Ντροπή σας, κύριε Προβόπουλε!

 

Ντροπή σας, κύριε Προβόπουλε!

Οι νέοι δεν ευθύνονται για την κατάσταση της χώρας!

Λαϊκισμός, ανηθικότητα και επιπολαιότητα από την Τράπεζα της Ελλάδος

 

Ανακοίνωση του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας, Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 2010

 

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ ότι ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος θεωρεί ότι η Ελλάδα πληρώνει πολλά για τους νέους της, ότι προτείνει την κατάργηση ουσιαστικά (αναστολή δραστηριοτήτων για πέντε έτη) της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς (ΓΓΝΓ) και ότι θεωρεί τους νέους προκλητικά προνομιούχους σε σχέση με τους συνταξιούχους! Ντροπή σας, κύριε Προβόπουλε!

 

Στην Ενδιάμεση Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική 2010 αναφέρεται επί λέξει το ακόλουθο χωρίο (στο κεφάλαιο κατάργηση και συγχώνευση φορέων): «Επίσης, πολλές δραστηριότητες, όπως π.χ. της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, θα πρέπει να ανασταλούν για μία πενταετία έως ότου τα δημόσια οικονομικά επανέλθουν σε διατηρήσιμη τροχιά». Το ανωτέρω χωρίο παραπέμπει στην εξής προκλητική παρατήρηση (υπ’ αριθμόν 15): «Πώς είναι δυνατόν π.χ. να δικαιολογηθεί στους συνταξιούχους, που έχασαν σημαντικό μέρος των συντάξεών τους, η ενοικίαση δεκάδων ιστιοπλοϊκών σκαφών με δαπάνες της ως άνω Γενικής Γραμματείας τα οποία μετέφεραν εκατοντάδες άτομα νεαρής ηλικίας στον Αργοσαρωνικό το καλοκαίρι του 2009, όταν το έλλειμμα εκτινασσόταν σε πολύ υψηλά επίπεδα;».

 

Η ανωτέρω παρατήρηση της ΤτΕ είναι λαϊκιστική, καθώς επιχειρεί να επιχειρηματολογήσει για την κατάργηση ή την «αναστολή δραστηριοτήτων» της ΓΓΝΓ με αναφορά σε ένα μόνο από τα προγράμματα της ΓΓΝΓ. Σύμφωνα με την ΤτΕ, η ΓΓΝΓ υπάρχει μόνο για το πρόγραμμα «ιστιοπλοϊκά τριήμερα». Πως θα απαντούσε ο κ. Προβόπουλος αν κάποιος του αμφισβητούσε το δικαίωμα να ομιλεί για την Ελληνική Οικονομία «επειδή η δουλειά του είναι να «κόβει» κέρματα»;

 

Η ανωτέρω πρόταση είναι επίσης ανήθικη, καθώς επιχειρεί με απόκρυψη της αλήθειας και επιμέρους προβολή στοιχείων να στρέψει τη κοινωνική ομάδα των συνταξιούχων απέναντι στους νέους ανθρώπους που κάνουν χρήση των προγραμμάτων της ΓΓΝΓ. Η κοινωνική μηχανική δεν είναι επιστημονικό ή νομισματικό ή οικονομικό εργαλείο κύριε Προβόπουλε! Δεν μπορεί η ΤτΕ να καλεί εμμέσως τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Είστε ο Διοικητής της ΤτΕ, δεν είστε πολιτικός!

 

Επιπλέον, η ανωτέρω αναφορά της ΤτΕ είναι επιπόλαιη, καθώς παρότι θέλει να έχει (ως έκθεση) επιστημονικοφανή χαρακτήρα, δεν λαμβάνει υπόψιν της στη συγκεκριμένη αναφορά ούτε τις ευρωπαϊκές αποφάσεις, ούτε τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις για το μέλλον. Είναι απορίας άξιον πως, ενώ η ΤτΕ επικαλείται στην Έκθεση της τη νέα ευρωπαϊκή στρατηγική για την απασχόληση και την ανάπτυξη – Στρατηγική “Ευρώπη 2020” –, έχει παραλείψει να διαβάσει τα κομμάτια της που αφορούν τους νέους!

 

Νομίζουμε ότι ο λαϊκισμός, η ανηθικότητα και η επιπολαιότητα δεν ταιριάζουν ούτε στην ιστορία ούτε στον ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος. Είναι προφανές ότι δεν ταιριάζουν με το περιεχόμενο που οφείλει να έχει η έκθεση του αρμόδιου φορέα για τη νομισματική πολιτική της χώρας. Επομένως νομίζουμε ότι η ΤτΕ και ο Διοικητής της οφείλουν να διορθώσουν το λάθος τους.

 

Πληροφορούμε την ΤτΕ ότι ο συνολικός προϋπολογισμός της ΓΓΝΓ για το 2010 (σε επίπεδο προϋπολογισμού και όχι εκταμιεύσεων, που λόγω συνθηκών είναι μειωμένες) είναι μόλις 6 εκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα 4εκ ευρώ περίπου αφορούν δαπάνες μισθοδοσίας και μόλις 1.100.000 ευρώ αφορούν κοινωνικές μεταβιβάσεις προς τους νέους της χώρας. Το ξαναλέμε: 1εκ ευρώ μόνο πηγαίνουν προς τους νέους της χώρας! Αν η ΤτΕ θεωρεί αυτό το ποσό υπερβολικό, λόγω των δημοσιονομικών συνθηκών της χώρας, τότε είναι προφανές ότι οι συντάκτες της έκθεσης βρίσκονται αποκομμένοι από την πραγματικότητα των αναγκών… Επίσης θα ήταν καλό, για την ποιότητα των εκθέσεων που δημοσιεύει, η ΤτΕ να κάνει μία σύγκριση των αντίστοιχων ποσών που δαπανούν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες για αντίστοιχα προγράμματα και δράσεις για τη νεολαία. Ως πρόσφατο και κοντινό στην Ελλάδα παράδειγμα αναφέρουμε ότι η Ισπανική Κυβέρνηση διέθεσε, φέτος (εν μέσω κρίσης), μόνο για ετήσια επιχορήγηση δράσεων Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας της Ισπανίας, που είναι (ιδιωτικού δικαίου) ομοσπονδία οργανώσεων νέων της χώρας και όχι ο κρατικός φορέας (όπως η ΓΓΝΓ), ποσό περίπου 5εκ ευρώ. Για να μην επεκταθούμε στα παραδείγματα των βορειοευρωπαϊκών και σκανδιναβικών χωρών που έχουν μακρόχρονη παράδοση στην ενίσχυση της νεολαίας…

 

Τέλος θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι αν ο Διοικητής, το Νομισματικό Συμβούλιο και γενικότερα η ΤτΕ αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα της ΓΓΝΓ και των μέτρων για τη Νεολαία, θα πρέπει να επαναδιατυπώσουν τις προτάσεις τους. Η κατάργηση ή η «αναστολή δραστηριοτήτων» της ΓΓΝΓ μπορεί να συζητηθεί μόνο αν η Ελληνική Πολιτεία διασφαλίσει με νομικά δεσμευτικό κείμενο (όπως ένας νόμος) την καθιέρωση ολοκληρωμένης εθνικής πολιτικής για τη νεολαία, το οποίο θα περιέχει συγκεντρωμένα και συγκεκριμένα όλα τα μέτρα που βοηθούν τη νέα γενιά της χώρας, με τον επιμερισμό των ευθυνών σε υπουργεία, δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, καθώς και τη δημοσιονομική ή μη επίπτωσή τους. Διότι υπάρχουν δεκάδες πρωτοβουλίες που μπορεί (και σήμερα ακόμη…) να αναλάβει η Κυβέρνηση και η Πολιτεία υπέρ των νέων χωρίς καθόλου κόστος, και ακόμη περισσότερες με πραγματικά ελάχιστο κόστος… Αλλά όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις μέχρι σήμερα επέλεξαν να μη θεσμοθετήσουν νομικές δεσμεύσεις για την υποστήριξη των νέων.

