ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ: Κανείς άλλος για μήνυση;

Η βιομηχανία των μηνύσεων αφενός μεν ευτελίζει τη Δικαιοσύνη, αφετέρου δε διαιωνίζει το βαθύτερο και διαρκέστερο πρόβλημα της ελλαδικής κοινωνίας: την έλλειψη εμπιστοσύνης σε θεσμούς και θεσμοποιημένες διαδικασίες. Η αχαλίνωτη κατάθεση μηνύσεων για πολιτικά-διοκητικά θέματα αποδυναμώνει τη δημόσια σφαίρα και το δημόσιο λόγο που τη συνέχει.

via ΕΝΑΡΘΡΗ ΚΡΑΥΓΗ: Κανείς άλλος για μήνυση;

Αξίζει να διαβάσετε το επίκαιρο και πολύ εύστοχο άρθρο του Χαρίδημου Τσούκα για ένα από τα μεγαλύτερα – κατ’ εμέ – προβλήματα που ταλανίζει αυτόν τον τόπο.

Advertisements

στραγγαλισμός της επιχειρηματικότητας και νέοι φόροι από τη φιλελεύθερη ΝΔ…

Νέα φοροεισπρακτική επιδρομή, η επιχειρηματικότητα –πάλι- υπό διωγμό.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της χαρακτηρίζει τη φοροεπιδρομή που αποφάσισε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ως ομολογία της αποτυχίας της να εκτελέσει τον προϋπολογισμό του 2008, ο οποίος έχει ξεφύγει πλέον από κάθε έλεγχο. Υπενθυμίζεται ότι την εκτέλεση αυτού ακριβώς του προϋπολογισμού επικαλέστηκε πριν από ένα χρόνο ο κ. Καραμανλής για τη προκήρυξη πρόωρων εκλογών λέγοντας ότι «η κατάρτιση του νέου προϋπολογισμού, ενός προϋπολογισμού ανάπτυξης, ενός προϋπολογισμού ευθύνης, αποκτά χαρακτήρα εθνικής υπόθεσης». Επομένως, η μη ομολογία αποτυχίας από τον πρωθυπουργό και η φοροεπιδρομή που αποφασίστηκε από την κυβερνητική επιτροπή αποτελούν δείγματα έσχατης ανευθυνότητας για ένα ζήτημα που ο ίδιος ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε ως «εθνική υπόθεση» πριν από ένα χρόνο.

Η εκτίναξη του δημόσιου χρέους, από τα 167,7 δισ. ευρώ που το παρέλαβε η Νέα Δημοκρατία, σε 251,9 δισ. ευρώ φέτος και η «διαχείρισή» του με διαδοχικές φοροεισπρακτικές επιδρομές το 2008 και το 2007, αποδεικνύουν πλέον ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι ανίκανη να εκτελέσει οποιονδήποτε προϋπολογισμό. Ακόμα χειρότερα, η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει τις διαδοχικές αυτές αποτυχίες της καταφεύγοντας στην εύκολη λύση της παραπέρα φορολόγησης αυτών που παράγουν τον πλούτο αυτής της χώρας, στραγγαλίζοντας οικονομικά τους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας.

