Μη μας δουλεύετε άλλο

Ο καλός μου φίλος και συνεργάτης Γιώργος Στασινός, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας, έστειλε την ακόλουθη ανοιχτή επιστολή προς τους Προέδρους των Κομμάτων, τους Υπουργούς, τους Βουλευτές, τους Δημοσιογράφους και τους Αθλητικούς Παράγοντες:

Μη μας δουλεύετε άλλο … Δεν αντέχουμε …

Έρευνες πραγματοποιούνται και πάντα δείχνουν την αποστροφή των νέων προς την πολιτική και τους πολιτικούς. Σε όλες τις καθημερινές συζητήσεις που παρακολουθούμε στα ΜΜΕ όλοι οι πολιτικοί προβληματίζονται για τη μη συμμετοχή των νέων …

…Εδώ και τρεις δεκαετίες έχετε φροντίσει για την ανεργία μας, έχετε φροντίσει να σκοτωνόμαστε στους δρόμους, έχετε φροντίσει για όλα τα προβλήματα των νέων «δίνοντας προτεραιότητα σε αυτά» !

Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε το θέατρο του παραλόγου… Γίνεται αιφνιδιαστικός έλεγχος από τη WADA στους αθλητές μας της άρσης βαρών και τα πρώτα αποτελέσματα είναι θετικά για έντεκα αθλητές μας! Καλείται σύσκεψη από τον Υπουργό Πολιτισμού με τις ομοσπονδίες και την Ε.Ο.Ε. και αμέσως μετά λένε πως συμφώνησαν ότι θέλουν «καθαρό» αθλητισμό και μιλάνε για τα ολυμπιακά ιδεώδη …

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν …

…Αμέσως μετά ανακοινώνεται ότι οι Κινέζοι φταίνε που μας προμήθευαν με προϊόντα τα οποία δεν ανέφεραν ότι περιέχουν τις απαγορευμένες ουσίες! Σα να λέμε, δηλαδή, ότι μια μέρα όλοι οι Έλληνες θα πάρουμε ένα φάρμακο για τον πονοκέφαλο το οποίο θα έχουν προμηθεύσει οι Κινέζοι και θα πεθάνουμε όλοι… Θα εξαφανιστούμε ως λαός… Κι αυτό γιατί; Επειδή ξέχασαν να γράψουν στο κουτί και τις οδηγίες ότι έχει δηλητήριο!

Θα εκφράσω τη σκέψη και του πιο χαζού νέου Έλληνα και θα σας ζητήσω να μην υποτιμάτε άλλο τη νοημοσύνη μας γιατί δε σας πιστεύει κανένας …

Μη μας δουλεύετε άλλο !!

Υ.Γ. : Καθημερινά νέοι και νέες παίρνουν αναβολικά σε γυμναστήρια και χώρους άθλησης και οφείλετε να λάβετε μέτρα για να τους προστατεύσετε άμεσα. Μήπως θέλετε να μας πεθάνετε πριν την ώρα μας για να μην προλάβουμε να πάρουμε και σύνταξη;

Ο Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας,

Γιώργος Ν. Στασινός

Μήπως είμαι και εγώ ένοχος για το ντόπινγκ;

Το σκάνδαλο το ξέρουμε. Μένει να αποδειχθεί τελεσίδικα, αλλά το ζήτημα παραμένει. Θέλω να ακούσω τι θα μας πουν οι εμπλεκόμενοι, είμαι πολύ περίεργος… Τις γενικότερες απόψεις επί του θέματος (υπέρ και κατά) νομίζω ότι όλοι τις γνωρίζουμε…

Ωστόσο έχω βγάλει κάποια πρώτα συμπεράσματα, ανεξαρτήτως των λεπτομερειών:

1) Φταίνε όσοι παίρνουν αναβολικά; Ναι, είναι επιλογή τους

2) Φταίνε όσοι τους παρέχουν αναβολικά; Ναι, είναι σκοπός τους

3) Φταίνε όσοι δεν τους ελέγχουν; Φυσικά ναι, αυτή είναι η δουλειά τους

4) Φταίω εγώ (και ο καθένας μας); Ναι, στο μέτρο που μας αναλογεί

Νομίζω για τα 3 πρώτα δε χρειάζεται επεξήγηση… Στο 4ο όμως, στο θέμα της προσωπικής μας ευθύνης, θα πρέπει νομίζω να εξηγήσω τι εννοώ.

Βλέπω αρχικά δύο άξονες ευθύνης, κατά πρώτος δικής μου και κατά 2ον του καθενός μας, όσο του αναλογεί:

Α) Το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο είναι προϊόν συγκεκριμένων κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών. Το ίδιο και οι όποιες νέες αποφάσεις παρθούν. Άρα μερίδιο ευθύνης έχουν όσοι πολίτες συμμετέχουμε στις εκλογές, με μεγαλύτερο το ποσοστό εκείνων που ψηφίζουν τα κόμματα που στηρίζουν τις κυβερνήσεις που νομοθετούν

Β) Πολλοί από εμάς παρακολουθούμε κάποιο άθλημα, είτε ενεργά (στο γήπεδο) είτε παθητικά (στην τηλεόραση). Με τη συμμετοχή μας ως θεατών, αποδεχόμαστε τους όρους του παιχνιδιού και απολαμβάνουμε το θέαμα που επιλέγουμε. Αν οι όροι του παιχνιδιού αλλάξουν ή παραβιαστούν και εμείς συνεχίζουμε να παρακολουθούμε χωρίς να αντιδράσουμε, σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τους νέους όρους (ή την παραβίαση). Άρα και όταν παρακολουθούμε ή πανηγυρίζουμε για ντοπαρισμένους αθλητές, μοιραζόμαστε το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στους θεατές.

Πέρα από αυτά όμως, εγώ θα επιμείνω ότι η επίδειξη και το κυνήγι της πρωτιάς σε τομείς όπως ο αθλητισμός, ακόμη και σε καθημερινό απλό επίπεδο, έχει νομίζω παραγίνει. Κλασσικό νομίζω παράδειγμα τα γυμναστήρια, όπου το κυνήγι της ομορφιάς οδηγεί πολλούς σε λανθασμένες επιλογές λήψης διαφόρων ουσιών. Και το κρίσιμο ερώτημα επανέρχεται, όπως στα ναρκωτικά: υπάρχει ανάγκη ελέγχου; Αν ναι, υπάρχει ανάγκη ρύθμισης; Αν ναι, υπάρχει ανάγκη απαγόρευσης;

Κλασσική άσκηση φιλελεύθερης σκέψης…

Υπάρχει όμως και μια διαφορά από το θέμα των ναρκωτικών: ενώ οι ουσίες ντόμπινγκ είναι απαγορευμένες στον αθλητισμό (απαγορευτική πολιτική), στο εμπόριο μπορούν να κυκλοφορούν σε διαφορετική μορφή και άλλη δοσολογία (αντι-απαγορευτική πολιτική)…

Για εμένα το κρίσιμο ειλικρινά δεν είναι τι κάνουν όσοι έχουν αναγάγει τον αθλητισμό σε επάγγελμα και βιοπορισμό, αλλά τί συμβαίνει στις γειτονιές, τα γήπεδα και τα γυμναστήρια ανά τον κόσμο, από τους χιλιάδες – εκατομμύρια ανθρώπους που αθλούνται…

Σκέψεις προς προβληματισμό. Νομίζω ότι επανέλθω σύντομα στο θέμα…

ΥΓ: Αξίζει να διαβάσετε τις απόψεις ορισμένων φίλων:

Ζούμε στην Ανατολική Γερμανία;

Ποιος πληρώνει τα αναβολικά;
Αισθήματα ντροπής για την υπόθεση ντόπινγκ

Διαφωνώ μαζί τους, διότι το κρίσιμο για εμένα δεν είναι το χρώμα της φανέλας (π.χ. εθνική ομάδα) όσων ντοπάρονται. Το ίδιο θέμα και πρόβλημα θα υπήρχε για εμένα αν ντοπάρισμα γινόταν σε έναν ποδοσφαιρικό ή μπασκετικό σύλλογο που υποστήριζα, ελληνικό ή άλλης χώρας… Ούτε βέβαια συμμερίζομαι ότι είναι άμοιροι ευθύνης όσοι δεν είναι στο γήπεδο ή εμπλέκονται με αυτό…