 

Προτείνουμε λοιπόν στην ΤτΕ αλλά και στην καθ’ ύλην αρμόδια Ελληνική Πολιτεία να εξετάσουν τα πλεονεκτήματα (και δημοσιονομικά…) της θεσμοθέτησης μίας εθνικής πολιτικής για τη νεολαία στην Ελλάδα, πριν διατυπώσουν προτάσεις κατάργησης ή «αναστολής δραστηριοτήτων» της ΓΓΝΓ. Σε κάθε περίπτωση επιδιώκουμε τη διεύρυνση, το συντονισμό και την αποτελεσματικότητα των δράσεων για τη νεολαία, επιδιώκοντας να λειτουργήσει επιτέλους η προ 10ετίας θεσμοθετημένη Διυπουργική Επιτροπή για τη Νεολαία, η οποία ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει συνεδριάσει και δεν έχει παράξει έργο. Είναι και αυτή η έλλειψη ενδεικτική του ενδιαφέροντος των Ελληνικών Κυβερνήσεων για τη Νεολαία… Το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας μπορεί και θέλει να συζητήσει τον καλύτερο δυνατό τρόπο καθιέρωσης μίας εθνικής πολιτικής για τη νεολαία στην Ελλάδα, βασισμένης στις ευρωπαϊκές πολιτικές (Ευρωπαϊκή Βίβλος για τη Νεολαία κλπ) αλλά και στις βέλτιστες διαθέσιμες πρακτικές (νομοθεσία άλλων χωρών, κείμενα Συμβουλίου της Ευρώπης κλπ).

 

–          Υπενθυμίζουμε στην Τράπεζα της Ελλάδος και στην Ελληνική Πολιτεία ότι οι νέοι και οι νέες της χώρας δεν έχουν ευθύνη (ή έχουν, κατά τεκμήριο, την μικρότερη δυνατή) για τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας.

–          Υπενθυμίζουμε στην ΤτΕ και στην Ελληνική Πολιτεία ότι η νέα γενιά της χώρας πριν δύο μόλις χρόνια βγήκε στους δρόμους απογοητευμένη πλήρως από τις προοπτικές, τις ευκαιρίες και τη μέριμνα που προσφέρει στους νέους το ελληνικό κράτος.

–          Υπενθυμίζουμε επίσης στην ΤτΕ και στην Ελληνική Πολιτεία ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν έχει επίσημα διατυπωμένη εθνική πολιτική για τη νεολαία.

–          Τέλος υπενθυμίζουμε στην ΤτΕ και στην Ελληνική Πολιτεία ότι η υπογραφή του Μνημονίου δεν προϋποθέτει την αναστολή της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας (και στα θέματα Νεολαίας) αλλά αντίθετα την ταχύτερη προσαρμογή της στα σύγχρονα πρότυπα λειτουργίας ενός ανταγωνιστικού, ποιοτικού και αποδοτικού κράτους, που περιλαμβάνουν και τα θέματα νεολαίας, όπως σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη!

 

 

Για το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας

Γιώργος Στασινός, Πρόεδρος

Μαρία Πάσχου, Αντιπρόεδρος Διεθνών

Θοδωρής Καραουλάνης, Αντιπρόεδρος Εσωτερικών

 

Advertisements

Υποκρισία βολεμένων δεινοσαύρων

Υποκρισία βολεμένων δεινοσαύρων

Είναι εξαιρετικά υποκριτικό να κατηγορούν επαγγελματίες της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και άλλων – τυπικών ή άτυπων – εξουσιών νέους ανθρώπους ως άπειρους, όταν διεκδικούν δημόσια αξιώματα. Τελευταίο παράδειγμα αποτελεί η κριτική προς το πρόσωπο του Βασίλη Κικίλια, ενός νέου ανθρώπου 36 ετών που διεκδικεί το σοβαρό και υπεύθυνο αξίωμα του Περιφερειάρχη Αττικής. Πάμπολλα όμως είναι τα αντίστοιχα παραδείγματα σε ολόκληρη την Ελλάδα απέναντι σε νέους ανθρώπους που επιθυμούν να κατέλθουν υποψήφιοι ως δημοτικοί σύμβουλοι, για να πάρουν τις τύχες των πόλεων τους στα χέρια τους.

Κατ’ αρχήν, είναι υποκριτικό, διότι η εμπειρία που οι επικριτές επιθυμούν είναι αυτή που οδήγησε τη χώρα, την κοινωνία και την οικονομία σε κρίση και παρακμή. Από αυτήν λοιπόν την εμπειρία, οι νέοι άνθρωποι δεν επιθυμούμε περισσότερη!

Κατά δεύτερον είναι υποκριτικό να κατακρίνονται οι νέοι ως άπειροι, όταν το παρασιτικό σύστημα εξουσίας που διαφεντεύει την ελληνική πολιτική, κοινωνική και κομματική ζωή τα τελευταία 35 χρόνια χαρακτηρίζεται από την έλλειψη ευκαιριών προς τους νέους ανθρώπους. Πώς θα αποκτήσουν διοικητική και πολιτική εμπειρία οι νέοι άνθρωποι όταν οι κατεστημένες ομάδες συμφερόντων εμποδίζουν όχι μόνο την ανέλιξη αλλά ακόμη και την παροχή ίσων ευκαιριών;

Κατά τρίτον είναι υποκριτικό η πολιτεία να θεσμοθετεί το ηλικιακό όριο εκλογιμότητας στις αυτοδιοικητικές εκλογές στα 18 έτη, να συζητείται σε όλη την Ευρώπη (και να θεσμοθετείται σταδιακά) το δικαίωμα ψήφου στην ηλικία των 16 ετών και οι παρατρεχάμενοι των εξουσιών να επιχειρηματολογούν περί απειρίας των νέων ανθρώπων!

Κατά τέταρτον είναι υποκριτικό (ή – χειρότερα – εντελώς εκτός πραγματικότητας) να αγνοείται η θέληση της κοινωνίας και των νέων ανθρώπων για πλήρη, ει δυνατόν, ανανέωση του πολιτικού στελεχιακού δυναμικού της χώρας. Μα, αν οι νέοι δεν θητεύσουν στα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης, πώς θα μπορέσουν να εκτελέσουν πολιτικό έργο και να πείσουν τους συμπολίτες τους; Μήπως οι υπηρέτες των συμφερόντων επιθυμούν την ανάδειξη στελεχών μόνο μέσα από το σύστημα της τηλεοπτικής δημοσιότητας;

Τέλος, είναι πλήρως υποκριτικό να κόπτονται όλοι ξαφνικά για την εμπειρία των νέων ανθρώπων ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών. Δεν έκαναν την ίδια κριτική όταν, καλώς αλλά ελάχιστοι, νέοι άνθρωποι εκλέγονται στα ανώτατα πολιτικά όργανα των κομμάτων, ούτε όταν κατεβαίνουν ως υποψήφιοι βουλευτές, ούτε όταν διορίζονται σε κρατικές ή άλλες θέσεις εξουσίας. Είναι πασιφανές ότι πρόκειται για ευκαιριακή, μικροπολιτική και συμφεροντολογική κριτική, η οποία όμως βλάπτει την προοπτική των νέων.

Νομίζω ότι κυρίως οι νέοι αλλά και το υπόλοιπο εκλογικό σώμα θα αντιληφθούν την ευκαιρία που τους δίνεται σε αυτές τις εκλογές. Ευκαιρία να ανανεώσουν με τον σταυρό τους το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Ιδίως διότι η πληθώρα επιλογών που τους προσφέρεται τώρα δεν θα υπάρχει για πολύ καιρό, καθώς ο εκλογικός νόμος που ετοιμάζει η κυβέρνηση περιορίζει τις επιλογές των πολιτών. Ευκαιρία, να επιλέξουν νέους και άφθαρτους, να δοκιμάσουν και να αναδείξουν οι ίδιοι τους επιτυχημένους του μέλλοντος. Διότι από τους επιτυχημένους του παρελθόντος χορτάσαμε…

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στη στήλη ΝΕΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ της εφημερίδας «το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής» την Κυριακή 19092010

Ο δολοφόνος είναι δολοφόνος

Το ελληνάκι: Ο δολοφόνος είναι δολοφόνος, ή να το συζητήσουμε;.

από το ελληνάκι

Όποιος αναζητά την ευθύνη για τη χθεσινή δολοφονία των τριών ανθρώπων κυρίως στον Βγενόπουλο, τότε χρησιμοποιεί την ίδια συλλογιστική με τον Κούγια, ο οποίος αναζητά την κύρια ευθύνη που έχει ο Θεός για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου.

Η ερώτηση «Γιατί δούλευαν οι τρείς δολοφονηθέντες αφού όλοι απεργούσαν;», είναι ανάλογη με την ερώτηση «Τι δουλειά είχε ο Γρηγορόπουλος στα Εξάρχεια;» που διατυπώνει ο Κούγιας.

