μια μικρή νίκη απέναντι στην καθολική απαγόρευση του καπνίσματος

Επέτρεψαν το κάπνισμα…

http://www.ethnos.gr/summary.asp?catid=11391&subid=2&tag=9283&pubid=1360707

Αντισυνταγματική η απαγόρευση καπνίσματος σύμφωνα με ανώτατο γερμανικό δικαστήριο. Το δικαστήριο της Καρλσρούης έκρινε ότι η απαγόρευση καπνίσματος σε ενιαίους χώρους συνιστά διάκριση έναντι αυτών που διαθέτουν περισσότερες αίθουσες και μπορούν να τις διαχωρίσουν σε καπνιστών και μη καπνιστών.

Είναι μια μικρή νίκη απέναντι στην ολοκληρωτική αντικαπνιστική υστερία, που έχει λάβει πλήρεις νομοθετικές διαστάσεις σε όλη την Ευρώπη. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι δικαστές που θεωρούν την αυτοδιάθεση του ατόμου ως δικαίωμα, και τις διακρίσεις ανεπίτρεπτες… Ίσως έτσι πάρουμε και εμείς μαθήματα για τη σωστή (δηλαδή ισότιμη) εφαρμογή του μέτρου στη χώρα μας.

Μήπως είμαι και εγώ ένοχος για το ντόπινγκ;

Το σκάνδαλο το ξέρουμε. Μένει να αποδειχθεί τελεσίδικα, αλλά το ζήτημα παραμένει. Θέλω να ακούσω τι θα μας πουν οι εμπλεκόμενοι, είμαι πολύ περίεργος… Τις γενικότερες απόψεις επί του θέματος (υπέρ και κατά) νομίζω ότι όλοι τις γνωρίζουμε…

Ωστόσο έχω βγάλει κάποια πρώτα συμπεράσματα, ανεξαρτήτως των λεπτομερειών:

1) Φταίνε όσοι παίρνουν αναβολικά; Ναι, είναι επιλογή τους

2) Φταίνε όσοι τους παρέχουν αναβολικά; Ναι, είναι σκοπός τους

3) Φταίνε όσοι δεν τους ελέγχουν; Φυσικά ναι, αυτή είναι η δουλειά τους

4) Φταίω εγώ (και ο καθένας μας); Ναι, στο μέτρο που μας αναλογεί

Νομίζω για τα 3 πρώτα δε χρειάζεται επεξήγηση… Στο 4ο όμως, στο θέμα της προσωπικής μας ευθύνης, θα πρέπει νομίζω να εξηγήσω τι εννοώ.

Βλέπω αρχικά δύο άξονες ευθύνης, κατά πρώτος δικής μου και κατά 2ον του καθενός μας, όσο του αναλογεί:

Α) Το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο είναι προϊόν συγκεκριμένων κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών. Το ίδιο και οι όποιες νέες αποφάσεις παρθούν. Άρα μερίδιο ευθύνης έχουν όσοι πολίτες συμμετέχουμε στις εκλογές, με μεγαλύτερο το ποσοστό εκείνων που ψηφίζουν τα κόμματα που στηρίζουν τις κυβερνήσεις που νομοθετούν

Β) Πολλοί από εμάς παρακολουθούμε κάποιο άθλημα, είτε ενεργά (στο γήπεδο) είτε παθητικά (στην τηλεόραση). Με τη συμμετοχή μας ως θεατών, αποδεχόμαστε τους όρους του παιχνιδιού και απολαμβάνουμε το θέαμα που επιλέγουμε. Αν οι όροι του παιχνιδιού αλλάξουν ή παραβιαστούν και εμείς συνεχίζουμε να παρακολουθούμε χωρίς να αντιδράσουμε, σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τους νέους όρους (ή την παραβίαση). Άρα και όταν παρακολουθούμε ή πανηγυρίζουμε για ντοπαρισμένους αθλητές, μοιραζόμαστε το μερίδιο ευθύνης που αναλογεί στους θεατές.

