Ντροπή σας, κύριε Προβόπουλε!

 

Ντροπή σας, κύριε Προβόπουλε!

Οι νέοι δεν ευθύνονται για την κατάσταση της χώρας!

Λαϊκισμός, ανηθικότητα και επιπολαιότητα από την Τράπεζα της Ελλάδος

 

Ανακοίνωση του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας, Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 2010

 

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ ότι ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος θεωρεί ότι η Ελλάδα πληρώνει πολλά για τους νέους της, ότι προτείνει την κατάργηση ουσιαστικά (αναστολή δραστηριοτήτων για πέντε έτη) της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς (ΓΓΝΓ) και ότι θεωρεί τους νέους προκλητικά προνομιούχους σε σχέση με τους συνταξιούχους! Ντροπή σας, κύριε Προβόπουλε!

 

Στην Ενδιάμεση Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική 2010 αναφέρεται επί λέξει το ακόλουθο χωρίο (στο κεφάλαιο κατάργηση και συγχώνευση φορέων): «Επίσης, πολλές δραστηριότητες, όπως π.χ. της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, θα πρέπει να ανασταλούν για μία πενταετία έως ότου τα δημόσια οικονομικά επανέλθουν σε διατηρήσιμη τροχιά». Το ανωτέρω χωρίο παραπέμπει στην εξής προκλητική παρατήρηση (υπ’ αριθμόν 15): «Πώς είναι δυνατόν π.χ. να δικαιολογηθεί στους συνταξιούχους, που έχασαν σημαντικό μέρος των συντάξεών τους, η ενοικίαση δεκάδων ιστιοπλοϊκών σκαφών με δαπάνες της ως άνω Γενικής Γραμματείας τα οποία μετέφεραν εκατοντάδες άτομα νεαρής ηλικίας στον Αργοσαρωνικό το καλοκαίρι του 2009, όταν το έλλειμμα εκτινασσόταν σε πολύ υψηλά επίπεδα;».

 

Η ανωτέρω παρατήρηση της ΤτΕ είναι λαϊκιστική, καθώς επιχειρεί να επιχειρηματολογήσει για την κατάργηση ή την «αναστολή δραστηριοτήτων» της ΓΓΝΓ με αναφορά σε ένα μόνο από τα προγράμματα της ΓΓΝΓ. Σύμφωνα με την ΤτΕ, η ΓΓΝΓ υπάρχει μόνο για το πρόγραμμα «ιστιοπλοϊκά τριήμερα». Πως θα απαντούσε ο κ. Προβόπουλος αν κάποιος του αμφισβητούσε το δικαίωμα να ομιλεί για την Ελληνική Οικονομία «επειδή η δουλειά του είναι να «κόβει» κέρματα»;

 

Η ανωτέρω πρόταση είναι επίσης ανήθικη, καθώς επιχειρεί με απόκρυψη της αλήθειας και επιμέρους προβολή στοιχείων να στρέψει τη κοινωνική ομάδα των συνταξιούχων απέναντι στους νέους ανθρώπους που κάνουν χρήση των προγραμμάτων της ΓΓΝΓ. Η κοινωνική μηχανική δεν είναι επιστημονικό ή νομισματικό ή οικονομικό εργαλείο κύριε Προβόπουλε! Δεν μπορεί η ΤτΕ να καλεί εμμέσως τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Είστε ο Διοικητής της ΤτΕ, δεν είστε πολιτικός!

 

Επιπλέον, η ανωτέρω αναφορά της ΤτΕ είναι επιπόλαιη, καθώς παρότι θέλει να έχει (ως έκθεση) επιστημονικοφανή χαρακτήρα, δεν λαμβάνει υπόψιν της στη συγκεκριμένη αναφορά ούτε τις ευρωπαϊκές αποφάσεις, ούτε τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις για το μέλλον. Είναι απορίας άξιον πως, ενώ η ΤτΕ επικαλείται στην Έκθεση της τη νέα ευρωπαϊκή στρατηγική για την απασχόληση και την ανάπτυξη – Στρατηγική “Ευρώπη 2020” –, έχει παραλείψει να διαβάσει τα κομμάτια της που αφορούν τους νέους!

 

Νομίζουμε ότι ο λαϊκισμός, η ανηθικότητα και η επιπολαιότητα δεν ταιριάζουν ούτε στην ιστορία ούτε στον ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος. Είναι προφανές ότι δεν ταιριάζουν με το περιεχόμενο που οφείλει να έχει η έκθεση του αρμόδιου φορέα για τη νομισματική πολιτική της χώρας. Επομένως νομίζουμε ότι η ΤτΕ και ο Διοικητής της οφείλουν να διορθώσουν το λάθος τους.

