Νιώθω δικαιωμένος για το Μακεδονικό και τη ΦΣ

Νιώθω σε πρώτη ανάγνωση δικαιωμένος…

Στην τελευταία ανακοίνωση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για το Μακεδονικό υπάρχει σαφέστατη αλλαγή ύφους και προσανατολισμού σε σχέση με την προηγούμενη ανακοίνωση, που με οδήγησε να παραιτηθώ από Συντονιστής Αθήνας. Για πρώτη φορά στο θέμα εστιάζουμε σε συγκεκριμένες προτάσεις – θέσεις, με έμφαση στις αρχές του φιλελευθερισμού, πιστοί στις αποφάσεις του Συνεδρίου. Ευτυχώς αυτή τη φορά επιλέχθηκε από την ηγεσία ο δρόμος που ενώνει τους φιλελεύθερους στην Ελλάδα και όχι αυτός που χωρίζει…

Πιο αναλυτικά, μιλά συγκεκριμένα για εθνικισμούς, αναγνωρίζοντας αυτό που λέμε χρόνια τώρα πολλοί: ότι οι ακραίοι υπάρχουν και στις δύο πλευρές. Το ζήτημα λοιπόν που τίθεται κάθε φορά είναι ποιες επίσημες κρατικές πολιτικές υπηρετούν τους εθνικισμούς αυτούς.

Μιλά επίσης ξεκάθαρα για τους αλυτρωτισμούς. Αναγνωρίζει δηλαδή ότι ο αλυτρωτισμός είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στο θέμα της Μακεδονίας. Από όπου και αν προέρχονται (ας όψονται οι Χρυσαυγίτες και ο Άνθιμος)… Το ζήτημα για εμένα είναι και πάλι ποιες επίσημες κρατικές πολιτικές προωθούν τον αλυτρωτισμό…

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία μιλά ευτυχώς συγκεκριμένα για λύση στο πλαίσιο των προτάσεων του ΟΗΕ. Προτάσεις που βασίζονται σε εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας με συγκεκριμένο περιεχόμενο και για τους γνωστούς λόγους αποδοχής των Ελληνικών ανησυχιών.

Η ανακοίνωση αναφέρεται συγκεκριμένα σε εθνικό αυτοπροσδιορισμό και σε μειονότητες. Εδώ ίσως είναι το σημείο που δεν συμφωνώ τόσο, αλλά αυτό έγκειται περισσότερο στο ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι και σταθεροί κανόνες αναγνώρισης μειονοτήτων. Επίσης δεν έχω αντιληφθεί ακόμη γιατί ο εθνικός αυτοπροσδιορισμός είναι πιο σημαντικός από οποιονδήποτε άλλου είδους αυτοπροσδιορισμό. Ειδικά όταν αυτό λέγεται από ένα κόμμα που δεν αναγνωρίζει στα όποια σύνολα περισσότερα δικαιώματα από όσα έχουν τα άτομα που τα αποτελούν. Ωστόσο είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία δηλώνει στην ουσία ότι θα προασπίσει τις μειονότητες, όπου και αν βρίσκονται, από οποιαδήποτε πλευρά των συνόρων και άρα σε οποιαδήποτε χώρα. Άρα θα περιμένω, όταν υπάρξει η αφορμή, ίδιου ύφους ανακοινώσεις για τις ελληνικές μειονότητες συγκεκριμένα, στις χώρες των Βαλκανίων.

Επίσης είναι σημαντικό ότι η ΦΣ αναγνωρίζει και καταγράφει το ρόλο που παίζουν όψιμοι εθνικιστές και μυστικές υπηρεσίες, διαμέσου των μειονοτήτων, στοχεύοντας στην αλλαγή των συνόρων. Μία στόχευση που απάδει των επιδιώξεων κάθε λογικού ανθρώπου στα Βαλκάνια… Επίσης πάρα πολύ σημαντικό είναι ότι εστιάζει στο κράτος δικαίου, στην ισονομία των πολιτών, στον σεβασμό των συνόρων, στις σχέσεις καλής γειτονίας,

Τέλος χαίρομαι ιδιαίτερα που η Φιλελεύθερη Συμμαχία επιλέγει να προωθήσει το αίτημα της ενσωμάτωσης όλων των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρώτα από όλα γιατί έτσι θα βρεθούμε μέσα στην ΕΕ με όλους τους φίλους γείτονες, οδηγώντας νομίζω σε μια νέα, πολλά υποσχόμενη, αναπτυξιακή πορεία. Κατά δεύτερον, διότι αρχίζει και πάλι να φαίνεται ότι βασικός μοχλός της λύσης των ζητημάτων στα Βαλκάνια είναι η ευρωπαϊκή προοπτική και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αυτός ήταν άλλωστε και ο βασικός λόγος που οι 15 τότε χώρες της ΕΕ συμφώνησαν στους 3 όρους για την αναγνώριση των νέων κρατών…