Πέρα από αυτά όμως, εγώ θα επιμείνω ότι η επίδειξη και το κυνήγι της πρωτιάς σε τομείς όπως ο αθλητισμός, ακόμη και σε καθημερινό απλό επίπεδο, έχει νομίζω παραγίνει. Κλασσικό νομίζω παράδειγμα τα γυμναστήρια, όπου το κυνήγι της ομορφιάς οδηγεί πολλούς σε λανθασμένες επιλογές λήψης διαφόρων ουσιών. Και το κρίσιμο ερώτημα επανέρχεται, όπως στα ναρκωτικά: υπάρχει ανάγκη ελέγχου; Αν ναι, υπάρχει ανάγκη ρύθμισης; Αν ναι, υπάρχει ανάγκη απαγόρευσης;

Κλασσική άσκηση φιλελεύθερης σκέψης…

Υπάρχει όμως και μια διαφορά από το θέμα των ναρκωτικών: ενώ οι ουσίες ντόμπινγκ είναι απαγορευμένες στον αθλητισμό (απαγορευτική πολιτική), στο εμπόριο μπορούν να κυκλοφορούν σε διαφορετική μορφή και άλλη δοσολογία (αντι-απαγορευτική πολιτική)…

Για εμένα το κρίσιμο ειλικρινά δεν είναι τι κάνουν όσοι έχουν αναγάγει τον αθλητισμό σε επάγγελμα και βιοπορισμό, αλλά τί συμβαίνει στις γειτονιές, τα γήπεδα και τα γυμναστήρια ανά τον κόσμο, από τους χιλιάδες – εκατομμύρια ανθρώπους που αθλούνται…

Σκέψεις προς προβληματισμό. Νομίζω ότι επανέλθω σύντομα στο θέμα…

ΥΓ: Αξίζει να διαβάσετε τις απόψεις ορισμένων φίλων:

Ζούμε στην Ανατολική Γερμανία;

Ποιος πληρώνει τα αναβολικά;
Αισθήματα ντροπής για την υπόθεση ντόπινγκ

Διαφωνώ μαζί τους, διότι το κρίσιμο για εμένα δεν είναι το χρώμα της φανέλας (π.χ. εθνική ομάδα) όσων ντοπάρονται. Το ίδιο θέμα και πρόβλημα θα υπήρχε για εμένα αν ντοπάρισμα γινόταν σε έναν ποδοσφαιρικό ή μπασκετικό σύλλογο που υποστήριζα, ελληνικό ή άλλης χώρας… Ούτε βέβαια συμμερίζομαι ότι είναι άμοιροι ευθύνης όσοι δεν είναι στο γήπεδο ή εμπλέκονται με αυτό…

Σπασμωδικές αντιδράσεις απέναντι στην αντικαπνιστική υστερία

Σε συνέχεια κάποιων post μου (εδώ και εδώ) ενάντια στην καθολική απαγόρευση του καπνίσματος στην Ελλάδα, θέλω να προσθέσω ένα παράπλευρο σχόλιο…

Διάβασα σε κάποια ενημέρωση ή σχόλιο (sorry, δε βρίσκω το link) ότι ιδιοκτήτης μικρής εταιρείας ηλεκτρονικών υπολογιστών στη Γερμανία προχώρησε σε απόλυση τριών μη καπνιστών εργαζομένων, διότι όπως είπε «είχαν καταντήσει κουραστικοί να ζητούν συνεχώς υγιεινό περιβάλλον εργασίας». Όπως έλεγε ο διευθυντής, η απόλυση οφείλεται στο γεγονός ότι η αντικαπνιστική στάση τους προκαλούσε διατάραξη της ομαλής λειτουργίας στον χώρο εργασίας και ο ίδιος «δεν μπορεί να ασχολείται με ανθρώπους που προκαλούν προβλήματα». Ως γνωστόν, το κάπνισμα σε εστιατόρια και μπαρ έχει απαγορευθεί στη Γερμανία από την 1η Ιανουαρίου.