 

Πληροφορούμε την ΤτΕ ότι ο συνολικός προϋπολογισμός της ΓΓΝΓ για το 2010 (σε επίπεδο προϋπολογισμού και όχι εκταμιεύσεων, που λόγω συνθηκών είναι μειωμένες) είναι μόλις 6 εκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα 4εκ ευρώ περίπου αφορούν δαπάνες μισθοδοσίας και μόλις 1.100.000 ευρώ αφορούν κοινωνικές μεταβιβάσεις προς τους νέους της χώρας. Το ξαναλέμε: 1εκ ευρώ μόνο πηγαίνουν προς τους νέους της χώρας! Αν η ΤτΕ θεωρεί αυτό το ποσό υπερβολικό, λόγω των δημοσιονομικών συνθηκών της χώρας, τότε είναι προφανές ότι οι συντάκτες της έκθεσης βρίσκονται αποκομμένοι από την πραγματικότητα των αναγκών… Επίσης θα ήταν καλό, για την ποιότητα των εκθέσεων που δημοσιεύει, η ΤτΕ να κάνει μία σύγκριση των αντίστοιχων ποσών που δαπανούν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες για αντίστοιχα προγράμματα και δράσεις για τη νεολαία. Ως πρόσφατο και κοντινό στην Ελλάδα παράδειγμα αναφέρουμε ότι η Ισπανική Κυβέρνηση διέθεσε, φέτος (εν μέσω κρίσης), μόνο για ετήσια επιχορήγηση δράσεων Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας της Ισπανίας, που είναι (ιδιωτικού δικαίου) ομοσπονδία οργανώσεων νέων της χώρας και όχι ο κρατικός φορέας (όπως η ΓΓΝΓ), ποσό περίπου 5εκ ευρώ. Για να μην επεκταθούμε στα παραδείγματα των βορειοευρωπαϊκών και σκανδιναβικών χωρών που έχουν μακρόχρονη παράδοση στην ενίσχυση της νεολαίας…

 

Τέλος θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι αν ο Διοικητής, το Νομισματικό Συμβούλιο και γενικότερα η ΤτΕ αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα της ΓΓΝΓ και των μέτρων για τη Νεολαία, θα πρέπει να επαναδιατυπώσουν τις προτάσεις τους. Η κατάργηση ή η «αναστολή δραστηριοτήτων» της ΓΓΝΓ μπορεί να συζητηθεί μόνο αν η Ελληνική Πολιτεία διασφαλίσει με νομικά δεσμευτικό κείμενο (όπως ένας νόμος) την καθιέρωση ολοκληρωμένης εθνικής πολιτικής για τη νεολαία, το οποίο θα περιέχει συγκεντρωμένα και συγκεκριμένα όλα τα μέτρα που βοηθούν τη νέα γενιά της χώρας, με τον επιμερισμό των ευθυνών σε υπουργεία, δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, καθώς και τη δημοσιονομική ή μη επίπτωσή τους. Διότι υπάρχουν δεκάδες πρωτοβουλίες που μπορεί (και σήμερα ακόμη…) να αναλάβει η Κυβέρνηση και η Πολιτεία υπέρ των νέων χωρίς καθόλου κόστος, και ακόμη περισσότερες με πραγματικά ελάχιστο κόστος… Αλλά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι σήμερα επέλεξαν να μη θεσμοθετήσουν νομικές δεσμεύσεις για την υποστήριξη των νέων.

 

Προτείνουμε λοιπόν στην ΤτΕ αλλά και στην καθ’ ύλην αρμόδια Ελληνική Πολιτεία να εξετάσουν τα πλεονεκτήματα (και δημοσιονομικά…) της θεσμοθέτησης μίας εθνικής πολιτικής για τη νεολαία στην Ελλάδα, πριν διατυπώσουν προτάσεις κατάργησης ή «αναστολής δραστηριοτήτων» της ΓΓΝΓ. Σε κάθε περίπτωση επιδιώκουμε τη διεύρυνση, το συντονισμό και την αποτελεσματικότητα των δράσεων για τη νεολαία, επιδιώκοντας να λειτουργήσει επιτέλους η προ 10ετίας θεσμοθετημένη Διυπουργική Επιτροπή για τη Νεολαία, η οποία ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει συνεδριάσει και δεν έχει παράξει έργο. Είναι και αυτή η έλλειψη ενδεικτική του ενδιαφέροντος των Ελληνικών Κυβερνήσεων για τη Νεολαία… Το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας μπορεί και θέλει να συζητήσει τον καλύτερο δυνατό τρόπο καθιέρωσης μίας εθνικής πολιτικής για τη νεολαία στην Ελλάδα, βασισμένης στις ευρωπαϊκές πολιτικές (Ευρωπαϊκή Βίβλος για τη Νεολαία κλπ) αλλά και στις βέλτιστες διαθέσιμες πρακτικές (νομοθεσία άλλων χωρών, κείμενα Συμβουλίου της Ευρώπης κλπ).

 

–          Υπενθυμίζουμε στην Τράπεζα της Ελλάδος και στην Ελληνική Πολιτεία ότι οι νέοι και οι νέες της χώρας δεν έχουν ευθύνη (ή έχουν, κατά τεκμήριο, την μικρότερη δυνατή) για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.

–          Υπενθυμίζουμε στην ΤτΕ και στην Ελληνική Πολιτεία ότι η νέα γενιά της χώρας πριν δύο μόλις χρόνια βγήκε στους δρόμους απογοητευμένη πλήρως από τις προοπτικές, τις ευκαιρίες και τη μέριμνα που προσφέρει στους νέους το ελληνικό κράτος.

–          Υπενθυμίζουμε επίσης στην ΤτΕ και στην Ελληνική Πολιτεία ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν έχει επίσημα διατυπωμένη εθνική πολιτική για τη νεολαία.

–          Τέλος υπενθυμίζουμε στην ΤτΕ και στην Ελληνική Πολιτεία ότι η υπογραφή του Μνημονίου δεν προϋποθέτει την αναστολή της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας (και στα θέματα Νεολαίας) αλλά αντίθετα την ταχύτερη προσαρμογή της στα σύγχρονα πρότυπα λειτουργίας ενός ανταγωνιστικού, ποιοτικού και αποδοτικού κράτους, που περιλαμβάνουν και τα θέματα νεολαίας, όπως σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη!

 

 

Για το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας

Γιώργος Στασινός, Πρόεδρος

Μαρία Πάσχου, Αντιπρόεδρος Διεθνών

Θοδωρής Καραουλάνης, Αντιπρόεδρος Εσωτερικών

 

Advertisements

Το εθνικό μας αδιέξοδο

ΣΚΑΪ : Το εθνικό μας αδιέξοδο.

Του Λαοκράτη Βάσση*

Οι τρεισήμισι δεκαετίες της Μεταπολίτευσης ήταν από πλευράς συνθηκών και αντικειμενικών δυνατοτήτων οι καλύτερες στην ιστορία της νεοελληνικής πολιτείας μας.
• Τριανταπέντε χρόνια ειρήνης
• Τριανταπέντε χρόνια ομαλού πολιτικού βίου
• Πακέτα επί πακέτων απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση…

Είχαμε τη μεγάλη ευκαιρία, σοφότεροι και απ’ τη χουντική δοκιμασία: Να θεμελιώσουμε σε σωστές βάσεις τη δημοκρατία μας. Να υπερβούμε με συνετά βήματα τις χρόνιες υστερήσεις μας. Να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη πολιτεία και μια ισχυρή κοινωνία, έτσι ώστε να μπορούμε να αντέξουμε στα κακά γυρίσματα των καιρών.

Αντί γι’ αυτά, τα απολύτως λογικά και αναγκαία, τι κάναμε; Τα κάναμε… μούσκεμα και κατορθώσαμε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, όχι απλώς να χαραμίσουμε αυτή τη μεγάλη ευκαιρία, αλλά και να είμαστε στα πρόθυρα μιας οδυνηρής χρεοκοπίας με υπαγωγή μας σε ταπεινωτική ευρωπαϊκή επιτήρηση. Τα καταφέραμε δηλαδή, να γίνουμε «προτεκτοράτο».

Αν και σε τέτοιες δύσκολες στιγμές προτάσσεται το πώς θα ξεκολλήσουμε απ’ τη λάσπη και όχι το γιατί βουλιάξαμε, θα πω δύο λόγια για τα βαθύτερα αίτια της κατάντιας μας, τα γενικότερα και τα ειδικότερα.

• Τα γενικότερα σχετίζονται με το ότι ως κοινωνία μπήκαμε απότομα σε καταναλωτική δίνη, χάνοντας πολύ γρήγορα και τα τελευταία αξιακά ψήγματα του παραδοσιακού μας προτύπου ζωής. Με μοιραία κατάληξη μια καλοπέραση… με δανεικά απ’ το μέλλον. Μια άφρονα δηλαδή καλοπέραση με ρευστοποίηση μερισμάτων απ’ τις μελλοντικές γενιές.

Που σημαίνει πως η κρίση που περνάμε είναι πάνω απ’ όλα πολιτιστική και μετά όλα τα άλλα. Οπότε, όσο κι αν παραξενεύει, και τα πολιτιστικά ελλείμματα είναι υπέρτερα, αν όχι και υπαίτια των πνιγηρών οικονομικών μας ελλειμμάτων.

• Τα ειδικότερα αίτια σχετίζονται με την παγιδευτική λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος. Που αντί να αποτελέσει τη στέρεη βάση για τη σωστή πολιτική διεύθυνση της ελληνικής κοινωνίας, προσαρμόστηκε απολύτως στις καταναλωτικές της ροπές και μετατράπηκε σε πολιτικό μηχανισμό διαχείρισης του καταναλωτικού της κατήφορου.

Με την πολιτική να έχει μεταπέσει σε άγρια νομή της εξουσίας, τα δυο κόμματα εξουσίας, η Ν.Δ. και το Πα.Σο.Κ, ως κάτοχοι του πολιτικού συστήματος άλωσαν το κράτος και το δικομματοποιημένο κράτος άλωσε την ελληνική κοινωνία με αμοιβαίως διαβρωτικούς όρους, καθώς η πολιτική της ενοχής οδήγησε στην κοινωνία της συνενοχής και τανάπαλιν. Κι όλα αυτά υπό την άπληστη «υπερεξουσία» των διαπλεκομένων.

Εδώ προφανώς βρίσκεται και η βαθύτερη ρίζα της μεταπολιτευτικής μας κακοδαιμονίας, αναδεικνύοντας και την απροσμέτρητη ευθύνη των διαχειριστών της εξουσίας, που προσάραξαν το «σκάφος» σε ξέρες αφροσύνης, αν δεν το έριξαν…σε ακτές απορρώγες.

Ό,τι όμως έγινε, είναι προς καταισχύνη όλων μας. Προς καταισχύνη της πνευματικής μας ηγεσίας, που δεν ήταν τα μάτια και η συνείδηση της κοινωνίας μας. Προς καταισχύνη, πρωτίστως, της πολιτικής μας ηγεσίας, που διακυβέρνησε τον τόπο με εγκληματικό τρόπο όλα αυτά τα τόσο προνομιακά χρόνια. Προς καταισχύνη όμως και όλων μας, που «βολευτήκαμε, «ανεχτήκαμε» ή δεν αντιδράσαμε όπως και όσο έπρεπε για να μη φτάσουμε στο σημερινό μας χάλι.

Και τώρα; Τώρα πρέπει να βάλουμε όλοι πλάτη για να ξεκολλήσουμε… απ’ τον μεταπολιτευτικό βούρκο. Να αντιδράσουμε σωστά. Να αντιδράσουμε με σύμπνοια, με φιλότιμο, με υπευθυνότητα, αλλάζοντας από τώρα την εθνική μας ρότα, με πλήρη συνείδηση των αιτίων της τραγικής μας κατάστασης. Που σημαίνει πως πρέπει, μεταξύ πολλών άλλων, να «απελευθερώσουμε» την κοινωνία μας απ’ το κράτος, το κράτος απ’ την δικομματική κυριαρχία… και τον τόπο μας απ’ την άπληστη «υπερεξουσία» των διαπλεκομένων.

– Να αποφασίσουμε, έστω και μετά από κοντά διακόσια χρόνια ελεύθερου εθνικού βίου, να γίνουμε σοβαρή πολιτεία και σοβαρή κοινωνία. Αλίμονό μας αν δεν το πράξουμε.

* Ο κ. Βάσσης είναι φιλόλογος

Το νέο παγιδευτικό δίπολο εθνικισμού και αποεθνοποίησης

Το νέο παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός – αποεθνοποίηση

Του ΛΑΟΚΡΑΤΗ ΒΑΣΣΗ*


A. Από τα μέσα περίπου της Μεταπολίτευσης η κρίσιμη αντίθεση εθνικισμός – αντιεθνικισμός επικαλύπτεται όλο και περισσότερο από το παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός υπό τον μανδύα του πατριωτισμού – αποεθνοποίηση υπό τον μανδύα του αντιεθνικισμού.
Από το ένα άκρο οι εθνικιστές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου εθνικής ορθότητας τις εθνικές αξίες, την ιστορία και την παράδοσή μας, και από το άλλο οι αποεθνοποιητές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου αντιεθνικιστικής ορθότητας τις δημοκρατικές, τις προοδευτικές και τις αριστερές αξίες μας.
Ομοιοτρόπως φερόμενοι, οι πρώτοι ενοχοποιούν ό,τι αποκλίνει από την εθνική τους ορθότητα ως ύποπτο εθνικής μειοδοσίας και οι δεύτεροι ενοχοποιούν ό,τι το ελληνικό ως ύποπτο εθνικισμού, επιδιδόμενοι σε λαθροχειρικές επικαλύψεις του μεγάλου πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού κενού του τόπου μας.

B. Προσπερνώντας το ιστορικό της διαμόρφωσης αυτού του νέου δίπολου, απλώς θα σημειώσω πως με την πτώση της χούντας και την ήττα της φαιάς ιδεολογίας της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», καθόλου άσχετης με τα απολιθωματικά στερεότυπα της πάντοτε προβληματικής εθνικής ιδεολογίας μας, άρχισε, έστω και με συντηρητικά βήματα, η κριτική υπέρβαση της παρελθοντοκεντρικής μας νοσηρότητας σε μια κατεύθυνση δημοκρατικού εκσυγχρονισμού της Πολιτείας μας και της Παιδείας μας.
Για τις δημοκρατικές μας δυνάμεις, η κριτική αναδιατύπωση της εθνικής ιδεολογίας μας, ιδιαίτερα των πολιτιστικών της οριζουσών, ήταν διαρκές ζητούμενο από την προδικτατορική ακόμη περίοδο, όπως φαίνεται και στη μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964 (Παπανδρέου – Ακρίτας – Παπανούτσος).
Ειδικότερα για την Αριστερά, με την παράδοση του «Εκπαιδευτικού Ομίλου» και του ΕΑΜικού πατριωτισμού (βαθύτατα πολιτιστικού, διεθνιστικού, δημοκρατικού και ουμανιστικού), η κατάκτηση μιας σύγχρονης εθνικής στρατηγικής, απαλλαγμένης από τις παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, ήταν και είναι πάντοτε συνυφασμένη με τον κεντρικό πυρήνα της ιδεολογίας της. Και είναι μόνο μια ακραία εκσυγχρονιστική της εκδοχή που με πρόσχημα την κριτική αποδόμηση αυτών των στερεοτύπων έχει αναγάγει σε άθλημά της τον αποδομητικό λόγο, ενοχοποιώντας ακόμα και την αναφορά σε θέματα όπως η εθνική ταυτότητα, ο πατριωτισμός, η ιστορική μας συνέχεια και πολύ περισσότερο η ελληνικότητα.