Όποιος πιστεύει πως φταίει η πλημμελής πυρασφάλεια για το θάνατο των Παρασκευή Ζούλια, Αγγελική Παπαθανασοπούλου, και Επαμεινώνδα Τσακάλη, οφείλει να πιστεύει με τον ίδιο τρόπο πως φταίει η ζαρντινιέρα για το ψυχολογικό και σωματικό σακάτεμα του Δημητρίου.

Αν κάποιος προσπαθεί να δει τη δολοφονία ως ατύχημα, και υποστηρίζει πως αυτοί που έβαλαν τη φωτιά δεν είχαν πρόθεση, καθώς δεν γνώριζαν πως μέσα στο κτίριο υπήρχαν άνθρωποι, επιχειρηματολογεί κατά τον ίδιο τρόπο που το κάνει κι ο Κορκονέας, ο οποίος υποστηρίζει πως ήταν ατύχημα, πως πυροβόλησε στον αέρα και πως δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει.

Και ενώ αβίαστα θα διατυπώνατε την πρόταση: «Κύριοι ένστολοι με τα όπλα σας, όποιος πυροβολεί μέσα στο πλήθος, προς τα πάνω ή προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, είναι υπόλογος για κακούργημα και εν δυνάμει δολοφόνος.», δυσκολεύεστε πολύ να διατυπώσετε, ως θα οφείλατε, και την πρόταση: «Κύριοι με τις μολότοφ και τη βενζίνη, όποιος πυρπολεί κτίριο, φαινομενικά άδειο ή σε οποιαδήποτε κατάσταση, είναι υπόλογος για κακούργημα και εν δυνάμει δολοφόνος.»

Κύριοι δολοφόνοι που αυτή τη στιγμή ελπίζω να αναλογίζεστε τις πράξεις σας, σας θυμίζω πως πριν λίγο καιρό ομάδα πιτσιρικάδων στη Σπάρτη έβαλε φωτιά σε εγκαταλελειμμένο και κατειλημμένο από μετανάστες σπίτι. Τότε ήταν προφανές πως τα παιδιά αυτά είναι φασίστες, καθίκια και παρ’ ολίγον δολοφόνοι. Εσείς λοιπόν που κάψατε τους ανθρώπους χθες, είτε είσαστε πράγματι φασίστες, καθίκια και δολοφόνοι, είτε είστε στην ψυχή φασίστες, αλλά και πάλι καθίκια και δολοφόνοι.

Λίγο με ενδιαφέρει τι υποστηρίζει κάποιος. Λίγο με ενδιαφέρουν οι ιδεολογίες, όσο είναι λόγια. Πραγματικός φασίστας και δολοφόνος δεν είναι κάποιος λόγω φρασεολογίας ή ιδεολογίας. Φασίστας και δολοφόνος γίνεται κάποιος με τις πράξεις του.

Ήμουνα κι εγώ στην πορεία χθες, και τώρα έχω μπροστά μου δύο μόνο επιλογές:

1η. Είμαστε όλοι όσοι συμμετείχαμε στην πορεία συνυπεύθυνοι, όπως είναι όλοι οι μπάτσοι συνυπεύθυνοι για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου.

2η. Βγαίνουμε μπροστά όπως ο αστυνομικός Αθανάσιος Ράδης, που διαψεύδει τους ισχυρισμούς του Κορκονέα, και «αδειάζουμε» ιδεολογικά, πολιτικά, συναισθηματικά και με κάθε τρόπο τους δολοφόνους και τους φασίστες.

Σκατά στους φασίστες και τους δολοφόνους, απ’ όπου κι αν αυτοί προέρχονται.

Ώρα για ουσία όχι για συμβολισμούς

Ώρα για ουσία, όχι για συμβολισμούς

Είναι ενθαρρυντικό που οι συμμετοχικές διαδικασίες αναπτύσσονται στις πολιτικές νεολαίες. Το δρόμο που χάραξαν κάποιοι ρομαντικοί πριν 15 χρόνια, βαδίζουν πλέον δυναμικά οι δύο μεγαλύτερες κομματικές νεολαίες. Με την εκλογή του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και οργάνων την Νεολαίας ΠΑΣΟΚ από τη βάση, με ανοιχτές διαδικασίες, και την αντίστοιχη εκλογή Προέδρου της ΝΔ και τη σημερινή της ΟΝΝΕΔ, αυξάνεται η συμμετοχή των νέων στην πολιτική διαδικασία. Όμως το βήμα αυτό σήμερα δεν είναι πλέον αρκετό.

Επίσης είναι ενθαρρυντικό για τη νεολαία που λαμβάνονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις κάποια επιμέρους μέτρα που βοηθούν τη νεολαία. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα καθιερώνει αφορολόγητο για νέους επιχειρηματίες κάτω των 35 ετών, ενώ ακούμε ότι προτείνει δικαίωμα εκλέγεσθαι από 18 ετών στο σχέδιο Καλλικράτης. Αντίστοιχα, για παράδειγμα, η κυβέρνηση της ΝΔ θεσμοθέτησε τα Τοπικά Συμβούλια Νέων. Όμως τα βήματα αυτά σήμερα δεν είναι πλέον αρκετά.

Οι νέοι σήμερα έχουν άμεσα και δυσεπίλυτα προβλήματα. Η ανεργία, η έλλειψη αυτονομίας, τα μικρά εισοδήματα, η εργασιακή ανασφάλεια, η έλλειψη προτύπων και η έλλειψη ποιότητας στην Παιδεία υποσκάπτουν το παρόν και το μέλλον μας. Οι νέοι παραμένουν ακόμη, 35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, χωρίς ουσιαστικό λόγο σε όσα τους αφορούν.

Επιπλέον οι πολιτικοί της χώρας δεν ασχολούνται με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των πολιτικών τους. Αρνούνται πεισματικά να νομοθετήσουν για τα δικαιώματα των νέων και για μία εθνική, δεσμευτική, πολιτική για τη νέα γενιά. Αρνούνται να καθιερώσουν μελέτη επιπτώσεων των μέτρων και των νομοθετημάτων στους νέους και τις επερχόμενες γενιές. Αναγγέλλουν ότι προσπαθούν να λύσουν μεγάλα προβλήματα όπως το δημόσιο χρέος και το ασφαλιστικό, αλλά δεν λαμβάνουν ποτέ υπόψιν, σε όσα προτείνουν, αυτά που θα πληρώσουν οι σημερινοί 15άρηδες, 25άρηδες ή 35άρηδες σε 20, 30 ή 40 χρόνια.

Ήρθε η ώρα αυτή η εικόνα να αλλάξει. Ας δούμε την κρίση ως ευκαιρία, τουλάχιστον για αυτά που μπορούν να γίνουν άμεσα, χωρίς δημοσιονομικό κόστος αλλά με ευεργετικές επιπτώσεις. Ήρθε η ώρα των μεγάλων αλλαγών, διότι τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία της χώρας αλλά και του πολιτικού συστήματος που ζήσαμε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Τα κόμματα και η κυβέρνηση, στο πλαίσιο των αλλαγών που ευαγγελίζονται, οφείλουν να αναλάβουν όχι μόνο δεσμεύσεις αλλά και πρωτοβουλία νομοθέτησης ενός κοινωνικού συμβολαίου με τους νέους και τις επόμενες γενιές, μίας εθνικής πολιτικής για τη νεολαία, ενός εθνικού συμφώνου για τη νέα γενιά. Ειδάλλως φοβάμαι ότι, με κάποια τυχαία ή μη αναμενόμενη αφορμή, θα βρουν τους νέους μπροστά τους στην επόμενη στροφή. Και θα πέσουν πάλι από τα σύννεφα…

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής την Κυριακή 18042010

Το εθνικό μας αδιέξοδο

ΣΚΑΪ : Το εθνικό μας αδιέξοδο.

Του Λαοκράτη Βάσση*

Οι τρεισήμισι δεκαετίες της Μεταπολίτευσης ήταν από πλευράς συνθηκών και αντικειμενικών δυνατοτήτων οι καλύτερες στην ιστορία της νεοελληνικής πολιτείας μας.
• Τριανταπέντε χρόνια ειρήνης
• Τριανταπέντε χρόνια ομαλού πολιτικού βίου
• Πακέτα επί πακέτων απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση…

Είχαμε τη μεγάλη ευκαιρία, σοφότεροι και απ’ τη χουντική δοκιμασία: Να θεμελιώσουμε σε σωστές βάσεις τη δημοκρατία μας. Να υπερβούμε με συνετά βήματα τις χρόνιες υστερήσεις μας. Να δημιουργήσουμε μια σύγχρονη πολιτεία και μια ισχυρή κοινωνία, έτσι ώστε να μπορούμε να αντέξουμε στα κακά γυρίσματα των καιρών.