Εν κατακλείδι: προβάλλεται η προοπτική των Βαλκανίων ως περιοχή ειρήνης και ευημερίας για όλους, με βάση τον αλληλοσεβασμό, την αλληλοκατανόηση και τη συνεργασία, μακριά από εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς. Προβάλλεται ένα όραμα εξωτερικής πολιτικής που μπορεί να ενώσει όλες τις προοδευτικές δυνάμεις, μακριά από όσους θέλουν να χωρίζουν τους Έλληνες με ταμπέλες και αφορισμούς.

Advertisements

Το ζήτημα του Μακεδονικού, η ΦΣ και εγώ…

Με μεγάλη μου λύπη θέλω να κάνω γνωστό ότι παραιτήθηκα κατ’ αρχήν από τα καθήκοντα του Συντονιστή Αθήνας της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Μετά τη σημερινή ανακοίνωση – δελτίο τύπου της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, δυστυχώς δεν μπορώ να υπηρετήσω αποτελεσματικά απόψεις τις οποίες ούτε συμμερίζομαι ούτε έχουν εγκριθεί σε συνέδριο.

Η ανακοίνωσή της ΦΣ για το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ δυστυχώς βρίθει αβάσιμων χαρακτηρισμών και λογικών αλμάτων, που προσωπικά με αποξενώνουν από το πολιτικό μας έργο.

Αναφέρεται σε «αδιαλλαξία της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής» χωρίς να αναφέρει πουθενά την αδιαλλαξία της κυβέρνησης των Σκοπίων, που δεν έχουν αποδεχθεί καμία σχετική πρόταση, ενώ εμείς συζητάγαμε όλα αυτά τα χρόνια εναλλακτικές λύσεις. Εγκαλεί την κυβέρνηση για την αποδοχή πριν από 15 χρόνια της πρότασης Πινέϊρο χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι την πρόταση απέρριψε και η πλευρά της ΠΓΔΜ.

Αναφέρεται σε σπατάλη διπλωματικού κεφαλαίου της χώρας, λες και το Υπουργείο Εξωτερικών ( ή το όποιο Υπουργείο) πρέπει να έχει δική του ατζέντα και όχι αυτή που προτάσσουν οι πολίτες.

Καταδικάζει το veto ως εθνικολαϊκισμό, αδυνατώντας να αντιληφθεί τον τακτικό χειρισμό που επιβάλλει την απειλή χρήσης του.

Αναφέρεται στην αρχή του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, αναφερόμενη προφανώς στους κατοίκους της γείτονος χώρας, αποσιωπόντας το ίδιο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, χωρίς εθνοτικό περιεχόμενο, στους κατοίκους της Μακεδονίας, οποιασδήποτε εθνικότητας.

Αναφέρεται σε σχέσεις καλής γειτονίας σαν να είναι το ζήτημα μόνο Ελληνικής ευθύνης, λες και η άλλη πλευρά είναι άμοιρη ευθυνών.

Βάσει όλων αυτών, αναφέρεται θετικά για την πρόταση Νίμιτς απέχοντας παρασάγγας από το περιεχόμενο της ίδιας της πρότασης, όπως δημοσιεύθηκε σήμερα σε εφημερίδα.

Αναφέρει ότι η εξωτερική πολιτική ενός κράτους οφείλει να χαράσσεται με γνώμονα τη διασφάλιση της ειρήνης και  την επιδίωξη της ευημερίας των πολιτών του, παραβλέποντας το γεγονός ότι μια πολιτική που θα υπηρετούσε εξαρχής τις επιδιώξεις της ηγεσίας των γειτόνων μας θα οδηγούσε σε ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Αναφέρεται σε ισορροπίες και την ανάγκη σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις απόψεις περί αποσταθεροποίησης που θα προέκυπταν με την αντίθετη πολιτική, όπως μας δείχνει, τώρα, και το ζήτημα του Κοσόβου.

Κατηγορεί συλλήβδην όσους έχουν διαφορετική αντίληψη από το συγγραφέα της για εθνικιστική και ανιστόρητη ανάγνωση της Ιστορίας που εξυπηρετεί τον πολιτικό καιροσκοπισμό.

Παντού στο κείμενο το επίθετο «ελληνικής» γράφεται μονίμως με μικρά γράμματα, προφανώς δείγματος του σεβασμού μας στους κανόνες της γλώσσας αλλά στο περιεχόμενο του επιθέτου.

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, δε βρίσκει να πει μία λέξη για να καταδικάσει τις ηγεσίες των 2 κομμάτων εξουσίας, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που με εξαίρεση τη συμφωνία διαμελισμού της Γιουγκοσλαβίας και την Ενδιάμεση Συμφωνία, δεν έκαναν τίποτε ουσιαστικό εδώ και σχεδόν 17 χρόνια για το εκκρεμές ζήτημα.

Κατά την προσωπική μου άποψη, η ανακοίνωση διαπνέεται από πνεύμα έλλειψης ανοχής και από έλλειψη μακροπρόθεσμης πολιτικής ανάλυσης.

Είναι σαν να ήθελαν κάποιοι να πουν «επιτέλους, εμείς τα λέγαμε». Απλά θα ήθελα να σημειώσω ότι εμείς, ως ΦΣ, δεν τα έχουμε πει, άρα δεν δικαιούται κανείς να υποθέτει και να μας δεσμεύει. Δεν έχουμε αποφασίσει κάτι σχετικό. Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις ανάμεσά μας στο ζήτημα αυτό και είναι γνωστό σε όλους. Ίσως κάποιοι θέλησαν να προκαταλάβουν την άποψη του Συνεδρίου για το θέμα ή δεν σκέφθηκαν ότι δεν έχουμε συζητήσει και συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο.

Λυπάμαι ειλικρινά και μοιράζομαι μαζί σας ότι τέτοιες ενέργειες, πέραν των αποφάσεων του Συνεδρίου, μαζί με το κλίμα εσωστρέφειας που υπάρχει τις τελευταίες ημέρες με οδηγούν στην, προς το παρόν, αποστασιοποίηση. Και ειλικρινά δεν το περίμενα, καθώς σήμερα το πρωί κανόνιζα δραστηριότητες… Θα δούμε που θα οδηγήσουν οι εξελίξεις…

Κόσοβο και Μακεδονία

Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, σχετικά με την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου:

ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΣΤΟ ΑΚΡΑΙΟ ΙΣΛΑΜ

 Η στάση της Δύσης στο Κόσοβο φαντάζει κίνηση αφύσικης εξιλέωσης ορισμένων κέντρων εξουσίας απέναντι στους μουσουλμάνους οπαδούς της Σαρία (ισλαμικού ιερού νόμου). Πολλοί εκτιμούν πως Αμερικανοί και Βρετανοί κυρίως, αλλά και ηγετικοί κύκλοι άλλων ευρωπαικών χωρών, επιμένουν για την ανεξαρτησία των Αλβανών της περιοχής ώστε να βελτιωθεί η εικόνα της Δύσης στον μουσουλμανικό κόσμο. Η προσπάθεια απόσχισης του Κόσοβου από την εθνικά ομοιογενή Σερβία γίνεται με τα μάτια στραμένα στην Σαουδική Αραβία, στο Ιράκ, στο Ιράν, στο Πακιστάν, το Αφγανιστάν και την Ινδονησία. Η ουσία είναι πως κόβεται το έδαφος ενός εθνικού κράτους – το μοναδικό στο οποίο γίνεται κάτι τέτοιο που δεν αποτελούσε συστατικό μέρος παλιάς Συνομοσπονδίας – για την δημιουργία δύο κρατών. Και πιθανότατα θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου…

 

Σχόλιο:

θα ξεπεράσω το γεγονός ότι ένας φιλελεύθερος πολιτικός δεν ακουμπά το θέμα της απεμπόλησης της φιλελεύθερης παράδοσης και της ευρωπαϊκής πρακτικής των μειονοτήτων εντός δημοκρατικών κρατών (ως προοπτική για τη Σερβία, διευκρινίζω).

Θα σημειώσω μόνο ότι στο άρθρο αναφέρεται η δημιουργία ενός νέου κράτους, με απόσχιση εδαφών υφιστάμενου κράτους, ως προϊόν διεθνών συμφερόντων και τρέχουσας στρατηγικής.

Όταν πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε χρόνια τώρα αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο στα Βαλκάνια ως μελλοντικό κίνδυνο για τη χώρα μας σε συνδυασμό με τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία», θεωρούμαστε είτε παρανοϊκοί, είτε γραφικοί, είτε εθνικιστές. Πάντα «ελαφρά τη καρδία» αποδίδονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί, διότι το να μπεις σε μια αναλυτική παρόμοια συζήτηση για το μέλλον των Βαλκανίων είναι κουραστικό και για πολλούς βαρετό.

Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Μια διαφορετική προσέγγιση στο «Μακεδονικό»

Διαβάστε, αν θέλετε, άρθρα του Χρύσανθου Λαζαρίδη με μια διαφορετική προσέγγιση για το «Μακεδονικό» από την Προοδευτική Πολιτική:

Πολιτικός ρεαλισμός και η… ‘λέξη του Γκαμπρόν’! / του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Λάθος «λύση», σε λάθος πρόβλημα, τη λάθος στιγμή…

Ψυχολογική εσωτερίκευση μιας φαντασιακής ήττας

Μωραίνει ο Κύριος ή συμβαίνει κάτι άλλο στη Θεσσαλονίκη;

Διαβάστε δηλώσεις του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου: «Να έχουμε μια Μακεδονία όπως τη θέλουμε. Μια Μακεδονία ελληνική και ει δυνατόν με προσαρτημένα τα κομμάτια που της λείπουν. Να τα πάρουμε πίσω» και «Μας λείπει ένα κομμάτι της Μακεδονίας, το Μοναστήρι».

Ο Μητροπολίτης πιστεύει, προτείνει και διακηρύσσει αλλαγή συνόρων!!! Την ίδια εποχή που συζητείται ανεξαρτητοποίηση για το Κόσοβο, ο Μητροπολίτης προτείνει να απεμπολήσουμε ένα από τα κύρια επιχειρήματά μας για το θέμα της ονομασίας των γειτόνων. Έλεος… Οι «μαχητές» της Ελληνικής Ιστορίας δε διδάσκονται τίποτε από αυτήν; Πόσο κοντόφθαλμα και οπορτουνιστικά μπορεί να βλέπουν κάποιοι τα πράγματα…

Δυστυχώς. τόσο ο Μητροπολίτης Άνθιμος όσο και πολλές εθνικιστικές φωνές στη χώρα αποδυναμώνουν με τις θέσεις τους και τις απόψεις τους τον αγώνα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών για το όνομα της γείτονος χώρας. Αυτή ακριβώς η θέση του Μητροπολίτη, όσο και η πιθανότητα εθνικοποίησης του ονόματος Μακεδονία σε κρατικό επίπεδο και διεθνείς σχέσεις, οδηγεί μελλοντικά σε αλλαγές συνόρων. Και όλοι ξέρουμε πως γίνονται αλλαγές συνόρων, ειδικά στα Βαλκάνια… Δεν έχω πρόβλημα να πολεμήσω (για τα ιδανικά μου, για την πατρίδα μου, για την οικογένειά μου, για την περιουσία μου, για την ελευθερία μου), αλλά δε θέλω να πολεμήσω με τέτοιες πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες, ούτε για να «πάρουμε την Πόλη». Ή το Μοναστήρι…

Ίσως το ΚΚΕ να έχει δίκιο: δεν είναι πλέον γραφικοί, είναι επικίνδυνοι… Δεν αναγνωρίζω σε όλους αυτούς το δικαίωμα να πρωτοστατούν στην προσπάθεια για το ζήτημα του ονόματος και τις επεκτατικές βλέψεις της γείτονος χώρας. Είμαστε πολλοί και έχουμε άλλες απόψεις, που δεν τις εκφράζουν όλοι αυτοί.

Επιμύθιο: Τον Άνθιμο τον εξέλεξαν οι Συνοδικοί Μητροπολίτες. Σε εκείνους απολογείται μόνο, όχι σε εμάς, τους πολίτες. Απαιτώ λοιπόν, αφού δεν έχω λόγο στα έργα του, ούτε καν διαμέσου αντιπροσώπων μου (Βουλή) να μην είναι και να μην λέγεται δημόσιος λειτουργός. Για το αν το έργο του είναι χριστιανικό, ποιμαντικό, πνευματικό και Πατερικό, αφήνω την Ιερά Σύνοδο να κρίνει. Δε μου πέφτει λόγος για τα εσωτερικά της Εκκλησίας. Ζητώ όμως να μη πέφτει λόγος της Εκκλησίας στην επίσημη πολιτική της χώρας. Και σημειώνω: δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός, ούτε των αρχικληρικών, να λένε την άποψή τους. Αμφισβητώ όμως ότι υπάρχει δικαίωμα δημοσίων υπαλλήλων να ακολουθούν δική τους πολιτική. Αν ο υπάλληλος της Εφορίας δεν εξυπηρετούσε έναν αλλοδαπό, το ίδια θα του έλεγα… Επομένως, διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας τώρα!