Το εθνικό μας αδιέξοδο

ΣΚΑΪ : Το εθνικό μας αδιέξοδο.

Του Λαοκράτη Βάσση*

Οι τρεισήμισι δεκαετίες της Μεταπολίτευσης ήταν από πλευράς συνθηκών και αντικειμενικών δυνατοτήτων οι καλύτερες στην ιστορία της νεοελληνικής πολιτείας μας.
• Τριανταπέντε χρόνια ειρήνης
• Τριανταπέντε χρόνια ομαλού πολιτικού βίου
• Πακέτα επί πακέτων απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση…

Είχαμε τη μεγάλη ευκαιρία, σοφότεροι και απ’ τη χουντική δοκιμασία: Να θεμελιώσουμε σε σωστές βάσεις τη δημοκρατία μας. Να υπερβούμε με συνετά βήματα τις χρόνιες υστερήσεις μας. Να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη πολιτεία και μια ισχυρή κοινωνία, έτσι ώστε να μπορούμε να αντέξουμε στα κακά γυρίσματα των καιρών.

Αντί γι’ αυτά, τα απολύτως λογικά και αναγκαία, τι κάναμε; Τα κάναμε… μούσκεμα και κατορθώσαμε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, όχι απλώς να χαραμίσουμε αυτή τη μεγάλη ευκαιρία, αλλά και να είμαστε στα πρόθυρα μιας οδυνηρής χρεοκοπίας με υπαγωγή μας σε ταπεινωτική ευρωπαϊκή επιτήρηση. Τα καταφέραμε δηλαδή, να γίνουμε «προτεκτοράτο».

Αν και σε τέτοιες δύσκολες στιγμές προτάσσεται το πώς θα ξεκολλήσουμε απ’ τη λάσπη και όχι το γιατί βουλιάξαμε, θα πω δύο λόγια για τα βαθύτερα αίτια της κατάντιας μας, τα γενικότερα και τα ειδικότερα.

• Τα γενικότερα σχετίζονται με το ότι ως κοινωνία μπήκαμε απότομα σε καταναλωτική δίνη, χάνοντας πολύ γρήγορα και τα τελευταία αξιακά ψήγματα του παραδοσιακού μας προτύπου ζωής. Με μοιραία κατάληξη μια καλοπέραση… με δανεικά απ’ το μέλλον. Μια άφρονα δηλαδή καλοπέραση με ρευστοποίηση μερισμάτων απ’ τις μελλοντικές γενιές.

Που σημαίνει πως η κρίση που περνάμε είναι πάνω απ’ όλα πολιτιστική και μετά όλα τα άλλα. Οπότε, όσο κι αν παραξενεύει, και τα πολιτιστικά ελλείμματα είναι υπέρτερα, αν όχι και υπαίτια των πνιγηρών οικονομικών μας ελλειμμάτων.

• Τα ειδικότερα αίτια σχετίζονται με την παγιδευτική λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος. Που αντί να αποτελέσει τη στέρεη βάση για τη σωστή πολιτική διεύθυνση της ελληνικής κοινωνίας, προσαρμόστηκε απολύτως στις καταναλωτικές της ροπές και μετατράπηκε σε πολιτικό μηχανισμό διαχείρισης του καταναλωτικού της κατήφορου.

Με την πολιτική να έχει μεταπέσει σε άγρια νομή της εξουσίας, τα δυο κόμματα εξουσίας, η Ν.Δ. και το Πα.Σο.Κ, ως κάτοχοι του πολιτικού συστήματος άλωσαν το κράτος και το δικομματοποιημένο κράτος άλωσε την ελληνική κοινωνία με αμοιβαίως διαβρωτικούς όρους, καθώς η πολιτική της ενοχής οδήγησε στην κοινωνία της συνενοχής και τανάπαλιν. Κι όλα αυτά υπό την άπληστη «υπερεξουσία» των διαπλεκομένων.