Επιβεβαιώνεται έτσι, με τραγικό τρόπο, ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι ανίκανη, ακόμα και να αντιληφθεί, πόσον μάλλον να εφαρμόσει, την αναγκαιότητα εισαγωγής και στην Ελλάδα πασίγνωστων μεταρρυθμίσεων που συνιστούν οι διεθνείς οργανισμοί και οι οποίες έβγαλαν από τη φτώχεια εκατομμύρια ανθρώπων στον κόσμο. Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, με την αμέριστη συμπαράσταση των υπόλοιπων κομμάτων ανταγωνίζονται σε πλειστηριασμό προτάσεων ενίσχυσης του κρατικίστικου μοντέλου και της δίωξης της επιχειρηματικότητας καταφέρνοντας έτσι να τοποθετήσουν την Ελλάδα στην 100ή θέση της παγκόσμιας οικονομικής ανταγωνιστικότητας επί συνόλου 178 χωρών (Διεθνής Τράπεζα, Doing Business 2008), θέση που χειροτέρεψε σε σχέση με το 2007. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, αποτελεί το μόνο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα που προτείνει στο πρόγραμμα του τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που συνιστά η Διεθνής Τράπεζα.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει –μόνη- ένα άλλο αναπτυξιακό μοντέλο βασισμένο, μεταξύ άλλων, στην κατάργηση των κρατικών μονοπωλίων και την απόσυρση του κράτους από επιχειρηματικές δραστηριότητες, τη θέσπιση φορολογίας μοναδικού –χαμηλού- συντελεστή, την απλοποίηση των κανόνων και την ενίσχυση των ελέγχων τήρησής τους και την τόνωση των επενδύσεων και της εξωστρέφειας των επιχειρήσεων, ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί με επιτυχία τις ευκαιρίες που της προσφέρουν οι παγκοσμιοποιημένες αγορές. Εισάγοντας τις μεταρρυθμίσεις αυτές στον «εξομοιωτή μεταρρυθμίσεων» της Διεθνούς Τράπεζας αποδεικνύεται ότι η εφαρμογή των προτάσεων αυτών θα ανέβαζε την ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας στη πρώτη δεκάδα της παγκόσμιας κατάταξης, από την 100ή θέση που κατέχει σήμερα.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία μόνο η βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας μέσω των, διεθνώς επιτυχημένων, φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που προτείνει, θα δημιουργήσει πλούτο για τους πολλούς.

Αντίθετα, η συνεχιζόμενη, από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, ενίσχυση του κρατισμού και δίωξη της επιχειρηματικότητας θα συνεχίσουν να οδηγούν όλο και περισσότερους στη φτώχεια, την ακρίβεια και την ανεργία.

ΥΓ του προέδρου της ΦΣ: Η κυβέρνηση στης Νέας Δημοκρατίας απέδειξε ότι ούτε είναι, ούτε μπορεί να είναι, ούτε θέλει να είναι ένα φιλελεύθερο κόμμα μεταρρυθμιστικής αλλαγής. Οι νέοι φόροι, η αποτυχία υλοποιήσης των προεκλογικών δεσμεύσεων και πάνω από όλα η διόγκωση του κράτους, του χρέους και των δαπανών, δείχνει ένα κόμμα προσηλωμένο μόνο στην νομή της εξουσίας και στην χρησιμοποίηση του κράτους για να τραφεί ο εκλογικός της στρατός.