Γ. Ο εθνικιστικός πόλος, που συμπεριλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα φαιών μικρορευμάτων σκέψης και εθνοφοβικών αντιλήψεων, εκφραζομένων πολιτικά από τον ΛΑΟΣ, δεν μπορεί να αρθρώσει διεισδυτικό λόγο… ιδεολογικής ηγεμονίας και ανησυχητικής πολιτικής απήχησης, χωρίς προφανώς να υποτιμώνται, υπό ύποπτες προϋποθέσεις, οι κίνδυνοι εκκόλαψης του «αυγού του φιδιού».
Αν δεν συντρέξουν τέτοιες προϋποθέσεις, με το στίγμα των κληρονόμων των ιδεολογιών του Μεσοπολέμου (φασισμός – ναζισμός) και της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», χωρίς τις παλιές προσβάσεις τους στην κρατική και παρακρατική εξουσία, χωρίς τον προνομιακό πολιτικό ρόλο… για τις βρώμικες δουλειές που τους επιφύλασσε ο δυτικός «ηγεμών» κατά τη διπολική και ψυχροπολεμική περίοδο, αλλά και με τις εκλεκτικές τους συγγένειες με τα νεοφασιστοειδή της Ευρώπης, οι εθνικιστές δεν μπορούν να υπερβούν την πατριδοκαπηλική γραφικότητα και τον «αμυντικό» εθνοφοβικό πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό λόγο, αυτόχρημα απωθητικό και οριακό.
Δεν είναι, γι’ αυτό, καθόλου τυχαίο που ο Καρατζαφέρης «στρογγυλεύει» και «φιλτράρει» πονηρά τον πολιτικό του λόγο, για να συναντηθεί οριζοντίως με τις πατριωτικές ευαισθησίες, τις αγωνίες ή και τις φοβίες του λαού μας σ’ αυτήν τη δύσκολη ιστορική συγκυρία.
Με όποια όμως παραλλαγή, δεν μπορεί να κρύψει τους ενδότερους πυρήνες της ιδεολογίας του, όπου μεταξύ άλλων είναι κυρίαρχα, άλλοτε ρητά και άλλοτε υπόρρητα, όλα τα νοσηρά στερεότυπα της παρωχημένης εθνικής ιδεολογίας μας.

Δ. Ο καινοφανής αποεθνοποιητικός πόλος, με τις προνομιακές προσβάσεις στα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα, στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, στα πανεπιστήμια, στους ιδεολογικούς μηχανισμούς της Πολιτείας μας, αλλά και με την οριζόντια δικτύωση των ultra εκσυγχρονιστών της αριστερής και της νεοφιλελεύθερης διανόησης, είναι ο ιδεολογικά κυρίαρχος σ’ αυτό το κρίσιμο γύρισμα των καιρών, σε πλήρη πάντοτε συμφωνία με τα «νεοταξικά» προτάγματα της παγκοσμιοποίησης.
Η θορυβώδης αυτή διανόηση στοχεύει με επιστημονικοφανή, προοδευτικοφανή και αριστεροφανή ταχυδακτυλουργία όχι στην κριτική αναδιατύπωση της «εθνικής ιδεολογίας» μας, αλλά στην περιφρονητική αποδόμηση των συντεταγμένων της. Όχι στην απαλλαγή από τις παγιδευτικές παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, αλλά στην απορριπτική αποδόμηση του ιστορικού και πολιτιστικού βάθους της εθνικής μας ταυτότητας. Όχι στην κριτική ανάγνωση της πολύ σύνθετης ιστορικής μας συνέχειας, προφανώς όχι γραμμικής και αχρονικής, αλλά στη «νεωτερική» και ανιστόρητη άρνησή της. Όχι, εντέλει, στην κριτική απελευθέρωση της σκέψης μας και της ματιάς μας από όλες τις ιδεολογηματικές ακρότητες στη θεώρηση της υπερτρισχιλιετούς ελληνικής περιπέτειας, αλλά στην απαξιωτική αποδόμηση της ίδιας της ελληνικής περιπέτειας.
Πολύ συχνά μοιάζει να αντικαθιστά, ως αντεστραμμένο είδωλό της, την παλιά «εθνικοφροσύνη» στον ρόλο της.
Γιατί δεν αρκείται σε μια άλλη θεώρηση του Ελληνισμού, σε κάθε περίπτωση δικαιωματική… ακόμα κι αν είναι προκλητικά αιρετική, αλλά, αυτοαναγορευόμενη σε ιερατείο «αντιεθνικιστικής», «νεωτερικής» και «προοδευτικής» ορθοφροσύνης, ενοχοποιεί συλλήβδην τις διαφορετικές απόψεις ως ύποπτες εθνικισμού το λιγότερο, χρησιμοποιώντας τον Καρατζαφέρη, που αν δεν υπήρχε… θα τον εφεύρισκε, ως «σκιάχτρο» και ως «αγιαστούρα» στο κάκιστο παιγνίδι της κυνικής ιδεολογικής τρομοκρατίας επί των αντιπάλων της. Έχουν δε πάρει τόση φόρα κάποιοι κεκράκτες της, που δεν σέβονται ούτε μεγέθη όπως ο Μίκης Θεοδωράκης.
Δεν είναι όμως αυτό το μείζον, όσο κι αν είναι σημαντικό, αλλά το ότι επιχειρεί με επιστημονικοφανείς «λαθροχειρίες» να περάσει την «ορθότητά» της στην Παιδεία μας -εκεί δηλαδή όπου θεμελιώνεται (ή αποδομείται διά του ουδετεροποιητικού αποχρωματισμού της) η εθνική συνείδηση των ελληνοπαίδων- ανοίγοντας, αν δεν αφυπνιστεί ο συντριπτικά πλειοψηφικός μεταξύ των παγιδευτικών αυτών «πόλων» πνευματικός κόσμος του τόπου μας, τον ασκό του Αιόλου και επιτείνοντας την ήδη επικίνδυνη σύγχυση του τόπου μας, που βρίσκεται μπροστά σε ένα από τα πιο ομιχλώδη σταυροδρόμια της νεώτερης ιστορίας του.