Εδώ προφανώς βρίσκεται και η βαθύτερη ρίζα της μεταπολιτευτικής μας κακοδαιμονίας, αναδεικνύοντας και την απροσμέτρητη ευθύνη των διαχειριστών της εξουσίας, που προσάραξαν το «σκάφος» σε ξέρες αφροσύνης, αν δεν το έριξαν…σε ακτές απορρώγες.

Ό,τι όμως έγινε, είναι προς καταισχύνη όλων μας. Προς καταισχύνη της πνευματικής μας ηγεσίας, που δεν ήταν τα μάτια και η συνείδηση της κοινωνίας μας. Προς καταισχύνη, πρωτίστως, της πολιτικής μας ηγεσίας, που διακυβέρνησε τον τόπο με εγκληματικό τρόπο όλα αυτά τα τόσο προνομιακά χρόνια. Προς καταισχύνη όμως και όλων μας, που «βολευτήκαμε, «ανεχτήκαμε» ή δεν αντιδράσαμε όπως και όσο έπρεπε για να μη φτάσουμε στο σημερινό μας χάλι.

Και τώρα; Τώρα πρέπει να βάλουμε όλοι πλάτη για να ξεκολλήσουμε… απ’ τον μεταπολιτευτικό βούρκο. Να αντιδράσουμε σωστά. Να αντιδράσουμε με σύμπνοια, με φιλότιμο, με υπευθυνότητα, αλλάζοντας από τώρα την εθνική μας ρότα, με πλήρη συνείδηση των αιτίων της τραγικής μας κατάστασης. Που σημαίνει πως πρέπει, μεταξύ πολλών άλλων, να «απελευθερώσουμε» την κοινωνία μας απ’ το κράτος, το κράτος απ’ την δικομματική κυριαρχία… και τον τόπο μας απ’ την άπληστη «υπερεξουσία» των διαπλεκομένων.

– Να αποφασίσουμε, έστω και μετά από κοντά διακόσια χρόνια ελεύθερου εθνικού βίου, να γίνουμε σοβαρή πολιτεία και σοβαρή κοινωνία. Αλίμονό μας αν δεν το πράξουμε.

* Ο κ. Βάσσης είναι φιλόλογος

Advertisements

Αθήναιου Βορβορυγμοί » Το Κράτος και η Βία

Το κόλπο είναι παμπάλαιο: πρώτα κάνεις το έγκλημα και στη συνέχεια στρέφεις την κοινή γνώμη εναντίον του περιβάλλοντος του θύματος. Η αστυνομία εκτελεί ένα παιδί – όπως το καλοκαίρι οι μπράβοι σκότωσαν ένα παιδί στη Μύκονο- και στη συνέχεια επιτρέπει στις ομάδες των αντιεξουσιαστών που ασπάζονται τη βία, να καταστρέψουν τις περιουσίες αθώων συμπολιτών τους. Έτσι λοιπόν η συζήτηση από τη δολοφονία ενός παιδιού στρέφεται “στους οικογενειάρχες και στους εργαζόμενους που θα μείνουν χριστουγεννιάτικα χωρίς δουλειά”.

via Αθήναιου Βορβορυγμοί » Blog Archive » Το Κράτος και η Βία.

Δείτε τη συνέχεια του άρθρου! Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε το post του Αθήναιου για τα τελευταία γεγονότα…

ανακοίνωση για την υπόθεση Βατοπεδίου

Διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας. Τώρα!

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της σχετικά με την υπόθεση Βατοπεδίου επισημαίνει ότι ο εναγκαλισμός κράτους και εκκλησίας αποβαίνει καταστροφικός και αμοιβαία εκμαυλιστικός και για τους δύο.Αποδεικνύεται, δυστυχώς με τον χειρότερο τρόπο, η ορθότητα του μηνύματος που εξέπεμψε η Φιλελεύθερη Συμμαχία στις εκλογές του 2007 με σχετικό βιντεοκλίπ στο οποίο υποστήριζε τον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας.

Δείτε το:

Golden ή rotten boys; κράτος και τραπεζικό σύστημα

Golden ή rotten boys: είναι αυτό το δίλημμα;

Golden boys (χρυσά αμειβόμενοι ιδιωτικοί υπάλληλοι) ή rotten boys (διεφθαρμένοι κρατικοδίαιτοι αξιωματούχοι): είναι αυτό το δίλημμα;

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε προηγούμενη ανακοίνωσή της είχε προτείνει συγκεκριμένο πλαίσιο αρχών για πραγματική έξοδο του τραπεζικού συστήματος από την κρίση. Δυστυχώς στο μεταξύ διάστημα η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση κινήθηκαν στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των πολιτών.

Ποιο συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση για την «ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας και την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης» προβλέπει ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών κα υποχρεώνει όποια τράπεζα κάνει χρήση των μέτρων ρευστότητας να πραγματοποιήσει και αύξηση κεφαλαίου, με συμμετοχή του Δημοσίου, είτε τη χρειάζεται είτε όχι! Με τον τρόπο αυτό επιβάλλεται η συμμετοχή εκπροσώπου του ελληνικού δημοσίου στα διοικητικά συμβούλια των ιδρυμάτων με δικαίωμα αρνησικυρίας σε θέματα διανομής κερδών και παροχών προς τα στελέχη των πιστωτικών ιδρυμάτων. Ο κ. Παπανδρέου με μεγαλύτερη ειλικρίνεια προχώρησε ένα βήμα παραπέρα καλώντας «όπου χρειαστεί, το Δημόσιο να παρέμβει αγοράζοντας μετοχές, κάνοντας -για να μην κρυβόμαστε- μερική κρατικοποίηση, αποκτώντας λόγο στη στρατηγική και τη διαχείριση».

Με αφορμή λοιπόν την κρίση, το κράτος επιδιώκει να μετατραπεί σε συνδιοικητή-μεγαλομέτοχο των ιδιωτικών πιστωτικών ιδρυμάτων της χώρας. Πολλοί παρουσιάζουν αυτή την εξέλιξη σαν θετική καθώς το «καλό κράτος» θα βάλει τις τράπεζες στην υπηρεσία της κοινωνίας και θα περιορίσει την απληστία των golden boys. Είναι όμως έτσι;

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία καλεί τον ενημερωμένο πολίτη να αναλογιστεί που οδηγήθηκαν τα ασφαλιστικά ταμεία από το «καλό κράτος» στα οποία ασκούσε και συνεχίζει να ασκεί ασφυκτικό έλεγχο. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υπενθυμίζει ότι ούτε η εποπτεία της Τράπεζας της Ελλάδος, ούτε ο κυβερνητικός επίτροπος, ούτε η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, ούτε η πολιτική ηγεσία εμπόδισαν τα rotten boys, δηλαδή τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των Ασφαλιστικών Ταμείων να εξανεμίσουν τα αποθεματικά και να οδηγήσουν τα ταμεία στη κατάρρευση.

Αφού λοιπόν το «καλό κράτος» δεν έσωσε τα ασφαλιστικά ταμεία, χαρίζει σε μοναστήρια δημόσιες εκτάσεις, φορολογεί χωρίς να δίνει λογαριασμό, γιατί να πιστέψουμε ότι θα σώσει το τραπεζικό σύστημα; Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία η μετατροπή του κράτους σε συνδιοικητή-μεγαλομέτοχο των ιδιωτικών πιστωτικών ιδρυμάτων της χώρας θα θέσει σε κίνδυνο τη λειτουργία τους και, όπως έγινε με τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, θα θέσει σε κίνδυνο τις αποταμιεύσεις των πολιτών σε αυτά.

Η αδυναμία κυβέρνησης και αντιπολίτευσης να προτείνουν σχέδιο εξόδου από τη κρίση αποδεικνύει ότι το πραγματικό πρόβλημα της χώρας είναι καταρχήν πρόβλημα επάρκειας του πολιτικού προσωπικού της. Ακόμα όμως και αν είχαν την ικανότητα να προτείνουν ένα, τεχνικά επαρκές, σχέδιο αντιμετώπισης της τραπεζικής κρίσης η υλοποίηση του θα είχε τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτέλεσμα εφόσον το κράτος παραμένει τεράστιο, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο.

Η Φιλελεύθερη συμμαχία κατέθεσε σε προηγούμενη ανακοίνωσή της συγκεκριμένο πλαίσιο αρχών για πραγματική έξοδο του τραπεζικού συστήματος από την κρίση. Είναι όμως προφανές ότι η υλοποίηση αυτού του πλαισίου από το κράτος προϋποθέτει τη μετατροπή του σε αποτελεσματικό εγγυητή των συμφερόντων των πολιτών. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει στο πολιτικό της πρόγραμμα όλα εκείνα τα μέτρα που θα κάνουν πραγματικότητα αυτό το στόχο.

συμμετέχω στην καμπάνια «Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα»

Ο Δημόσιος Τομέας (κρατικοί οργανισμοί, ΟΤΑ, ρυθμιστικές αρχές) σήμερα συλλέγει, παράγει, αναπαράγει και μεταδίδει ένα μεγάλο εύρος από πληροφορίες σε πολλούς τομείς της δημόσιας κοινωνικής, οικονομικής, μορφωτικής δραστηριότητας. Ο τεράστιος όγκος των δεδομένων αυτών, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, είτε δεν είναι προσβάσιμος από τους πολίτες, είτε διατίθεται με τρόπους που δεν ευνοούν ή εμποδίζουν την επεξεργασία του.

Η πρωτοβουλία (Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα) φιλοδοξεί να αναδείξει την αναγκαιότητα παροχής από τους Δημόσιους φορείς πλήρους πρόσβασης στα δεδομένα που διαθέτουν και να κινητοποιήσει πολίτες και πολιτικό προσωπικό για την επίτευξη αυτού του σκοπού.

Τέτοια δεδομένα ενδεικτικά είναι:

* Ισχύοντες νόμοι και εγκύκλιοι
* Δημόσιες Δαπάνες (στενός και ευρύτερος δημόσιος τομέας, ΟΤΑ)
* Πηγές Δημόσιων Εσόδων
* Στοιχεία Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας
* Στοιχεία παραβατικότητας / εγκληματικότητας
* Εκπαιδευτικά δεδομένα (συμμετοχή στα επίπεδα της εκπαίδευσης, απόφοιτοι ανά κλάδο, διδακτικές ώρες ανά σχολείο, στατιστικά μαθητικής απόδοσης)
* Πρωτογενή ερευνητικά δεδομένα από έρευνες που διενεργούν Πανεπιστήμια, ερευνητικά ιδρύματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα καθώς επίσης και από εκείνες που διεξάγουν εταιρίες δημοσκοπήσεων για λογαριασμό του δημοσίου.
* Στοιχεία για την δικαστική λειτουργία (αριθμός δικών, αναβολές, χρόνος μέχρι την τελεσιδικία, καταδικές-προς-αθωώσεις, αδικήματα, προφυλακίσεις, αναστολές)
* Στοιχεία σχετιζόμενα με την δημόσια υγεία (εισαγωγές, ασθένειες, πληρότητες κοινών κλινών και κλινών εντατικής θεραπείας, θνησιμότητες, διαμεταγωγές, κλήσεις ΕΚΑΒ, χρόνοι απόκρισης κλπ)
* Στοιχεία σχετικά με τις πυρκαγιές
* Φωτογραφικά ή άλλα ιστορικά αρχεία τα οποία μπορούν να διατεθούν στο κοινό χωρίς περιορισμούς copyright.

Η διαθεσιμότητα των δεδομένων για πρόσβαση και επεξεργασία από τον καθένα, δεν είναι μόνο ζήτημα αρχής, αλλά συνεπάγεται σημαντικότατες ωφέλειες:

* Απαντάται με αποτελεσματικό τρόπο το αίτημα για Διαφάνεια το οποίο αποτελεί κρίσιμο ζήτημα δημοκρατίας
* Διευκολύνεται και προάγεται η Έρευνα
* Δημουργούνται συνθήκες για την ανάπτυξη της Καινοτομίας και την δημιουργία υπηρεσιών που απαντούν στις ανάγκες των πολιτών
* Διευκολύνεται ο έλεγχος της εξουσίας από τους πολίτες και αρχίζει να παράγεται πολιτική “από-τα-κάτω” (grassroots)

Η ευρωπαϊκή ένωση με την οδηγία της 2003/98/EC προτρέπει τα κράτη-μέλη να εργαστούν προς την κατεύθυνση αυτή, και ήδη η Βρετανία δίνει το παράδειγμα με ενδιαφέρουσες κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Οδηγία:

«Οι πληροφορίες του Δημόσιου Τομέα είναι ένα σημαντικό πρωτεύον υλικό για προϊόντα και υπηρεσίες ψηφιακού περιεχομένου και θα γίνει ακόμη πιο σημαντικό με τη σταδιακή ανάπτυξη ασύρματων υπηρεσιών περιεχομένου. Mε την ελεύθερη διάθεση και επαναχρησιμοποίηση των Δημόσιων Δεδομένων θα έχουμε πολύ μεγάλες δυνατότητες οι οποίες -μεταξύ άλλων- θα επιτρέψουν στις Ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να εκμεταλλευθούν αυτές τις δυνατότητες, και να συμβάλουν σε μεγαλύτερη οικονομική πρόοδο και δημιουργία θέσεων εργασίας.»

Για την Ελλάδα, ειδικά σήμερα που βρίσκονται σε εξέλιξη τα έργα του προγράμματος “Κοινωνία της Πληροφορίας” για τον εκσυχρονισμό της πληροφορικής υποδομής των δημοσίων φορέων, το αίτημα για την προσβασιμότητα και δυνατότητα επεξεργασίας και επαναχρησιμοποίησης των Δημόσιων δεδομένων από τους πολίτες, είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.

Σας καλούμε να συνδράμετε τον στόχο αυτό με κάθε πρόσφορο τρόπο, ώστε να γίνουν τα Δημόσια Δεδομένα πραγματικά Δικά μας Δεδομένα.

Υπογράψτε την καμπάνια στην αντίστοιχη σελίδα.

ΥΓ: Οι bloggers που υποστηρίζουν την ιδέα του αιτήματος μπορούν ελεύθερα να αναδημοσιεύσουν το παραπάνω κείμενο

Δείτε το site της καμπάνιας: http://www.publicdata.gr/

ΥΓ.: Για την καμπάνια έμαθα από τον Νίκο και τον Σπύρο

Όχι νέοι φόροι ΙΙ: Φορολόγηση χωρίς λογοδοσία είναι κλοπή

Όχι νέοι φόροι ΙΙ: Φορολόγηση χωρίς λογοδοσία είναι κλοπή

Από το φίλο Φώτη Περλικό (και πρόεδρο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας), πήρα το ακόλουθο μήνυμα, μέσω του group «όχι νέοι φόροι» που έφτιαξε στο facebook:

Με αφορμή τα νέα φορολογικά μέτρα που πήρε η κυβέρνηση για να καλύψει τα ελλείμματα της δικής της ανικανότητας, ας αναρωτηθούμε ως πολίτες, τί πληροφόρηση μας παρέχεται για το πού πάνε τα χρήματα των φόρων μας.

Έχει δικαίωμα ένα κράτος να απαιτεί φόρους από τους πολίτες (με την χρήση βίας μάλιστα και την απειλή στέρησης της ελευθερίας μας – φυλάκιση) χωρίς λογοδοτεί; Δηλαδή να παρουσιάζει αναλυτικά στοιχεία για το πού ξοδεύονται, τι επιδιώκεται να επιτευχθεί και για πόσο διάστημα και μετά την ολοκλήρωση της δράσης αναλυτική αναφορά του τι επιτεύχθηκε και με ποιο κόστος; Αν δεν τα κάνει αυτά μια κυβέρνηση, με τι στοιχεία καλούμαστε ως πολίτες να αξιολογήσουμε ήταν ή όχι επιτυχημένη στις επόμενες εκλογές;

Το θέμα της λογοδοσίας της φορολογίας δεν άπτεται μόνο της παραβίασης της σφαίρας της οικονομικής μας ελευθερίας, ούτε περιορίζεται στην συγκάλυψη της ανευθυνότητας της κρατικής διαχείρισης. Είναι ουσιαστική υποβάθμιση της δημοκρατίας μας και στέρηση της δυνατότητας του πολίτη να αξιολογεί και να κρίνει τις κυβερνήσεις του. Η δημόσια έκθεση των οικονομικών στοιχείων (με μόνη ενδεχόμενη επιφύλαξη, ότι άπτεται θεμάτων εθνικής ασφάλειας) είναι απαραίτητη προϋπόθεση και του οικονομικού και του πολιτικού φιλελευθερισμού.

Το ελληνικό κράτος δικαιούται να απαιτεί το εισόδημά μας και μάλιστα σε αυξανόμενα ποσοστά; Όπως έχει πολλές φορές καταγραφεί, το σύμπαν του Δημοσίου συνεχώς διαστέλλεται. Αποτελείται από χιλιάδες φορείς που ο καθένας από αυτούς εποπτεύει μια σειρά άλλων θυγατρικών. Αποτέλεσμα είναι να μη γνωρίζει το ελληνικό κράτος πόσους ακριβώς φορείς χρηματοδοτεί, ποιο είναι το έργο τους και τι αποτέλεσμα έχουν! Ο γαλαξίας αυτός περιλαμβάνει πάνω από 1.000 δήμους και κοινότητες, περισσότερους από 600 εποπτευόμενους φορείς υπουργείων και χιλιάδες θυγατρικές τους. Κατά την προσπάθεια απαρίθμησης των φορέων αυτών βρέθηκαν αρκετοί με ίδιο ή παρόμοιο αντικείμενο δραστηριότητας που εποπτεύονται από το ίδιο ή διαφορετικά υπουργεία. Το 2006, για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία οι υπάλληλοι που εξαρτώνται από το Δημόσιο ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο!

Δεν είναι σε θέση να δώσει αναφορά στον πολίτη-φορολογούμενο για ποιό λόγο ζητάει τους φόρους του, τί του προσφέρει ως αντάλλαγμα για αυτούς, ποιος είναι ο μηχανισμός του, ούτε γιατί χρειάζεται έναν τέτοιο μηχανισμό. Το κράτος απαιτεί τους φόρους μας (με την απειλή της κρατικής βίας), όχι απλά αρνούμενο να δώσει τον παραμικρό λογαριασμό για αυτούς, αλλά αγνοώντας την κατάληξή τους και ουσιαστικά αδιαφορώντας αν έχουν ή όχι ουσιαστικό αποτέλεσμα στην ζωή των πολιτών που τους στερήθηκαν. Ως πολίτης και βαρύτατα φορολογούμενος, απαιτώ να ξέρω πού καταλήγουν οι φόροι μου, με ποιό μηχανισμό αξιοποιούνται και για ποιο λόγο. Ειδικά όταν ζω σε μια χώρα που έχει ήδη από τις βαρύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις στην ΕΕ.

Αυτά οφείλουν να είναι διάφανα και δεδομένα. Από κει και πέρα μπορεί να ξεκινήσει η συζήτηση περί πολιτικής, επιλογών, αντίληψη του ρόλου του κράτους, ιδεολογίας κτλ. Χωρίς όμως την βάση των ξεκάθαρων στοιχείων καμία τέτοια συζήτηση δεν έχει ουσιαστικό νόημα. Κάθε γενικόλογη διακήρυξη, κάθε ευχολόγιο, κάθε πολιτική πρόταση που ζητάει περισσότερο κράτος ουσιαστικά νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση κακοδιαχείρισης και σπατάλης (για να μην πω καταλήστευσης), εφόσον δεν συνοδεύεται από στοιχειώδη πρόνοια λογοδοσίας προς τον φορολογούμενο.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έχει γίνει ποτέ στο ελληνικό κράτος με ευθύνη όλων όσων κυβέρνησαν ή κυβερνούν. Τα πάντα κρατούνται θολά, ώστε οι διαχειριστές της εξουσίας να έχουν εν λευκώ την διαχείριση του κρατικού πλούτου και των φόρων των πολιτών. Κυριαρχούν στην δημόσια συζήτηση γενικόλογες και αόριστες έννοιες και ιδέες, που νομιμοποιούν την άγρια φορολόγηση αλλά αποποιούνται κάθε ευθύνης για την τύχη των χρημάτων. Αν μια κυβέρνηση είχε την βούληση να μειώσει τις σπατάλες του Δημοσίου, το πρώτο που θα έκανε θα ήταν να δημοσιοποιήσει όλα τα οικονομικά στοιχεία, ώστε να δουν από πρώτο χέρι οι πολίτες πού πάνε τα λεφτά τους. Αυτό όμως θα έδενε τα χέρια της στο να εξυπηρετήσει την δική της κομματική πελατεία.

Αν υπήρχε η πολιτική βούληση για στοιχειώδη εξορθολογισμό των δαπανών, θα έπρεπε να αξιολογηθούν (και να επανεκτιμούνται σε τακτική βάση) όλες οι δράσεις που χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό. Αντίθετα, τώρα ότι εγγράφεται στον προϋπολογισμό είναι σχεδόν αδύνατο να βγει, φουσκώνοντάς τον διαρκώς χωρίς κανένα ποιοτικό έλεγχο της απόδοσης των χρησιμοποιούμενων χρημάτων. Και αυτή είναι μια κατάσταση που όλο το πολιτικό σύστημα ενισχύει.

Γι’αυτό απαιτείται ριζική αλλαγή στον τρόπο κατάρτισης, εκτέλεσης και ελέγχου του κρατικού προϋπολογισμού (κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού με βάση τις προς χρηματοδότηση δραστηριότητες, δημιουργία θέσης Γενικού Διευθυντή κάθε υπουργείου προσωπικά υπόλογου για τη διαχείριση των κονδυλίων που του έχουν διατεθεί και υπεύθυνου για την εγκατάσταση σύγχρονων συστημάτων διαχείρισης και ελέγχου, δημιουργία υπηρεσιών εσωτερικού και εξωτερικού ελέγχου κλπ). Να υπάρχει συσχέτιση των δαπανών με συγκεκριμένες δράσεις και συγκεκριμένα αποτελέσματα, και να μπορεί με εύληπτο τρόπο να παρουσιάζονται δημόσια. Ώστε να υπάρχει ατομική ευθύνη, ορθολογισμός και λογοδοσία για την διαχείριση των κρατικών πόρων και μηχανισμοί ελέγχου και αξιολόγησής τους.

ΥΓ: το κείμενο μπορείτε να το σχολιάσετε στο e-rooster

σποτάκι για λιγότερο κράτος

Φιλελεύθερη Συμμαχία – Λιγότερο Κράτος

ένα εύστοχο σποτάκι μας για λιγότερο κράτος…

ΟΛΟΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΕΜΕΙΣ ΟΧΙ!