κόμμα-επιχειρηματίας και κόμμα-κράτος

Το ΚΚΕ κόμμα-επιχειρηματίας, για ένα κόμμα-κράτος σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της υποστηρίζει ότι η επιχειρηματική δραστηριότητα του ΚΚΕ θέτει νέα ερωτήματα για τη λειτουργία των πολιτικών θεσμών και της δημοκρατίας στη χώρα μας. Σύμφωνα με το ίδιο το ΚΚΕ, το κόμμα αυτό ασκεί εκτός από τις πολιτικές του δραστηριότητες και επιχειρηματικές δραστηριότητες, σύμφωνα με το άρθρο 45 του καταστατικού του. Τις επιχειρηματικές αυτές δραστηριότητές του το ΚΚΕ αρνείται  να τις γνωστοποιήσει και, σύμφωνα με τη κ. Παπαρήγα, μόνο από το… «εργατικό κίνημα» δέχεται να υποστεί έλεγχο για τα κέρδη που αποκομίζει από αυτές και για τον τρόπο διάθεσής τους.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί την επιχειρηματική δραστηριότητα των κομμάτων ασύμβατη με τον πολιτικό τους χαρακτήρα και θέτει ερώτημα για τα κριτήρια που οι βουλευτές του ΚΚΕ νομοθετούν στη Βουλή, ιδίως στις περιπτώσεις που καλούνται να εγκρίνουν ή απορρίψουν νομοθετήματα που επηρεάζουν, θετικά ή αρνητικά, την κερδοφορία των επιχειρήσεων του κόμματός τους.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία η επιχειρηματική δραστηριότητα του ΚΚΕ σε συνδυασμό με το ότι διεξάγεται κρυφά, με μόνη γνωστή την Τυποεκδοτική, αποτελεί ίδιου μεγέθους σκάνδαλο με αυτό του χρηματισμού της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ από την Siemens. Ενός σκανδάλου που αποκαλύπτει ότι τα κόμματα της χώρας αντί να νομοθετούν –και όταν είναι στη κυβέρνηση να κυβερνούν- με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον δρουν προς ίδιον όφελος εξυπηρετώντας «φιλικές» με το κόμμα επιχειρήσεις όπως η Siemens, ή επιχειρήσεις ιδιόκτητες από το κόμμα όπως φαίνεται να ισχύει για την εταιρεία «Γερμανός». Η αντίδραση του ΚΚΕ, με ύβρεις και απειλές, σε όσους θέτουν  ερωτήματα για τις οικονομικές του δραστηριότητες δεν μπορούν να συσκοτίσουν την αποκρουστική πραγματικότητα.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν αναγνωρίζει καμιά ασυλία στο ΚΚΕ και δεν διστάζει να το κατατάξει, μαζί με την άκρα δεξιά και εθνικιστικούς κύκλους, στις δυνάμεις του φαιοκόκκινου μετώπου που έχει συμπτυχθεί με στόχο τη κατάργηση τη δημοκρατίας στην Ελλάδα και την αλλαγή του πολιτεύματος σε ολοκληρωτικό όπου Το Κόμμα θα ελέγχει τη διοίκηση, την οικονομία και τη ζωή των πολιτών. Σε αυτό το πλαίσιο, η συμπαράσταση στο ΚΚΕ των πρώην Κνιτών, που αποτελούν τη σημερινή ηγεσία του Συνασπισμού, αποδεικνύει ότι δεν έχουν απαρνηθεί τις ολοκληρωτικές τους ιδεολογικές τους ρίζες.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι προφανές ότι το σύνολο του πολιτικού συστήματος της χώρας, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου, προστατεύει ανοικτά αυτούς που στέκονται εμπόδιο στην πρόοδό της και την ευημερία των πολιτών της. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα είναι στο πλευρό όλων αυτών, επιχειρηματιών και εργαζομένων, που θα αποφασίσουν να συστρατευθούν πολιτικά για την αντιστροφή της νοσηρής αυτής κατάστασης.

Είναι η ομολογία Τσουκάτου η αρχή του τέλους της μεταπολίτευσης;

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της υπενθυμίζει ότι αποτελεί το μόνο πολιτικό κόμμα που ήδη από τις 21 Δεκεμβρίου 2007 ανέδειξε το ζήτημα της χρηματοδότησης από την Siemens πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και κοινοποίησε με επιστολή της στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τις πληροφορίες που διέθετε.

Όλα όσα ακολούθησαν, με αποκορύφωμα την ωμή δήλωση του κ. Τσουκάτου ότι δέχθηκε χρήματα από την Siemens για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαίωσαν, για πρώτη φορά πέραν κάθε αμφισβήτησης, κάτι που οι περισσότεροι υποψιάζονταν. Επιβεβαίωσαν ότι, ο κρατικός έλεγχος του ΟΤΕ και όλων των άλλων ΔΕΚΟ, εξυπηρετεί αποκλειστικά την εξασφάλιση οικονομικών πόρων του πολιτικού συστήματος και την καλοζωία του προσωπικού του, και τίποτε άλλο. Με αυτή την έννοια, η δήλωση του κ. Τσουκάτου και όσα θα ακολουθήσουν ίσως σηματοδοτούν το τέλος της περιόδου της μεταπολίτευσης στη διάρκεια της οποίας το διακομματικό πολιτικό σύστημα γιγάντωσε το κράτος με γενναιόδωρα ανταλλάγματα από αυτό. Μιας περιόδου που ο κρατικός έλεγχος δημόσιων επιχειρήσεων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και ασφαλιστικών ταμείων αποτέλεσε τον ομφάλιο λώρο που παρείχε και συνεχίζει να παρέχει τα προς το ζειν σε κόμματα, πολιτικούς, συνδικαλιστές και κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις.