Ε. Και είναι αυτός ο συντριπτικά πλειοψηφικός και ευρέος ιδεολογικού φάσματος πνευματικός κόσμος που καλείται, με πυξίδα προσανατολισμού τα αξιακά φορτία της μακραίωνης πνευματικής μας παράδοσης, να διεμβολίσει το παγιδευτικό δίπολο της «ελληνοκεντρικής τύφλωσης» και της «αντιελληνοκεντρικής αχρωματοψίας», βάζοντας τέρμα τόσο στη νόθα και παραπλανητική επικάλυψη της πολιτικής, πνευματικής και πολιτιστικής μας ζωής όσο και στην εκατέρωθεν ασκούμενη ιδεολογική τρομοκρατία… από τους «ιδιοκτήτες του έθνους» και τους «ιδιοκτήτες της προοδευτικότητας».
Με ανοιχτή σκέψη και πίστη στην ανοιχτή κοινωνία, από τη μια να υψώσει φράγμα για να μην αναδυθούν τα φαιά ιδεολογήματα του εθνοφυλετικού βυθού και από την άλλη να αποκαλύψει τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα της προοδευτικοφανούς αποδόμησης της ιστορίας μας και της ταυτότητάς μας, συνεισφέροντας, όπως έχει ευθύνη, στη χάραξη μιας μακρόπνοης πολιτιστικής στρατηγικής, που θα αποτελέσει τη στέρεη βάση για την κριτική αναδιατύπωση της τόσο αναγκαίας εθνικής μας στρατηγικής στη δύσκολη ανηφοριά του 21ου αιώνα.
Οι καιροί δεν είναι καλοί. Άνοιξαν και ανοίγουν μεγάλα θέματα και μεγάλα μέτωπα το ένα μετά το άλλο. Κι εμείς, έχοντας ξοδέψει με περισσή αφροσύνη τη μεγάλη ευκαιρία της Μεταπολίτευσης, τον υλικό και τον άυλο πλούτο μας, βρισκόμαστε απαράσκευοι και ξαρμάτωτοι στη δίνη μιας βαθιάς και γενικευμένης κρίσης, που είναι πρωτίστως πολιτιστική, όπως πολύ πειστικά το επισήμανε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο καθηγητής Αδαμάντιος Πεπελάσης, οικονομολόγος ο ίδιος. Γι’ αυτό και η αντιμετώπισή της, η έξοδός μας από τη βαθιά και γενικευμένη κρίση που δοκιμάζει τις αντοχές μας, προϋποθέτει πολιτιστική αφύπνιση, πολιτιστική πυξίδα και πολιτιστικό συναγερμό των πνευματικών δυνάμεων του λαού μας. Γιατί μόνο έτσι θα αφήσουμε πίσω μας όλα τα «βαρίδια», μαζί και το παγιδευτικό δίπολο του εθνικισμού και της αποεθνοποίησης, που δεν μας αφήνουν να ανοίξουμε περπατησιά προς το μέλλον.

– Να βρούμε την ψυχή μας, να κρατηθούμε από την ψυχή μας, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά, μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη… αλλά και τραγουδώντας με τον Μίκη «Άξιον Εστί» και «Ρωμιοσύνη»!

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής» στις 31/1/2010

ΥΓ του φιλελεύθερου: Ο Λαοκράτης Βάσσης υπήρξε καθηγητής μου στην εφηβεία μου, σε αυτό που οι πολλοί ονομάζουν φροντιστήριο ή παραπαιδεία. Ωστόσο εγώ τον βίωσα, έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ως πραγματικό δάσκαλο. Έχει επηρεάσει αρκετά τον τρόπο σκέψης μου και οφείλω τουλάχιστον ένα κείμενό του – το οποίο θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον – να το δημοσιεύσω στο blog μου…

για τη συμφωνία αγωγού αερίου Ελλάδας Ρωσίας

Ενεργειακή και πολιτική υποτέλεια της Ελλάδας στη Γκαζπρόμ του Πούτιν;

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωσή της εξέφρασε τις επιφυλάξεις της για την πρόσφατη συμφωνία των Καραμανλή – Πούτιν στον ενεργειακό τομέα. Σύμφωνα με δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού στο πρακτορείο ITAR-TASS «η Ελλάδα στο τέλος του 2015 θα καταναλώνει 7 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, το 80% του οποίου θα προέρχεται από τη Ρωσία».

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία, αν υλοποιηθεί αυτός στόχος, η Ελλάδα θα εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά το 2015, στον τομέα του φυσικού αερίου, από τη Ρωσία και ειδικότερα από μια μόνο ρώσικη εταιρεία, την Γκαζπρόμ. Η εξάρτηση αυτή, για την οποία επιχαίρει ο κ. Καραμανλής, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως θετική για την ελληνική οικονομία καθώς η δημιουργία ενός νέου μονοπωλίου στην τροφοδοσία φυσικού αερίου και η έλλειψη ανταγωνισμού μεταξύ περισσότερων προμηθευτών θα προσθέσει στους Έλληνες καταναλωτές άλλον ένα παράγοντα που θα κάνει ακόμα ποιο αβάσταχτη την ακρίβεια που ήδη ζουν. Πέραν όμως από τις αρνητικές επιπτώσεις στη τσέπη των Ελλήνων καταναλωτών, η ολοκληρωτική εξάρτηση της Ελλάδας από τη Ρωσία σε ένα στρατηγικής σημασίας τομέα όπως τον ενεργειακό, θα έχει και πολιτικές επιπτώσεις καθώς θα καταστήσει τη χώρα μας ανίσχυρη σε περίπτωση που χρειαστεί να πάρει αποφάσεις που δεν θα ευθυγραμμίζονται με τα ρωσικά συμφέροντα.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υπενθυμίζει ότι αυτό ακριβώς συνέβη όταν η Ρωσία έκλεισε τις στρόφιγγες αερίου στην Ουκρανία την πρωτοχρονιά του 2006 επειδή η τελευταία αρνήθηκε να πληρώσει την αύξηση που απαιτούσε η Μόσχα, από τα 50 στα 230 δολάρια ανά 1.000 κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Η αύξηση αυτή απαιτήθηκε από την Μόσχα για την Ουκρανία λόγω της φιλοδυτικής «πορτοκαλί επανάστασής» της ενώ δεν απαιτήθηκε για την Λευκορωσία, το δικτατορικό καθεστώς της οποίας αποτελεί πιστό σύμμαχο της Μόσχας.

Η διακοπή αυτή έγινε αισθητή, στα μέσα του χειμώνα, σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εξαρτώνται ενεργειακά από τη Ρωσία λιγότερο απ ‘ότι η Ελλάδα. Η εκκωφαντική σιωπή για τα παραπάνω και οι πανηγυρισμοί με τους οποίους υποδέχτηκαν τα Ελληνικά κόμματα τη νέα στρατηγική σχέση Ελλάδας-Ρωσίας, μπορεί, ενδεχομένως, να εξηγείται από τον μόνιμο και συμπλεγματικό αντιαμερικανισμό τους. Σε πολλές περιπτώσεις όμως πάει ακόμα μακρύτερα καθώς υποκρύπτει ανομολόγητες ελπίδες πολλών νοσταλγών της σοβιετικής περιόδου ότι η παλινόρθωση του ολοκληρωτισμού στη Ρωσία του Πούτιν μπορεί να απομακρύνει την Ελλάδα από τη Δύση. Είναι αυτό που επιθυμούν οι Έλληνες πολίτες; Αν ναι, ο δρόμος προς τη δουλεία είναι ελεύθερος…

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υπερασπίζεται τη παραμονή της Ελλάδας στην οικογένεια των δημοκρατικών χωρών και προτείνει τη μέγιστη δυνατή διασπορά των ενεργειακών πηγών της δίνοντας προτεραιότητα στην εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και τη διερεύνηση της χρήσης πυρηνικής τεχνολογίας για ενεργειακούς σκοπούς.

ΥΓ του προέδρου της ΦΣ: Την ώρα που χώρες-παραγωγοί όπως η Νορβηγία ψάχνουν να απεξαρτηθούν από τους υδρογονάνθρακες και στρέφονται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, εμείς πανηγυρίζουμε τις ενεργειακές και πολιτικές μας χειροπέδες…

ΥΓ του φιλελεύθερου: Συμφωνώ με την βάση αλλά όχι πλήρως με την ανάλυση της ανακοίνωσης. Θα επανέλθω σε ξεχωριστό post…

Greek Blog Awards, τα όσκαρ της Ελληνικής Μπλογκόσφαιρας

Το είδα από τα incoming links ( referrers του wordpress) και μου προκάλεσε έκπληξη.

Δε νομίζω ότι έχω κάνει τόση πολύ αίσθηση στην Ελληνική Μπλογκόσφαιρα.

Ωστόσο, μιας και είμαι πολιτικό ζώο, δέχομαι κάθε διαγωνισμό και αντιπαράθεση με βάση όσα γράφω και λέω…

Σύμφωνα με το ιστολόγιο Greek Blog Awards:

«Μετά από ενδελεχή έρευνα πολλών εβδομάδων, τα Greek Blog Awards κατέληξαν στις υποψηφιότητες για τα Blog Oscars του 2008. Έπειτα από την επιτυχία που γνώρισε ο διαγωνισμός του προηγούμενου έτους, αποφασίστηκε να συνεχιστεί και φέτος, απονέμοντας βραβεία σε ελληνικά ιστολόγια μέσω δημόσιας ψηφοφορίας, για 8 διαφορετικές κατηγορίες.»

Με έχουν και εμένα υποψήφιο στην κατηγορία ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ… Πως μου προέκυψε άραγε αυτό;;; Αν θέλετε πάντως ψηφίστε, μιας και περιλαμβάνονται στις υποψηφιότητες πολλά αξιόλογα blogs…

Ίσως πρέπει να κάτσω να κάνω έναν απολογισμό του 1 χρόνου της φιλελεύθερης λαλιάς (του πρώτου blog που έφτιαξα, αν και διάβαζα πολλά αρκετά νωρίτερα…). Για εμένα θα είναι ενδιαφέρον, για εσάς δεν ξέρω…

ΥΓ: Πρέπει να γράψω και τι έγινε στην ηλεκτρονική ψηφοφορία του anthropos.gr , όπου ήμουν υποψήφιος ως Ενεργός Πολίτης για το 2007. Ο φίλος μου ο Θύμιος (περσινός νικητής στο διαγωνισμό) μου είπε ότι ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα των ηλεκτρονικών ψήφων. Ακολουθεί νέο post…

Επίκαιροι προβληματισμοί για την κοινωνική δικτύωση

Ακριβώς τη στιγμή που σκεφτόμαστε (πριν ξεκινήσουμε να σχεδιάσουμε) με κάποιους φίλους μια διαφορετική προσέγγιση του social networking στην Ελλάδα, ο Παναγιώτης Βρυώνης γράφει για την αξία του social network και ο Σάκης Ρίζος αναρωτιέται Ποια Είναι η Αξία των Social Networking Web Site;

slang στην Ελλάδα σήμερα

Το βρήκα από τον φίλτατο αλουφάνιο: «Λεξικουλό (το): λεξικό κουλών εκφράσεων»

Δοκιμάστε να διαβάσετε το slang.gr, αξίζει τον κόπο. Κανείς μας, νομίζω, δεν ξέρει όλους τους όρους. Επίσης σημειώνω ότι περιμένει τη δική μας συμβολή…

Τι είναι το slang.gr;
Ένας online ηλεκτρονικός κατάλογος, αδόκιμων -κυρίως- όρων της ελληνικής γλώσσης, με ορισμούς και παραδείγματα. Κάτι σαν online λεξικό, ένα πράμα.

Τι είναι οι «αδόκιμοι όροι»;
Πρόκειται για όρους, λέξεις, που δεν θα χρησιμοποιούσαμε σε κάποιο επίσημο έγγραφο, σε μια έκθεση, ή ένα άρθρο. Περιλαμβάνουν επαγγελματική αργκό, γλωσσικά ιδιώματα, τοπικούς ιδιωματισμούς, εκφράσεις νεολαί(ρ)ας, ύβρεις, προϊόντα προσωπικής λεξιπλασίας, κ.ά.

Γιατί να καταχωρίσω λήμματα και ορισμούς;
Διότι πολλά από τα αδόκιμα αυτά λήμματα έχουν πλάκα, διότι δεν τα γνωρίζουν όλοι όλα (εξάλλου ο πλούτος της ελληνικής γλώσσης είναι αμύθητος!) και τέλος διότι κατά τις τάσεις μιας εποχής, η γλώσσα αλλάζει ανάλογα και καλό είναι οι αλλαγές αυτές να καταχωρίζονται κάπου, δημιουργώντας ένα σημείο αναφοράς. Θα επιτελέσεις κοινωνικό έργο και λειτούργημα δηλαδή.

Πώς λειτουργεί γενικά το σύστημα;
Ο καθένας μπορεί να καταχωρίσει ορισμούς και παραδείγματα για λήμματα (που είτε υπάρχουν ήδη, είτε δημιουργούνται παράλληλα με την καταχώριση του ορισμού), αφού έχει εγγραφεί, διαδικασία που διαρκεί περίπου 6 δευτερόλεπτα. Ο ορισμός δημοσιεύεται άμεσα, αλλά με σχετική σήμανση που υποδεικνύει οτι δεν έχει ελεγχθεί και εγκριθεί ακόμη από συντονιστή. Όταν εγκριθεί, άλλοι χρήστες θα μπορούν να βαθμολογήσουν θετικά ή αρνητικά τον ορισμό, αυξομειώνοντας ανάλογα τη βαθμολογία του καταχωρητή και αλλάζοντας τη θέση προβολής του ορισμού.