Αντί γι’ αυτά, τα απολύτως λογικά και αναγκαία, τι κάναμε; Τα κάναμε… μούσκεμα και κατορθώσαμε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, όχι απλώς να χαραμίσουμε αυτή τη μεγάλη ευκαιρία, αλλά και να είμαστε στα πρόθυρα μιας οδυνηρής χρεοκοπίας με υπαγωγή μας σε ταπεινωτική ευρωπαϊκή επιτήρηση. Τα καταφέραμε δηλαδή, να γίνουμε «προτεκτοράτο».

Αν και σε τέτοιες δύσκολες στιγμές προτάσσεται το πώς θα ξεκολλήσουμε απ’ τη λάσπη και όχι το γιατί βουλιάξαμε, θα πω δύο λόγια για τα βαθύτερα αίτια της κατάντιας μας, τα γενικότερα και τα ειδικότερα.

• Τα γενικότερα σχετίζονται με το ότι ως κοινωνία μπήκαμε απότομα σε καταναλωτική δίνη, χάνοντας πολύ γρήγορα και τα τελευταία αξιακά ψήγματα του παραδοσιακού μας προτύπου ζωής. Με μοιραία κατάληξη μια καλοπέραση… με δανεικά απ’ το μέλλον. Μια άφρονα δηλαδή καλοπέραση με ρευστοποίηση μερισμάτων απ’ τις μελλοντικές γενιές.

Που σημαίνει πως η κρίση που περνάμε είναι πάνω απ’ όλα πολιτιστική και μετά όλα τα άλλα. Οπότε, όσο κι αν παραξενεύει, και τα πολιτιστικά ελλείμματα είναι υπέρτερα, αν όχι και υπαίτια των πνιγηρών οικονομικών μας ελλειμμάτων.

• Τα ειδικότερα αίτια σχετίζονται με την παγιδευτική λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος. Που αντί να αποτελέσει τη στέρεη βάση για τη σωστή πολιτική διεύθυνση της ελληνικής κοινωνίας, προσαρμόστηκε απολύτως στις καταναλωτικές της ροπές και μετατράπηκε σε πολιτικό μηχανισμό διαχείρισης του καταναλωτικού της κατήφορου.

Με την πολιτική να έχει μεταπέσει σε άγρια νομή της εξουσίας, τα δυο κόμματα εξουσίας, η Ν.Δ. και το Πα.Σο.Κ, ως κάτοχοι του πολιτικού συστήματος άλωσαν το κράτος και το δικομματοποιημένο κράτος άλωσε την ελληνική κοινωνία με αμοιβαίως διαβρωτικούς όρους, καθώς η πολιτική της ενοχής οδήγησε στην κοινωνία της συνενοχής και τανάπαλιν. Κι όλα αυτά υπό την άπληστη «υπερεξουσία» των διαπλεκομένων.

Εδώ προφανώς βρίσκεται και η βαθύτερη ρίζα της μεταπολιτευτικής μας κακοδαιμονίας, αναδεικνύοντας και την απροσμέτρητη ευθύνη των διαχειριστών της εξουσίας, που προσάραξαν το «σκάφος» σε ξέρες αφροσύνης, αν δεν το έριξαν…σε ακτές απορρώγες.

Ό,τι όμως έγινε, είναι προς καταισχύνη όλων μας. Προς καταισχύνη της πνευματικής μας ηγεσίας, που δεν ήταν τα μάτια και η συνείδηση της κοινωνίας μας. Προς καταισχύνη, πρωτίστως, της πολιτικής μας ηγεσίας, που διακυβέρνησε τον τόπο με εγκληματικό τρόπο όλα αυτά τα τόσο προνομιακά χρόνια. Προς καταισχύνη όμως και όλων μας, που «βολευτήκαμε, «ανεχτήκαμε» ή δεν αντιδράσαμε όπως και όσο έπρεπε για να μη φτάσουμε στο σημερινό μας χάλι.

Και τώρα; Τώρα πρέπει να βάλουμε όλοι πλάτη για να ξεκολλήσουμε… απ’ τον μεταπολιτευτικό βούρκο. Να αντιδράσουμε σωστά. Να αντιδράσουμε με σύμπνοια, με φιλότιμο, με υπευθυνότητα, αλλάζοντας από τώρα την εθνική μας ρότα, με πλήρη συνείδηση των αιτίων της τραγικής μας κατάστασης. Που σημαίνει πως πρέπει, μεταξύ πολλών άλλων, να «απελευθερώσουμε» την κοινωνία μας απ’ το κράτος, το κράτος απ’ την δικομματική κυριαρχία… και τον τόπο μας απ’ την άπληστη «υπερεξουσία» των διαπλεκομένων.

– Να αποφασίσουμε, έστω και μετά από κοντά διακόσια χρόνια ελεύθερου εθνικού βίου, να γίνουμε σοβαρή πολιτεία και σοβαρή κοινωνία. Αλίμονό μας αν δεν το πράξουμε.

* Ο κ. Βάσσης είναι φιλόλογος

Το νέο παγιδευτικό δίπολο εθνικισμού και αποεθνοποίησης

Το νέο παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός – αποεθνοποίηση

Του ΛΑΟΚΡΑΤΗ ΒΑΣΣΗ*


A. Από τα μέσα περίπου της Μεταπολίτευσης η κρίσιμη αντίθεση εθνικισμός – αντιεθνικισμός επικαλύπτεται όλο και περισσότερο από το παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός υπό τον μανδύα του πατριωτισμού – αποεθνοποίηση υπό τον μανδύα του αντιεθνικισμού.
Από το ένα άκρο οι εθνικιστές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου εθνικής ορθότητας τις εθνικές αξίες, την ιστορία και την παράδοσή μας, και από το άλλο οι αποεθνοποιητές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου αντιεθνικιστικής ορθότητας τις δημοκρατικές, τις προοδευτικές και τις αριστερές αξίες μας.
Ομοιοτρόπως φερόμενοι, οι πρώτοι ενοχοποιούν ό,τι αποκλίνει από την εθνική τους ορθότητα ως ύποπτο εθνικής μειοδοσίας και οι δεύτεροι ενοχοποιούν ό,τι το ελληνικό ως ύποπτο εθνικισμού, επιδιδόμενοι σε λαθροχειρικές επικαλύψεις του μεγάλου πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού κενού του τόπου μας.

B. Προσπερνώντας το ιστορικό της διαμόρφωσης αυτού του νέου δίπολου, απλώς θα σημειώσω πως με την πτώση της χούντας και την ήττα της φαιάς ιδεολογίας της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», καθόλου άσχετης με τα απολιθωματικά στερεότυπα της πάντοτε προβληματικής εθνικής ιδεολογίας μας, άρχισε, έστω και με συντηρητικά βήματα, η κριτική υπέρβαση της παρελθοντοκεντρικής μας νοσηρότητας σε μια κατεύθυνση δημοκρατικού εκσυγχρονισμού της Πολιτείας μας και της Παιδείας μας.
Για τις δημοκρατικές μας δυνάμεις, η κριτική αναδιατύπωση της εθνικής ιδεολογίας μας, ιδιαίτερα των πολιτιστικών της οριζουσών, ήταν διαρκές ζητούμενο από την προδικτατορική ακόμη περίοδο, όπως φαίνεται και στη μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964 (Παπανδρέου – Ακρίτας – Παπανούτσος).
Ειδικότερα για την Αριστερά, με την παράδοση του «Εκπαιδευτικού Ομίλου» και του ΕΑΜικού πατριωτισμού (βαθύτατα πολιτιστικού, διεθνιστικού, δημοκρατικού και ουμανιστικού), η κατάκτηση μιας σύγχρονης εθνικής στρατηγικής, απαλλαγμένης από τις παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, ήταν και είναι πάντοτε συνυφασμένη με τον κεντρικό πυρήνα της ιδεολογίας της. Και είναι μόνο μια ακραία εκσυγχρονιστική της εκδοχή που με πρόσχημα την κριτική αποδόμηση αυτών των στερεοτύπων έχει αναγάγει σε άθλημά της τον αποδομητικό λόγο, ενοχοποιώντας ακόμα και την αναφορά σε θέματα όπως η εθνική ταυτότητα, ο πατριωτισμός, η ιστορική μας συνέχεια και πολύ περισσότερο η ελληνικότητα.