Γίνονται πλέον κατανοητά, ακόμα και στους λιγότερο υποψιασμένους, τα πραγματικά κίνητρα όσων, με λυσσαλέες αντιδράσεις, τρομοκρατία, βανδαλισμούς και άλλες ακρότητες,  υπερασπίζονται τον «δημόσιο χαρακτήρα» των ΔΕΚΟ, της παιδείας, της υγείας, της ασφάλισης… Γίνεται κατανοητό γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του Συνασπισμού και των υπόλοιπων κομμάτων της Βουλής δίνουν, μαζί, μάχη ακόμα και στις Βρυξέλλες για να περισώσουν τον κρατικό έλεγχο των ΔΕΚΟ, επιβεβαιώνοντας ότι τα πέντε κόμματα της ελληνικής Βουλής δεν προωθούν παρά παραλλαγές μιας και μοναδικής πολιτικής, αυτής της αύξησης του κρατικού ελέγχου στην οικονομία και τη κοινωνία, προς ίδιον όφελος.

Στον αντίποδα όλων αυτών, η Φιλελεύθερη Συμμαχία αναδεικνύει το αυτονόητο, δηλαδή ότι ο κρατική προστασία των μονοπωλίων και η έλλειψη ανταγωνισμού στην οικονομία υποβαθμίζει περαιτέρω την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και αποτελεί τον κύριο παράγοντα της ακρίβειας. Η διατήρηση του κρατικού ελέγχου των ΔΕΚΟ έχει πολλαπλές αρνητικές συνέπειες για την τσέπη του καταναλωτή και τον κρατικό προϋπολογισμό, αναστέλλει τις επενδύσεις στην Ελλάδα και μεταθέτει για το μέλλον τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας για τους νέους που πλήττονται από την ανεργία.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι προφανές ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας προστατεύει ανοικτά αυτούς που στέκονται εμπόδιο στην πρόοδό της και την ευημερία των πολιτών της. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα είναι στο πλευρό όλων αυτών, επιχειρηματιών και εργαζομένων, που θα αποφασίσουν να συστρατευθούν πολιτικά για την αντιστροφή της νοσηρής αυτής κατάστασης.

Φιλελευθερισμός εναντίον καπιταλισμού

Σε γενικές γραμμές, οι επιχειρήσεις δεν υπερασπίζονται την ελεύθερη οικονομία. Milton Friedman, Which Way for Capitalism?

Φιλελευθερισμός εναντίον καπιταλισμού

Δημήτρης Σκάλκος* (από το erooster)

Η παραπλανητική ταύτιση του φιλελευθερισμού με τον καπιταλισμό αποτελεί εξαιρετικά σύνηθες φαινόμενο. Για τη παρανόηση αυτή, ευθύνες δεν φέρουν μόνο η αντι-καπιταλιστική Αριστερά και η αντι-φιλελεύθερη Δεξιά, αλλά και οι φιλελεύθεροι που έχουν αναπτύξει ενστικτωδώς (σχεδόν μηχανιστικά, για τον Frank Van Dun) φιλο-επιχειρηματικά καπιταλιστικά αντανακλαστικά.Ωστόσο, η αγορά (και συνακόλουθα ο φιλελευθερισμός) δεν πρέπει να συγχέονται με τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας που χρησιμοποιεί την επιδίωξη του οικονομικού κέρδους ως τη κινητήρια δύναμη του. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός είναι η πολιτική ιδεολογία των ελεύθερων αγορών. Καθώς δεν υπάρχει ένα καπιταλιστικό σύστημα αλλά διαφορετικά μοντέλα καπιταλισμού που αντιστοιχούν σε διαφορετικές μορφές οργάνωσης των αγορών, αντίστοιχα υπάρχουν και διαφορετικοί φιλελευθερισμοί.

Έτσι, είναι γνωστή η παλαιότερη, και μάλλον απλουστευτική, διάκριση ανάμεσα σε ρηνανικό και αγγλοσαξωνικό μοντέλο καπιταλισμού (Michel Albert, Καπιταλισμός Εναντίον Καπιταλισμού, 1993). Ακόμη ακριβέστερη είναι η διάκριση ανάμεσα σε τέσσερα βασικά μοντέλα καπιταλισμού, τον προστατευτικό (mercantilist- ασιατικές χώρες), τον ολιγαρχικό (oligarchic- Ρωσία) τον εταιρικό (big firm- Ιαπωνία, Ευρώπη) και τον επιχειρηματικό καπιταλισμό (entrepreneurial- στοιχεία του διακρίνονται στις ΗΠΑ) και βέβαια ένα πλήθος ενδιάμεσων παραλλαγών (William Baumol-Robert Litan- Carl Schramm, Good Capitalism, Bad Capitalism, 2007). Φυσικά, υπάρχουν και φιλελευθερισμοί που δεν αντιστοιχούν σε κανένα υπαρκτό καπιταλιστικό μοντέλο, όπως ο αναρχο-καπιταλισμός (David Friedman, Hans-Hermann Hoppe).

Ο κλασσικός φιλελευθερισμός και οι εκπρόσωποι του, όπως οι Adam Smith, David Ricardo και John Stuart Mill, όχι μόνο κατανοούσαν τις εννοιολογικές διαφορές ανάμεσα στις αγορές και τον καπιταλισμό, αλλά ήταν και ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι στoν ασφυκτικό εναγκαλισμό των αγορών από την επιχειρηματική τάξη. Οι λιγότερο απρόσεκτοι αναγνώστες του Πλούτου των Εθνών ασφαλώς γνωρίζουν τις παρακάτω γραμμές από το έργο του θεωρητικού της ελεύθερης αγοράς και του «αόρατου χεριού»: «Οι άνθρωποι του ιδίου επαγγελματικού κλάδου σπανίως συναντώνται, ακόμη και για ψυχαγωγία, και οι συζητήσεις τους καταλήγουν σε συνωμοσία κατά του καταναλωτών, ή σε κάποια επινόηση για να αυξηθούν οι τιμές».1

Ο Adam Smith κατανοούσε ίσως καλύτερα από κάθε άλλον ότι, οι επιχειρηματίες δεν είναι εξ ορισμού υπέρμαχοι των ανοικτών αγορών, αλλά τουναντίον συχνά τα συμφέροντά τους υπαγορεύουν να επιδιώκουν τον έλεγχο και τον περιορισμό του ελεύθερου ανταγωνισμού. Μεταφέροντας τη σκέψη του σκωτσέζου συγγραφέα στη σημερινή εποχή, οι Raghuram Rajan και Luigi Zingales, αμφότεροι καθηγητές στη Graduate School of Business του πανεπιστημίου του Σικάγο, στο βιβλίο τους με τον εύγλωττο τίτλο Σώζοντας τον καπιταλισμό από τους καπιταλιστές- απελευθερώνοντας τη δύναμη των χρηματοοικονομικών αγορών για τη δημιουργία πλούτου και τη διάχυση των ευκαιριών2 επισημαίνουν τα προσκόμματα που θέτουν τα οργανωμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στο άνοιγμα των αγορών.

Η προνομιακή τους θέση σε αγορές περιορισμένης-ελεγχόμενης πρόσβασης τους επιτρέπει τη βέβαιη απόκτηση προσόδων με το μικρότερο δυνατό κόστος και, αναμενόμενα, εξαντλούν κάθε δυνατότητα παρέμβασης στη διαμόρφωση-διατήρηση ευνοϊκών κανόνων που ρυθμίζουν τη λειτουργία των αγορών, κατά τρόπο αντίστοιχο με αυτόν των συντεχνιών των «κλειστών» επαγγελμάτων.

Η απάντηση των συγγραφέων σε αυτό το πρόβλημα είναι η επέκταση και όχι ο περιορισμός των αγορών, οι ενεργείς πολιτικές κρατικής παρέμβασης (μέσω φορολογικής, δημοσιονομικής, επενδυτικής, κλπ, πολιτικής) με στόχο τη προώθηση του ανταγωνισμού, την ανάληψη επιχειρηματικού ρίσκου, τη διαρκή καινοτομία και τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων. Για τους Razan και Zingales το ζητούμενο είναι η αναζήτηση ενός ενδιάμεσου δρόμου για τις αγορές, ανάμεσα στην ανύπαρκτη και την υπερβολική κρατική παρέμβαση. