ευημερίας για όλους!Το τι θα πρέπει να περιλαμβάνει, με τη φορολογία θα το εκασφαλίζουμε κλπ θα τα βρούμε και ίσως και να διαφωνούμε μεταξύ μας αλλά κανείς δεν θα πεθαίνει στο δρόμο ή θα περνάει όλη του τη ζωή άνεργος αν θέλει να δουλέψει!

Προφανώς και δεν είναι όλοι οι φιλελεύθεροι ίδιοι και δεν υποστηρίζουν τα ίδια ακριβώς πράγματα.Απλά ένιωσα μια ανάγκη να θυμίσω την πίστη στο ελάχιστο δυνατό κράτος, τι ακριβώς σημαίνει αυτό και ποιοι είναι οι πραγματικοί φιλελεύθεροι.Έτσι, για να αποτινάξω τη ρετσινιά του νεοφιλελεύθερου/νεοσυντηρητικού και του ό,τι αυτός ο άθλιος χαρακτηρισμός συνεπάγεται, από πάνω μου.

Η ευρωπαϊκή πρόκληση για τους νέους

Άρθρο της Ρόδης Κράτσα στην Ελευθεροτυπία

Οι νέοι ανησυχούν για το μέλλον τους. Τα προβλήματα δεν είναι τα ίδια σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά παντού καταγράφεται ανασφάλεια για το μέλλον, δυσπιστία για τους θεσμούς, για την πολιτική που δεν δίνει λύσεις στα προβλήματά τους.

Η Ευρώπη μπορεί να τους προσφέρει τον κόσμο που ονειρεύονται; Πόσο «η μαγεία της» με τις πρωτόγνωρες δυνατότητες που υπόσχεται είναι αφ’ ενός κατανοητή, αφ’ ετέρου αποτελεσματική για τους «απογοητευμένους» νέους;

* Είναι αλήθεια ότι σήμερα οι νέοι στερούνται πολλές από τις ευκαιρίες ελεύθερης μετακίνησης κι εργασίας που επαγγέλλεται η Ευρωπαϊκή Ενωση. Η έλλειψη ενημέρωσης και συμμετοχής, η ολιγωρία των εθνικών αρχών στην προώθηση των αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, η πλημμελής συχνά εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου έχουν ως συνακόλουθο την έλλειψη ενδιαφέροντος από τους νέους, την έλλειψη αποτελεσματικότητας του ενοποιητικού εγχειρήματος, αλλά και τη συσσώρευση κοινωνικών προβλημάτων.

* Το 2008 το ποσοστό ανεργίας των νέων ήταν πάνω από 17%, ενώ πολλοί βρίσκονται στο όριο φτώχειας.

Το 25% των νέων έχουν ανεπαρκείς επαγγελματικές δεξιότητες και μόνο το 4,2% των νέων στην Ευρώπη είναι αυτοαπασχολούμενοι ή εργοδότες, τη στιγμή που πάνω από τους μισούς επιθυμούν ν’ αναπτύξουν επιχειρηματική δράση. Παράλληλα, το δημοφιλές πρόγραμμα Erasmus φοιτητικής κινητικότητας δεν αφορά παρά το 2,3% των ευρωπαίων φοιτητών. Οσο για την έρευνα, μόνο το 3% των ερευνητών εργάζεται σε διαφορετική χώρα από τη δική τους, ενώ το 60% των νέων ενδιαφερομένων βρήκαν εύκολα εργασία μετά τη μετεγκατάστασή τους σε άλλη χώρα. * Το έλλειμμα συμμετοχής των νέων στο γίγνεσθαι μετασχηματίζεται σε δυσπιστία ή αδιαφορία για την Ενωση και αποτυπώνεται συχνά στις εκλογικές διαδικασίες.

Στις τελευταίες εκλογές στην Αυστρία οι νέοι στράφηκαν στην πλειοψηφία τους στα δύο κόμματα της ακροδεξιάς, με θέσεις εσωστρέφειας, ξενοφοβίας και άρνησης της Ευρώπης. Τα κόμματα αυτά κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τις ανησυχίες των νέων για τη μετανάστευση, την εκπαίδευση και την εργασία.

Στο τελευταίο δημοψήφισμα στην Ιρλανδία η αποχή των νέων ηλικίας 18-24 ετών ήταν υπερδιπλάσια της αντίστοιχης των πολιτών άνω των 55 ετών και σχεδόν τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων ηλικίας 18-24 ετών ψήφισαν «όχι» στη Συνθήκη της Λισαβόνας.

* Οφείλουμε να εξετάσουμε σοβαρά τα φαινόμενα αυτά και ν’ αναζητήσουμε τα αίτιά τους, σ’ εθνικό κι ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι ταραχές του περασμένου Δεκεμβρίου στη χώρα μας, όπως εξελίχθηκαν, ήταν σίγουρα οργανωμένες και «πυροδοτημένες» από ακραίες ομάδες και δεν αποτυπώνουν την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας.

Δεν είναι, όμως, και άσχετες με τη δομή και τα προβλήματά της. Μ’ ένα πολιτικό σύστημα δηλαδή το οποίο αντί να προτάσσει το συλλογικό συμφέρον αποσκοπεί στην πόλωση και το διχασμό, ακόμη και για τα ουσιώδη θεσμικά ζητήματα, των οποίων δεν νοείται επίλυση χωρίς ειλικρινή διάλογο και συναίνεση.

Γιατί τι άλλο είναι άραγε οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση στο χώρο της παιδείας, του ασφαλιστικού, της αγοράς εργασίας, του δημόσιου τομέα;

* Οι προσεχείς ευρωεκλογές για την ανάδειξη των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του θεσμού που εμπιστεύονται περισσότερο οι πολίτες, αποτελούν μια πρόκληση και ταυτόχρονα μια ευκαιρία δημοσίου διαλόγου στη χώρα μας με τη συμμετοχή των ίδιων των νέων, αξιοποιώντας διάφορες δυνατότητες όπως αυτές των νέων τεχνολογιών και των διαβουλεύσεων.

* Αν ατενίσουμε το μέλλον, αν συλλογιστούμε τις προκλήσεις που μας περιμένουν κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, αλλά και μετά από αυτήν, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι απαιτείται μεγαλύτερη αποφασιστικότητα για τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς που αφορούν άμεσα ή έμμεσα τους νέους, σ’ εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

* Στις ερχόμενες ευρωεκλογές του Ιουνίου τα πολιτικά κόμματα οφείλουν με υπευθυνότητα ν’ απαντήσουν σ’ αυτές τις προκλήσεις και οι νέοι με υπευθυνότητα να σταθούν μπροστά στις κάλπες και μπροστά στο μέλλον τους.

* Η ΡΟΔΗ ΚΡΑΤΣΑ-ΤΣΑΓΚΑΡΟΠΟΥΛΟΥ είναι αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το σχολείο του Ντιν Μιχαηλίδη!

PRESS-GR.blogspot.com: Το σχολείο του Ντιν Μιχαηλίδη!.

Από τον Αλέξανδρο Πιστοφίδη

Στη διεθνή αξιολόγηση PISA του ΟΟΣΑ για το επίπεδο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε 40 χώρες, Φινλανδία και Καναδάς πήραν τις πρώτες θέσεις κι εμείς μια από τις τελευταίες. Σε προηγούμενο άρθρο είχα γράψει για το φινλανδικό σχολείο. Αυτή τη φορά θα σας παρουσιάσω εν συντομία ένα πρότυπο δημόσιο σχολείο του Καναδά, το σχολείο Balwin στο Εντμοντον. Διευθυντής του είναι ο ελληνικής καταγωγής Dean Michailides. Για το σχολείο αυτό είχαν γραφτεί πριν μερικά χρόνια διθύραμβοι στα γερμανικά ΜΜΕ. Αυτός ήταν και ο λόγος που με ώθησε να μάθω περισσότερα για το Balwin και για το εκπαιδευτικό σύστημα του Καναδά.
Στον Καναδά δεν υπάρχει υπουργείο παιδείας και αυτό είναι ίσως το μυστικό επιτυχίας. Η μεταρρύθμιση άρχισε…
πριν δύο δεκαετίες από μια ομάδα δασκάλων εναλλακτικής εκπαίδευσης με σύνθημα: «ζήτωωω ανακαλύψαμε τον εχθρό της παιδείας μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι». Αντί λοιπόν του ομοσπονδιακού υπουργείου υπάρχει το Συμβούλιο Εκπροσώπων Παιδείας των περιφερειών. Οι περιφερειακές υπηρεσίες παιδείας αποφασίζουν για το γενικό πλαίσιο και τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές σπουδών και μέσα σε αυτό το πλαίσιο κάθε σχολείο φτιάχνει το δικό του αναλυτικό πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις τοπικές ανάγκες. Στην Ελλάδα, παρά την κυριαρχία του λεγόμενου νεοφιλελευθερισμού, στα θέματα παιδείας, το κράτος λειτουργεί πατερναλιστικά σαν αυστηρός πατερούλης. Αποφασίζει για όλα ακόμη και για το τι και πως θα διδαχθεί στο μακρινό Καστελόριζο, δίχως να το έχει επισκεφθεί κανείς από εκείνους που αποφασίζουν. Οι περιφερειακές υπηρεσίες των περιφερειών αξιολογούν κάθε χρόνο τα σχολεία και εκείνα που δεν τα πήγαν καλά παίρνουν έξτρα επιχορήγηση για επιμόρφωση και εξοπλισμό.
Όπως ακριβώς στην Φινλανδία έτσι και στον Καναδά δεν υπάρχουν ειδικά σχολεία. Τα σχολεία είναι ενιαία για όλους. Υγιή παιδιά, παιδιά με βαριές αναπηρίες όπως κωφάλαλα, ακόμη και παιδιά με σύνδρομο ντάουν πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο. Τα ίδια τα υγιή παιδιά υιοθετούν ανάπηρους συμμαθητές τους, προσφέροντας φροντίδα και βοήθεια. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο στη χώρα μας, τη «χώρα του φιλότιμου», της «φιλοξενίας» και της «χριστιανικής αγάπης», είμαι σίγουρος, πως πολλοί γονείς, παρακινούμενοι και από δασκάλους, θα διαδήλωναν απαιτώντας να διωχθούν από το σχολείο των παιδιών τους, τα διαφορετικά, τα έτσι κι αλλιώς στιγματισμένα«παιδιά παρίες». Γνώρισα δάσκαλο που έλεγε πως βρήκε έναν τρόπο να ξεχωρίζει «ποια είναι γνήσια βορειοηπειρωτάκια και ποια αλβανάκια στην τάξη» Τέτοιοι δάσκαλοι δεν πρέπει να έχουν πρόσβαση σε αίθουσα αγωγής παιδιών.
Ένα από τα πρότυπα σχολεία, γνωστό και εκτός Καναδά, είναι το Balwinschool στην πολιτεία Εντμοντον. Διευθυντής του είναι ο ελληνικής καταγωγής Ντην Μιχαηλίδης. Το σχολείο είναι σε μια φτωχογειτονιά με παιδιά, κυρίως μεταναστών. Τα παιδιά είναι κυρίως από την Αφρική και την Ασία. Όπως λέει ο Μιχαηλίδης «σημασία δεν έχει ποια και πόσα παιδιά είναι μέσα στην αίθουσα αλλά ποιοι και πόσοι δάσκαλοι βρίσκονται στη διάθεση των παιδιών, Σε μερικές τάξεις μπορεί να κάνουν μάθημα και 5 δάσκαλοι ταυτόχρονα».
Ό,τι συμβαίνει με όλα τα άλλα σχολεία συμβαίνει και εδώ. Παρότι οι περισσότεροι γονείς δε γνωρίζουν αγγλικά ή γαλλικά, συμμετέχουν σε όλη την μαθησιακή διαδικασία ακόμη και στη διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών. Οι πόρτες του σχολείου είναι ανοιχτές και μπορεί οποιοσδήποτε γονιός να μπει μέσα, να συμμετέχει ενεργά στο μάθημα και να δει τι κάνουν οι δάσκαλοι με τα παιδιά τους. Τα παιδιά διδάσκονται την μητρική τους σαν πρώτη γλώσσα και την αγγλική και γαλλική σαν δεύτερη. Η θέση του Μιχαηλίδη είναι πως παιδιά που δεν γνωρίζουν καλά την μητρική τους δεν μπορούν να μάθουν άλλη. Το σχολείο προσφέρει στους γονείς μαθήματα γλώσσας μέχρι και μουσικής. Υπάρχει αίθουσα γονέων όπου βρίσκει κανείς ακόμη και πίνακες με όλα τα κριτήρια αξιολόγησης των παιδιών τους. Στο σχολείο υπάρχουν ακόμη και βρέφη μερικών μηνών. Γονείς που εργάζονται μπορούν να τα αφήσουν στο σχολείο, αφού είναι μέσα στο πρόγραμμα μαθημάτων η εξοικείωση ή καλύτερα η συναισθηματική ταύτιση με τα βρέφη (Empathybaby). «Από τότε που εφαρμόσαμε αυτό το πρόγραμμα παρατηρήσαμε ότι τα παιδιά απέκτησαν αίσθημα ευθύνης έναντι των μικρών και σταμάτησαν τις βιαιότητες. Ακόμη και τα υπερκινητικά παιδιά έγιναν πιο ήρεμα. Τη φροντίδα των βρεφών την έχουν αναλάβει εξ ολοκλήρου οι μαθητές.
Από τα 475 παιδιά, κάθε δεύτερο είναι παιδί μεταναστών από την Αφρική και Ασία ή έχει κάποιο ψυχικό ή σωματικό πρόβλημα. Σε απάντηση πολλών ελλήνων οι οποίοι βρίσκουν πως τέτοια φιλελεύθερα μέτρα δεν μπορούν να έχουν πρακτική εφαρμογή σε έλληνες, ο Μιχαηλίδης αποδεικνύει πως μπορούν να έχουν εφαρμογή σε κούρδους, ιρακινούς, αφγανούς και καμερουνέζους, άρα σε όλους. Χρειάζεται μόνο διάθεση, μεράκι και περίσσευμα σε υπομονή για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη παιδιών και γονέων. Η θέση-αρχή του Μιχαηλίδη είναι πως ο δάσκαλος δεν μπορεί να το παίζει θεός με τα παιδιά των άλλων κάνοντας τον «ξερόλα». «Μαθαίνουμε μαζί, μαζί με τα παιδιά και τους γονείς τους». Ο Μιχαηλίδης έχει ένα ετήσιο budget τεσσάρων εκατομμυρίων δολαρίων για όλες τις δαπάνες του σχολείου και τις αμοιβές των δασκάλων. Μέσα σε αυτό είναι και οι εκατό χιλιάδες για την ετήσια επιμόρφωση των 35 δασκάλων. (δίνοντας στο διαδίκτυο την λέξη κλειδί Balwin school Edmonton μπορεί κανείς να διαβάσει άρθρα σε διάφορες γλώσσες για το πρότυπο αυτό σχολείο, που ελάχιστα διαφέρει από τα άλλα σχολεία του Καναδά)
Σαν τον Μιχαηλίδη, υπάρχουν πολλοί έλληνες σε Αμερική, Αυστραλία και Ευρώπη. Πιστεύετε πως τους έχει καλέσει ποτέ κανένας έλληνας υπουργός για να τους συμβουλευτεί; Όχι βεβαίως. Όταν, με το που αλλάζει υπουργός ακόμη και του ιδίου κόμματος αλλάζουν όλοι οι διευθυντές υπηρεσιών και οργανισμών, σαν να ήταν άχρηστοι, για να τοποθετηθούν οι κολλητοί, το να ζητάς πολιτικές Καναδά και Φινλανδίας είναι χαμένη υπόθεση. Αυτό το παραμύθι, από στόματα πολιτικών μας, πως δήθεν αυτά τα φιλελεύθερα συστήματα δεν ταιριάζουν στην νοοτροπία των αυτοαποκαλούμενων απογόνων του Σωκράτη και του Αριστοτέλη, μας προσβάλει αφάνταστα. Εγώ θα έλεγα πως τέτοιοι πολιτικοί, όχι μόνο δεν μας ταιριάζουν, αλλά μας προσβάλλουν βάναυσα.

ΥΓ: ευχαριστώ τον Κώστα Τσάλιο για την εύρεση και την επισήμανση του άρθρου

65 Indispensable Websites for Business Owners – Entrepreneur.com

65 Indispensable Websites for Business Owners – Entrepreneur.com.

Άρθτο θησαυρός από το αγαπημένο μου περιοδικό…

Get your business going, keep it going strong or take it in a new direction with this compilation of web sites for entrepreneurs.

At last count there were approximately 10 gazillion websites out there. Where’s a business owner to start when looking for valuable information? If you’re reading this, it means you’re on Entrepreneur.com, which is a good start. Read on for 64 more vital online spots you should know about.

How to Change the World: Report on Obama’s Use of Social Media

How to Change the World: Report on Obama’s Use of Social Media.

from guy kawasaki’s blog

«The Social Pulpit» is a very interesting analysis of how the Barack Obama campaign used social media. The folks at Edelman compiled this report, and there are many lessons that businesses can also apply, so check it out.

From: http://blog.guykawasaki.com/2009/01/report-on-obama.html#ixzz=067CvphQC

Ναρκωτικά: Ενα βήμα μεταρρύθμισης

από τη στήλη «ελεύθερο βήμα» της Τρίτης 3 Φεβρουαρίου 2009

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΝΕΛΛΑΚΗ*

Για κάθε ποσότητα βουπρενορφίνης που συνταγογραφείται υπάρχει μια αντίστοιχη ποσότητα ηρωίνης που μένει αδιάθετη

Δείκτη ευαισθησίας και πολιτισμού κάθε χώρας αποτελεί ο τρόπος στήριξης και θεραπείας των πολιτών εκείνων που κάνουν προβληματική χρήση εθιστικών ουσιών. Στη χώρα μας ο δείκτης αυτός ανιχνεύεται στις στενωπούς του ΟΚΑΝΑ, όπου χιλιάδες ασθενείς-χρήστες συνωθούνται για μια θέση στα προγράμματα απεξάρτησης.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στους 5.000 ασθενείς που είναι εγγεγραμμένοι στην περίφημη λίστα αναμονής και… αναμένουν. Τουλάχιστον άλλοι τόσοι πρέπει να είναι εκείνοι που αποτρέπονται από το εγχείρημα για να αποφύγουν τη ματαιοπονία και την ταλαιπωρία. Και είναι και οι άλλοι, οι «τυχεροί», οι εντός προγράμματος (άλλες 5.000 άνθρωποι), οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να δίνουν καθημερινά το «παρών» σ’ ένα κέντρο του ΟΚΑΝΑ για να αναλώσουν επιτόπου τη δόση τους σε μεθαδόνη π.χ., μένοντας έτσι καθηλωμένοι στην πιάτσα των ουσιών και στις ναρκω-παρέες που περιζώνουν τα κέντρα.

Πρόγραμμα Ελεγχόμενης Δευτεροβάθμιας Περίθαλψης Ουσιοεξαρτημένων (ΠΕΔΠΟ). Μπροστά στην κατάσταση αυτή το διοικητικό συμβούλιο του ΟΚΑΝΑ, στις 22 Δεκεμβρίου του 2008, με εισήγηση του υπογράφοντος, πήρε μια απόφαση, ομόφωνη, την οποία θα χαρακτήριζα «ιστορική».

Εισηγήθηκε στον αρμόδιο επί της Υγείας υπουργό, τον κ. Αβραμόπουλο, τη μεταρρύθμιση του ισχύοντος σήμερα συστήματος χορήγησης υποκατάστατων της ηρωίνης ουσιών και την υιοθέτηση ενός νέου προγράμματος, που θα στηρίζεται όχι πλέον αποκλειστικά στην επιτόπια ανάλωση υποκατάστατων αλλά και στη συνταγογράφησή τους από γιατρούς ειδικά εκπαιδευμένους.

Πρόκειται για ένα σύστημα που εφαρμόζεται ήδη στις περισσότερες δημοκρατικές χώρες της Δύσης επί μακρά σειρά ετών με αποτελέσματα ιδιαίτερα ικανοποιητικά.

Θεραπεία. Ας μιλήσουμε όμως για τα πλεονεκτήματα που το νέο αυτό πρόγραμμα (το ΠΕΔΠΟ) κομίζει στον χώρο των ναρκωτικών. Και πρώτα απ’ όλα για τα οφέλη στον τομέα της θεραπείας: Η ουσία την οποία ο ΟΚΑΝΑ προτείνει για συνταγογράφηση ως υποκατάστατο της ηρωίνης είναι ένα φαρμακευτικό σκεύασμα με βάση τη βουπρενορφίνη. Η οποία βουπρενορφίνη είναι μια ουσία που αφ’ ενός καταπραΰνει το αίσθημα στέρησης της ηρωίνης, αφ’ ετέρου λειτουργεί ως ασπίδα κατά της ηρωίνης εξουδετερώνοντας την ευφορία που αυτή προκαλεί στον χρήστη. Απλά, δεν την «ακούς» την ηρωίνη άμα έχεις πάρει βουπρενορφίνη.

Από θεραπευτική σκοπιά λοιπόν, το πρώτο που πετυχαίνει η βουπρενορφίνη, είναι να σε κρατάει κατ’ ανάγκη μακράν της ηρωίνης. Να καθιστά τη λήψη ηρωίνης ανενεργή. Υστερα, η συνταγογράφηση καθ’ εαυτή σού δίνει τη δυνατότητα να αποσπαστείς από τις ναρκω-παρέες και την υποκουλτούρα των ουσιών. Επίσης μειώνει τους κινδύνους και τις βλάβες που συνεπάγονται η νοθευμένη ηρωίνη της αγοράς αλλά και η συνεχής παραβατικότητα μες στην οποία είναι αναγκασμένος να διαβιοί ο χρήστης. Λογικό είναι λοιπόν στον τομέα της θεραπείας και της δημόσιας υγείας να αναμένει κανείς σημαντικά και σχετικά ταχύρρυθμα αποτελέσματα.

Περί προλήψεως. Ομως πιο σημαντικά οφέλη αναμένονται όχι στον τομέα της θεραπείας αλλά στην πρόληψη – την πρόληψη της χρήσης και της διάδοσης όλων των απαγορευμένων ουσιών. Και τούτο διότι κάθε ποσότητα βουπρενορφίνης που συνταγογραφείται, αφήνει «αναγκαστικά» μια αντίστοιχη ποσότητα ηρωίνης αδιάθετη. Λόγω της ασπίδας που λέγαμε… Συνεπώς, όσο θα διευρύνεται και θα εδραιώνεται το πρόγραμμα της ελεγχόμενης συνταγογράφησης τόσο θα μειώνεται και η συνολική ποσότητα της διακινούμενης ηρωίνης. Θα ελαττώνονται δηλαδή η ζήτηση και η προσφορά, αλλά και η προώθηση και η διάδοση της ηρωίνης.

Το εμπόριο της ηρωίνης θα υποστεί πλήγμα, ο «κύκλος εργασιών» των ναρκω-κυκλωμάτων θα μειωθεί και ο όλος μηχανισμός διάθεσης και διάδοσης των ψυχοτρόπων ουσιών θα συρρικνωθεί.

Μπορεί να σκεφτεί κανείς πιο αποτελεσματικό μέτρο πρόληψης απ’ αυτό;

Παρεπόμενα. Η εφαρμογή και η διεύρυνση του προτεινόμενου προγράμματος, έτσι ώστε αυτό να γίνει προσιτό σε κάθε προβληματικό χρήστη που έχει τη θέληση να ξεφύγει από την ηρωίνη και από την εξαναγκασμένη συμμετοχή του στο παραεμπόριό της, θα επιφέρουν αποσυμφόρηση στις μονάδες του ΟΚΑΝΑ (που τόσο τη χρειάζεται), σταδιακή μείωση της δημόσιας δαπάνης ανά ασθενή και θα οδηγήσουν στην εξαφάνιση της λίστας αναμονής, η ύπαρξη της οποίας ουδεμία τιμή μάς περιποιεί.

Το ΠΕΔΠΟ αναμένεται μέσα σε μικρό σχετικά διάστημα να βοηθήσει χιλιάδες ανθρώπους να σταθούν στα πόδια τους και να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή θέση στον κοινωνικό τους χώρο, στο σπίτι τους και στην αγορά εργασίας.

Τα πλεονεκτήματα του προγράμματος είναι πασιφανή και αυταπόδεικτα. Υπάρχουν όμως και συμφέροντα που θα εναντιωθούν σ’ αυτό. Συμφέροντα μεγάλα και ισχυρά, έννομα και άνομα. Γι’ αυτό και η υιοθέτηση του προγράμματος απαιτεί τη λήψη μιας πολιτικής απόφασης που θα αψηφά το περίφημο… πολιτικό κόστος. Θα τολμήσει ο κ. Αβραμόπουλος;

* Ο Π. Κανελλάκης είναι δικηγόρος και αντιπρόεδρος του ΟΚΑΝΑ

update: Διαβάστε αναλυτικά την έκθεση