Γ. Ο εθνικιστικός πόλος, που συμπεριλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα φαιών μικρορευμάτων σκέψης και εθνοφοβικών αντιλήψεων, εκφραζομένων πολιτικά από τον ΛΑΟΣ, δεν μπορεί να αρθρώσει διεισδυτικό λόγο… ιδεολογικής ηγεμονίας και ανησυχητικής πολιτικής απήχησης, χωρίς προφανώς να υποτιμώνται, υπό ύποπτες προϋποθέσεις, οι κίνδυνοι εκκόλαψης του «αυγού του φιδιού».
Αν δεν συντρέξουν τέτοιες προϋποθέσεις, με το στίγμα των κληρονόμων των ιδεολογιών του Μεσοπολέμου (φασισμός – ναζισμός) και της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», χωρίς τις παλιές προσβάσεις τους στην κρατική και παρακρατική εξουσία, χωρίς τον προνομιακό πολιτικό ρόλο… για τις βρώμικες δουλειές που τους επιφύλασσε ο δυτικός «ηγεμών» κατά τη διπολική και ψυχροπολεμική περίοδο, αλλά και με τις εκλεκτικές τους συγγένειες με τα νεοφασιστοειδή της Ευρώπης, οι εθνικιστές δεν μπορούν να υπερβούν την πατριδοκαπηλική γραφικότητα και τον «αμυντικό» εθνοφοβικό πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό λόγο, αυτόχρημα απωθητικό και οριακό.
Δεν είναι, γι’ αυτό, καθόλου τυχαίο που ο Καρατζαφέρης «στρογγυλεύει» και «φιλτράρει» πονηρά τον πολιτικό του λόγο, για να συναντηθεί οριζοντίως με τις πατριωτικές ευαισθησίες, τις αγωνίες ή και τις φοβίες του λαού μας σ’ αυτήν τη δύσκολη ιστορική συγκυρία.
Με όποια όμως παραλλαγή, δεν μπορεί να κρύψει τους ενδότερους πυρήνες της ιδεολογίας του, όπου μεταξύ άλλων είναι κυρίαρχα, άλλοτε ρητά και άλλοτε υπόρρητα, όλα τα νοσηρά στερεότυπα της παρωχημένης εθνικής ιδεολογίας μας.

Δ. Ο καινοφανής αποεθνοποιητικός πόλος, με τις προνομιακές προσβάσεις στα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα, στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, στα πανεπιστήμια, στους ιδεολογικούς μηχανισμούς της Πολιτείας μας, αλλά και με την οριζόντια δικτύωση των ultra εκσυγχρονιστών της αριστερής και της νεοφιλελεύθερης διανόησης, είναι ο ιδεολογικά κυρίαρχος σ’ αυτό το κρίσιμο γύρισμα των καιρών, σε πλήρη πάντοτε συμφωνία με τα «νεοταξικά» προτάγματα της παγκοσμιοποίησης.
Η θορυβώδης αυτή διανόηση στοχεύει με επιστημονικοφανή, προοδευτικοφανή και αριστεροφανή ταχυδακτυλουργία όχι στην κριτική αναδιατύπωση της «εθνικής ιδεολογίας» μας, αλλά στην περιφρονητική αποδόμηση των συντεταγμένων της. Όχι στην απαλλαγή από τις παγιδευτικές παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, αλλά στην απορριπτική αποδόμηση του ιστορικού και πολιτιστικού βάθους της εθνικής μας ταυτότητας. Όχι στην κριτική ανάγνωση της πολύ σύνθετης ιστορικής μας συνέχειας, προφανώς όχι γραμμικής και αχρονικής, αλλά στη «νεωτερική» και ανιστόρητη άρνησή της. Όχι, εντέλει, στην κριτική απελευθέρωση της σκέψης μας και της ματιάς μας από όλες τις ιδεολογηματικές ακρότητες στη θεώρηση της υπερτρισχιλιετούς ελληνικής περιπέτειας, αλλά στην απαξιωτική αποδόμηση της ίδιας της ελληνικής περιπέτειας.
Πολύ συχνά μοιάζει να αντικαθιστά, ως αντεστραμμένο είδωλό της, την παλιά «εθνικοφροσύνη» στον ρόλο της.
Γιατί δεν αρκείται σε μια άλλη θεώρηση του Ελληνισμού, σε κάθε περίπτωση δικαιωματική… ακόμα κι αν είναι προκλητικά αιρετική, αλλά, αυτοαναγορευόμενη σε ιερατείο «αντιεθνικιστικής», «νεωτερικής» και «προοδευτικής» ορθοφροσύνης, ενοχοποιεί συλλήβδην τις διαφορετικές απόψεις ως ύποπτες εθνικισμού το λιγότερο, χρησιμοποιώντας τον Καρατζαφέρη, που αν δεν υπήρχε… θα τον εφεύρισκε, ως «σκιάχτρο» και ως «αγιαστούρα» στο κάκιστο παιγνίδι της κυνικής ιδεολογικής τρομοκρατίας επί των αντιπάλων της. Έχουν δε πάρει τόση φόρα κάποιοι κεκράκτες της, που δεν σέβονται ούτε μεγέθη όπως ο Μίκης Θεοδωράκης.
Δεν είναι όμως αυτό το μείζον, όσο κι αν είναι σημαντικό, αλλά το ότι επιχειρεί με επιστημονικοφανείς «λαθροχειρίες» να περάσει την «ορθότητά» της στην Παιδεία μας -εκεί δηλαδή όπου θεμελιώνεται (ή αποδομείται διά του ουδετεροποιητικού αποχρωματισμού της) η εθνική συνείδηση των ελληνοπαίδων- ανοίγοντας, αν δεν αφυπνιστεί ο συντριπτικά πλειοψηφικός μεταξύ των παγιδευτικών αυτών «πόλων» πνευματικός κόσμος του τόπου μας, τον ασκό του Αιόλου και επιτείνοντας την ήδη επικίνδυνη σύγχυση του τόπου μας, που βρίσκεται μπροστά σε ένα από τα πιο ομιχλώδη σταυροδρόμια της νεώτερης ιστορίας του.

Ε. Και είναι αυτός ο συντριπτικά πλειοψηφικός και ευρέος ιδεολογικού φάσματος πνευματικός κόσμος που καλείται, με πυξίδα προσανατολισμού τα αξιακά φορτία της μακραίωνης πνευματικής μας παράδοσης, να διεμβολίσει το παγιδευτικό δίπολο της «ελληνοκεντρικής τύφλωσης» και της «αντιελληνοκεντρικής αχρωματοψίας», βάζοντας τέρμα τόσο στη νόθα και παραπλανητική επικάλυψη της πολιτικής, πνευματικής και πολιτιστικής μας ζωής όσο και στην εκατέρωθεν ασκούμενη ιδεολογική τρομοκρατία… από τους «ιδιοκτήτες του έθνους» και τους «ιδιοκτήτες της προοδευτικότητας».
Με ανοιχτή σκέψη και πίστη στην ανοιχτή κοινωνία, από τη μια να υψώσει φράγμα για να μην αναδυθούν τα φαιά ιδεολογήματα του εθνοφυλετικού βυθού και από την άλλη να αποκαλύψει τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα της προοδευτικοφανούς αποδόμησης της ιστορίας μας και της ταυτότητάς μας, συνεισφέροντας, όπως έχει ευθύνη, στη χάραξη μιας μακρόπνοης πολιτιστικής στρατηγικής, που θα αποτελέσει τη στέρεη βάση για την κριτική αναδιατύπωση της τόσο αναγκαίας εθνικής μας στρατηγικής στη δύσκολη ανηφοριά του 21ου αιώνα.
Οι καιροί δεν είναι καλοί. Άνοιξαν και ανοίγουν μεγάλα θέματα και μεγάλα μέτωπα το ένα μετά το άλλο. Κι εμείς, έχοντας ξοδέψει με περισσή αφροσύνη τη μεγάλη ευκαιρία της Μεταπολίτευσης, τον υλικό και τον άυλο πλούτο μας, βρισκόμαστε απαράσκευοι και ξαρμάτωτοι στη δίνη μιας βαθιάς και γενικευμένης κρίσης, που είναι πρωτίστως πολιτιστική, όπως πολύ πειστικά το επισήμανε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο καθηγητής Αδαμάντιος Πεπελάσης, οικονομολόγος ο ίδιος. Γι’ αυτό και η αντιμετώπισή της, η έξοδός μας από τη βαθιά και γενικευμένη κρίση που δοκιμάζει τις αντοχές μας, προϋποθέτει πολιτιστική αφύπνιση, πολιτιστική πυξίδα και πολιτιστικό συναγερμό των πνευματικών δυνάμεων του λαού μας. Γιατί μόνο έτσι θα αφήσουμε πίσω μας όλα τα «βαρίδια», μαζί και το παγιδευτικό δίπολο του εθνικισμού και της αποεθνοποίησης, που δεν μας αφήνουν να ανοίξουμε περπατησιά προς το μέλλον.

– Να βρούμε την ψυχή μας, να κρατηθούμε από την ψυχή μας, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά, μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη… αλλά και τραγουδώντας με τον Μίκη «Άξιον Εστί» και «Ρωμιοσύνη»!

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής» στις 31/1/2010

ΥΓ του φιλελεύθερου: Ο Λαοκράτης Βάσσης υπήρξε καθηγητής μου στην εφηβεία μου, σε αυτό που οι πολλοί ονομάζουν φροντιστήριο ή παραπαιδεία. Ωστόσο εγώ τον βίωσα, έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ως πραγματικό δάσκαλο. Έχει επηρεάσει αρκετά τον τρόπο σκέψης μου και οφείλω τουλάχιστον ένα κείμενό του – το οποίο θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον – να το δημοσιεύσω στο blog μου…

τί επιλέγω σε αυτές τις εκλογές;

Εκλογές 2009

Τα κόμματα

Όπως γνωρίζετε το κόμμα που υποστήριζα και συμμετείχα στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις (2007 και 2009) και ήμουν μέλος μέχρι μερικούς μήνες πριν, η Φιλελεύθερη Συμμαχία, δεν κατεβαίνει σε αυτές τις εκλογές. Πολλοί φίλοι και γνωστοί έλεγαν ότι θα στηρίξουν τη Δράση σε αυτές (άποψη με την οποία διαφωνώ αλλά δεν είναι της ώρας) αλλά ούτε αυτή κατεβαίνει. Όπως οι φίλοι μου γνωρίζουν τα 2 κόμματα εξουσίας δεν με πείθουν ούτε ως συστήματα εξουσίας ούτε ως ιδεολογική και πολιτική πρόταση για το μέλλον του τόπου. Οι εναλλακτικές των μικρότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων απορρίπτονται για αυτονόητους ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους. Οι εκτός κοινοβουλίου δυνάμεις που κατέρχονται στις εκλογές δεν με πείθουν ούτε ως «χαλαρή ψήφος». Πολλοί με ρωτούν τι θα επιλέξω τελικά. Ειλικρινά δεν ξέρω, δεν έχω αποφασίσει. Είμαι πολύ προβληματισμένος. Θέλω να ετοιμάσω ένα κείμενο με τα συν και πλην των εναλλακτικών που βλέπω για να αποφασίσω τι θα κάνω. Αν το πράξω τελικά, θα ανεβάσω και το σχετικό post.

***

Τα πρόσωπα

Όσον αφορά τις κεντρικές πολιτικές επιλογές, τα έγραψα παραπάνω. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη, μία εβδομάδα πριν, ποιο κόμμα θα επιλέξω. Πέρα από αυτό όμως, και επειδή είμαι γνωστό πολιτικό ζώο, στηρίζω πρόσωπα, από πολλά κόμματα, με διάφορα κριτήρια: επειδή τους γνωρίζω, επειδή έχω δουλέψει μαζί τους, επειδή ξέρω τις ικανότητές τους και άλλους επειδή είναι φίλοι μου και τους εκτιμώ.

***

Κατά πρώτων υποστηρίζω ανθρώπους με τους οποίους έχω συνεργαστεί στο παρελθόν και είναι φίλοι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό

ΝΔ

Αντώνης Σαμαράς (facebook fan page):

ένας καλός φίλος, σε καλές αλλά και δύσκολες στιγμές. Ένας αγωνιστής με αρχές και αξίες, με απόψεις που πολλές φορές πάνε κόντρα στο ρεύμα. Ένας άνθρωπος που μπορεί να σε παρακινήσει για να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό για έναν σκοπό, που δεν βάζει πάντα μπροστά το προσωπικό συμφέρον. Ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδεολογικές παρωπίδες αλλά συναίσθηση των αναγκών. Με βαθιά πίστη στις δυνατότητας και ικανότητες του ατόμου, της χώρας και της Ευρώπης. Ο Αντώνης Σαμαράς, όπως υποθέτω ξέρετε, είναι πάντα υποψήφιος στην Μεσσηνία. Αν είχα πείσει τους φίλους στο γραφείο του να ασχοληθούν και με τα social media και το internet, θα ήταν καλά…

Βασίλης Κοντοζαμάνης (site, facebook page):

φίλος και συναγωνιστής για πολλά χρόνια. Μετριοπαθής και ικανός. Αναδείχθηκε σε τεχνοκράτη και ξαναπέρασε μετά στην πλευρά της πολιτικής. Κατεβαίνει για πρώτη φορά υποψήφιος στην Αρκαδία και του εύχομαι καλή επιτυχία.

Σταμάτης Μαύρος (site, facebook page):

ο παλιός μου πρόεδρος, στα χρόνια της ΟΝΝΕΔ. Για εμένα, υποκειμενικά πάντα, ίσως η καλύτερη προεδρία στην ιστορία της οργάνωσης. Που κατάφερε να δώσει έναν άλλον αέρα, που άφησε όλα τα ιδεολογικά και πολιτικά λουλούδια να ανθίσουν. Στην αρχή με στεναχώρησε που αποφάσισε να αφήσει τις επιχειρήσεις του και να ξαναμπεί στην πολιτική. Νομίζω ότι είναι μετριοπαθής και αντιλαμβάνεται άριστα τα μηνύματα των καιρών. Νομίζω ότι και η θητεία του σε θέσεις ευθύνης αποδείχθηκε πετυχημένη, όχι επειδή δεν έκανε τίποτε, αλλά αντιθέτως επειδή συγκρούσθηκε με κατεστημένες συμπεριφορές.

Λευτέρης Αυγενάκης (site, facebook page):

Ο Λευτέρης είναι αδελφός καλού φίλου και συναγωνιστή, με πορεία στην Παγκρήτιο Νεολαία. Νομίζω ότι είχε από τις καλύτερες παρουσίες νεοφώτιστου βουλευτή. Χωρίς να προέρχεται από τζάκι, ούτε από υψηλά κομματικά αξιώματα, έχει κάνει μια συνεπή πορεία στα κοινά που αξίζει συνέχειας. Είναι υποψήφιος στο Νομό Ηρακλείου.

Αγάπη Γερογιαννάκη (site):

με την Αγάπη δεν έχω συνεργασθεί αρκετά, αλλά ειλικρινά τη συμπαθώ και εκτιμώ όσα έχω δει ότι έκανε στην ΟΝΝΕΔ. Είναι υποψήφια στο Ρέθυμνο.

Άκης Γεροντόπουλος (site):

επίσης συναγωνιστής κάποτε, με τον οποίο έχω έρθει σε διαφωνία ουκ ολίγες φορές, αλλά τον εκτιμώ ειλικρινά. Είναι νομίζω από τους περισσότερο ευρωπαϊστές πολιτικούς, ασχέτως αν δεν το δείχνει συχνά. Ο ακριτικός Έβρος τον έχει τιμήσει αρκετές φορές μέχρι τώρα.

Νίκος Γιαννής (site):

Με τον Νίκο έχω δουλέψει τα τελευταία χρόνια στο χώρο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και της κοινωνίας των πολιτών. Εκτιμώ πολύ τον ρόλο που έχει παίξει στην προσπάθεια της συνταγματικής αναθεώρησης, τόσο από την πλευρά των ΜΚο όσο και από την πλευρά της ΝΔ. Είναι ένας μετριοπαθής ευρωπαϊστής φιλελεύθερος πολιτικός, με βαθιά πίστη στις ικανότητες του ατόμου αλλά και θιασώτης του εθελοντισμού. Είναι υποψήφιος στο Υπόλοιπο Αττικής

ΠΑΣΟΚ

Άγγελος Τόλκας (site, facebook page):

τον Άγγελο τον γνώρισα αρχικά μέσω κοινών φίλων και κατόπιν συνεργάστηκα. Τον εκτίμησα ιδιαίτερα μέσα από την αντιπαράθεση. Ένας νέος με πίστη για τις ικανότητες των ανθρώπων της περιοχής του, με πρωτοποριακές ιδέες για το νομό Ημαθίας, όπου είναι υποψήφιος, με συνολική άποψη για την πολιτική, τη νεολαία, τον εθελοντισμό. Μετριοπαθής αλλά σίγουρος για τις απόψεις του, αντιπαρατίθεται σκληρά σε επίπεδο ιδεών αλλά κόσμια και με ήθος.

Κώστας Τριαντάφυλλος (site, facebook profile):

τον Κώστα τον γνώρισα περισσότερο στην προσπάθεια των 800 ΜΚΟ για το Σύνταγμα. Τις περισσότερες φορές, όπως και σε χώρους της νεολαίας όπου βρεθήκαμε, οι απόψεις μας δεν συνέπιπταν. Εκτίμησα όμως τη δυνατότητα σύνθεσης και αντίληψης των διαφορετικών απόψεων. Είναι υποψήφιος στη Χίο.

Εύα Καϊλή (site, facebook page):

στην Εύα έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Έχουμε γνωριστεί αρχικά διαδικτυακά και κατόπιν έχει ανταποκριθεί όσες φορές ζητήσαμε τη συμμετοχή της ή τη βοήθειά της στο ΕΣΥΝ. Νομίζω ότι συνδυάζει πάρα πολύ καλά το ρόλο μίας νέας βουλευτή με τις ανησυχίες ενός ενεργού πολίτη, μακριά από τα κλισαρισμένα προαπαιτούμενα μιας γυναίκας στην πολιτική.

ΔΑ

Αλέξανδρος Αρβανιτάκης (blog, facebook page):

Ο Αλέξανδρος κατεβαίνει με τη Δημοκρατική Αναγέννηση στην Α΄ Αθήνας. Σημειώνω ότι σχεδόν πάντα είμασταν απέναντι σε όσα υποστηρίζαμε, τουλάχιστον στο ΕΣΥΝ όπου είχαμε πολλές φορές τη δυνατότητα να αντιπαρατεθούμε. Τον εκτιμώ για την μαχητικότητά του και το πάθος του ορισμένες φορές στην υπεράσπιση των απόψεών του. Νομίζω όμως ότι όσο μεγαλώνει γίνεται περισσότερο ουσιαστικός και λιγότερο ουσιαστικός, αλλά παραμένει πάντα έντονος στην κριτική του.

***

Κατά δεύτερον, από άποψη, στηρίζω τις υποψηφιότητες οργανωμένων νεολαίων που επίσημα στηρίζουν οι οργανώσεις νεολαίας των κομμάτων τους. Ξέρω ότι σε αυτό πολύ φίλοι αντιδρούν, όμως εγώ πιστεύω ειλικρινά στο ρόλο και το έργο των πολιτικών νεολαιών (όχι των φοιτητικών παρατάξεων) και επιπλέον θεωρώ πολύ σημαντικό το να αναδεικνύονται νέοι άνθρωποι στην πολιτική. Οι υποψηφιότητες των 2 μεγάλων πολιτικών νεολαιών που υποστηρίζονται από τις νεολαίες τους είναι:

ΟΝΝΕΔ

Α ΑΘΗΝΩΝ: Σπυλιωτοπούλου Χριστίνα (Νινέττα) και Λαζογεώργου Κλειώ, Β ΑΘΗΝΩΝ: Λαρίσση Ιωάννα (Τζοβάνα) και Λυγουρη Άννα, Α ΠΕΙΡΑΙΑ: Βουτσινάς Ιωάννης Κατσαφάδος Κώστας και Τσέγκα Μαρία, Υπόλοιπο Αττικής: Ράπτη Δήμητρα, ΗΛΕΙΑ: Λυγουρα Δήμτρα, ΚΙΛΚΙΣ: Μούσα Βάγια, ΜΑΓΝΗΣΙΑ: Κοπάνας Αργύρης, ΡΕΘΥΜΝΟ: Αγάπη Γερογιαννάκη

Νεολαία ΠΑΣΟΚ

Ως υποψήφιοι από τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ, με στήριξη της οργάνωσης, διαβάζω ότι κατέρχονται ο Γιάννης Δραμουντάνης στο Ρέθυμνο, ο Φραγκίσκος Παρασύρης στο Ηράκλειο, ο Άγγελος Τόλκας στην Ημαθία, ο Κώστας Τριαντάφυλλος στη Χίο, ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος στην Αρκαδία, η Πετρούλα Ντελεδήμου στη Μαγνησία, ο νυν βουλευτής Μιχάλης Κατρίνης στην Ηλεία, η Αλεξάνδρα Λύγουρα στην Καστοριά, η Μαρίζα Τσακαλέρου-Κλαπάφτη στην Καβάλα, η Ράνια Κεδίκογλου στην Α’ Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Λάγαρης στην Ευρυτανία, ο Άκης Βαγιάκος στη Βοιωτία, η Νάντια Γιαννακοπούλου στη Μεσσηνία, η Αθηνά Mαλαγαρδή στην Α’ Αθήνας, η Μαρία Διακολιού, η Άγκαθα Καρρά και η Βίκυ Νικάκη στη Β’ Αθήνας.

ΚΝΕ

Ειλικρινά δεν ξέρω τους ΚΝίτες που υπάρχουν στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Όμως θεωρώ τιμή για μια οργάνωση νεολαίας ο εν ενεργεία επικεφαλής της να είναι και βουλευτής. Από το 2007 αυτό συμβαίνει με τον Γιάννη Πρωτούλη της ΚΝΕ και θα χαρώ να δω το ίδιο να εξακολουθήσει να συμβαίνει.

Νεολαία ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ

Τα ίδια με τα παραπάνω ισχύουν και για τον Δημήτρη Τζανακόπουλο της Νεολαίας ΣΥΝ. Από εκεί και πέρα δεν γνωρίζω τους νέους του ΣΥΝ και των άλλων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζω όμως τον Γιάννη Μπουρνούς που προέρχεται από τη Νεολαία ΣΥΝ (βρίσκεται στην ΚΠΕ του κόμματος) και κατεβαίνει στη Λέσβο. Παρά τις μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές, παρακολουθώ την πορεία του, κυρίως σε διεθνές επίπεδο, και μπορώ να πω ότι αξίζει την ψήφο όσων συμμερίζονται τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ.

ΝΕΟΣ – ΛΑΟΣ

Είναι λίγοι οι άνθρωποι της Νεολαίας του ΛΑΟΣ με τους οποίους έχω συνεργαστεί ή ξέρω ότι κατεβαίνουν υποψήφιοι. Ένας από αυτούς είναι ο πρώην πρόεδρος της Νεολαίας, ο Παναγιώτης Καράμπελας, στη Θεσσαλονίκη τον οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως, μέσα από τις συγκλίσεις και τις αντιπαραθέσεις μας, τόσο για την προσήλωσή του στις απόψεις του όσο και για το πραγματικά ήπιο και κόσμιο ύφος και ήθος που εκφέρει τον πολιτικό λόγο του.

***

Επιπλέον σας πληροφορώ για μερικούς υποψηφίους για τους οποίους είμαι απλά θετικά διακείμενος από την γενικότερη παρουσία τους, όπως εγώ την κρίνω.

ΝΔ

Κώστας Κιλτίδης: ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσετε, ιδίως λόγω της εμπλοκής του σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Ίσως και για άλλους λόγους. Όμως ομολογώ ότι έχω μια συμπάθεια που πηγάζει από τον λόγο που τον γνώρισα. Δούλεψε πολύ, πριν γίνει υπουργός, στη Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για τα Ναρκωτικά. Τον γνώρισα εκεί, όχι σε ημερίδες και συζητήσεις, αλλά στο δρόμο. Είδα έναν πολιτικό που είναι ανθρώπινος εκεί που χρειάζεται: σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Είχα αρνητικά στερεότυπα για το άτομό του τα οποία αναθεώρησα όταν είδα ότι βγήκε στο πεζοδρόμιο της Ομόνοιας, χωρίς παρατρεχάμενους, με τα παιδιά του ΟΚΑΝΑ, για να μιλήσει και να φροντίσει για τους χρήστες ναρκωτικών. Όταν άλλοι βουλευτές της Επιτροπής επέλεξαν να μην έρθουν ή να παρακολουθούν με ασφάλεια από μακριά…

Μιχάλης Αγγελόπουλος: ο Μιχάλης έχει μια μακρά πορεία στο Φεντεραλιστικό κίνημα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ένας βαθιά ευρωπαϊστής πολιτικός που νομίζω ότι είχε πετυχημένη παρουσία, χωρίς επικοινωνιακές φανφάρες, στις κυβερνητικές θέσεις που ανέλαβε.

Άρης Σπηλιωτόπουλος: είναι από τους λίγους πολιτικούς που συνδυάζει εικόνα και ουσία. Ίσως είναι και από τους λίγους πολιτικούς που σε μια συζήτηση ακούει. Και δεν έχει δυσκολία να πεισθεί, αν τα επιχειρήματα οδηγούν στο να αλλάξει άποψη.

Κωστής Χατζηδάκης: τον Κωστή τον γνώρισα, επιδερμικά, μαθητής ακόμη, στην ΟΝΝΕΔ. Είναι γνωστές οι φιλελεύθερες θέσεις του και σημαντική η παρουσία του στο Ευρωκοινοβούλιο. Νομίζω ότι και ως Υπουργός αναδείχθηκε αποτελεσματικός, άσχετα αν άρχισε να βάζει πολύ «μεσαίο χώρο» στο λόγο του…

Χρήστος Σταϊκούρας: ο Χρήστος νομίζω ότι είναι από τους πολύ καλούς νέους βουλευτές, με ιδιαίτερη επιστημονική κατάρτιση. Δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για θέματα Νεολαίας. Ξέρετε, είναι και Κυψελιώτης, έχουμε τελειώσει το ίδιο σχολείο, οπότε έχω μια μικρή προτίμηση…

Ρόδη Κράτσα: την εκτιμώ γιατί έχει κάνει νομίζω μια αξιόλογη παρουσία στο Ευρωκοινοβούλιο, ενώ παράλληλα έχει πολιτική ενασχόληση με ορισμένα σοβαρά θέματα (νέοι, γυναίκες, ευρωμεσογειακή συνεργασία, κοινωνική πολιτική). Θεωρώ όμως ότι θα είναι χρησιμότερη ως Αντιπρόεδρος στο Ευρωκοινοβούλιο από ότι βουλευτής…

ΠΑΣΟΚ

Μιχάλης Κατρίνης: ο Μιχάλης προέρχεται από το χώρο της νεολαίας και δείχνει πάντα ιδιαίτερο ενδιάφερον. Είναι συγκροτημένος και ήρεμος, ενώ παράλληλα πείθει με επιχειρήματα για τις απόψεις του.

Άκης Βουγιούκος: Και ο Άκης προέρχεται από το χώρο της Νεολαίας και είναι πολύ δυναμικός.

Αργύρης Αργυριάδης: Ο Αργύρης επίσης προέρχεται από τη νεολαία αλλά από τον χώρο του ανένταχτου κομματικά φοιτητικού συνδικαλισμού. Είναι και φίλος φίλης, οπότε μάλλον τον υποστηρίζω…

Κώστας Σκανδαλίδης: το κυβερνητικό του παρελθόν δεν με ενθουσιάζει. Όμως εκτιμώ ιδιαιτέρως την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται την ευρύτερη εικόνα, ενώ πιστεύω στην άποψή του για σύγκλιση ΠΑΣΟΚ με αριστερές δυνάμεις.

Άννα Διαμαντοπούλου: η Άννα Διαμαντοπούλου μου είναι συμπαθής γιατί εκτιμώ ότι έχει μια προοδευτική ευρωπαϊκή αντίληψη για την πρόοδο της χώρας

Απόστολος Κακλαμάνης: Ο Απόστολος Κακλαμάνης μου είναι πολύ συμπαθής κυρίως λόγω της θητείας του ως Πρόεδρος της Βουλής. Σημειώνω ότι στήριξε πάντα το ΕΣΥΝ, από τα πρώτα του βήματα μέχρι σήμερα, ανεξαρτήτως κομματικών απόψεων. Δεν έχω σταθμίσει την πρότερη υπουργική του θητεία τη 10ετία του 1980, δεν την θυμάμαι κιόλας…

Κουβέλης Σπύρος: Νέο πρόσωπο, πολλά υποσχόμενο. Φίλοι που εκτιμώ τις απόψεις τους και τη δουλειά τους τον στηρίζουν, οπότε εμπιστεύομαι την κρίση τους.

Άρης Μουσιώνης: Νομίζω ότι είναι ένας συνεπής αγωνιστής του ΠΑΣΟΚ. Ανήκει σε αυτούς που ονομάζω «αριστερό άλλοθι» του Κινήματος. Εκτιμώ την κινητοποίησή του στη Γάζα και στο θέμα Ηλιόπουλου και εμπιστεύομαι την κρίση άλλων καλών φίλων που εκτιμώ την ανάλυσή τους…

Μίμης Ανδρουλάκης: για τον Μίμη λίγα μπορώ να πω εγώ. Μιλά η δημόσια παρουσία του και τα βιβλία του. Από τους πολιτικούς που αξίζει να έχουμε πάντα στη Βουλή, που μπορούν να δουν την ευρύτερη εικόνα, που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες των καιρών πριν ίσως προκύψουν ευδιάκριτα.

Πετρούλα Ντελεδήμου: Η Πετρούλα προέρχεται από τη Νεολαία και είναι εν ενεργεία Πρόεδρος των Νέων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Κινείται με άνεση τόσο στα σαλόνια των Βρυξελλών όσο και στα χωριά της Μαγνησίας, προωθώντας τις απόψεις της.

ΣΥΝ ΣΥΡΙΖΑ

Αλέξης Τσίπρας: Τον Αλέξη τον στηρίζω ως «σύμβολο» της ηλιακής ανανέωσης στα κόμματα. Δεν κρύβω ότι τον ψήφισα στις δημοτικές εκλογές. Οι πολιτικές του θέσεις βέβαια με βρίσκουν αντίθετο, αλλά έχει παίξει ουσιαστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της παράταξής του – και κατεβαίνει με σταυρό…

Φώτης Κουβέλης: Παρά τον παλαιό τύπου λόγο του νομίζω ότι είναι η πιο αξιόλογη μορφή της ανανεωτικής αριστεράς σήμερα. Πάντα θεωρούσα χρήσιμο τον λόγο της. Μετά την απώλεια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, είναι ο άνθρωπος που εγώ βλέπω ως κύριο εκφραστή της…

ΛΑΟΣ

Όσο και αν κάποιοι δεν επιθυμούν να βλέπουν ή να ακούν το ΛΑΟΣ, προσωπικά πιστεύω ότι είναι πολύ χρήσιμο κόμμα. Όχι τόσο για τις θέσεις που παίρνει, με τις οποίες διαφωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό, ούτε φυσικά για τον αρχηγό του, τον οποίο θεωρώ πραγματικά έναν πολύ επικοινωνιακό αλλά άκρως λαϊκιστή πολιτικό. Είναι χρήσιμοι διότι μπορούν να ενσωματώνουν στην αστική δημοκρατία ακραίες δυνάμεις που υπό άλλες συνθήκες θα δούλευαν ίσως κατά της δημοκρατίας. Αρκεί φυσικά αυτές οι δυνάμεις να μην καθορίζουν τις επιδιώξεις και την ατζέντα…

Όσον αφορά συγκεκριμένα στελέχη του ΛΑΟΣ, νομίζω ότι τόσο ο Άδωνις Γεωργιάδης όσο και ο Μάκης Βορίδης προσφέρουν αρκετά σε κοινοβουλευτικό επίπεδο και, μετά τη δίχρονη παρουσία στα έδρανα, μπορώ να πω ότι εκτιμώ τις δυνατότητές τους. Επίσης πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει ίσως να δικαιωθεί ο μακροχρόνιος αγώνας πολλών Βορειοηπειρωτών στο πρόσωπο του Μπάμπη Καραθάνου, πρώην προέδρου της ΕΝΒΗ, ο οποίος αφού έφυγε από τη ΝΔ, τώρα κατεβαίνει με το ΛΑΟΣ στη Β Αθήνας.

***

Επειδή έχω πολύ καιρό να γράψω στο blog μου, ελπίζω τα σχόλια να μην είναι τόσα πολλά όσα θα ήταν (από διαφωνούντες φίλους) τον καιρό που έκανα blogging αντί για microblogging. Όμως, όπως ξέρετε, μου αρέσει να λέω την άποψη μου, ακόμη και όταν διαφωνώ με πολλούς ή και τους περισσότερους…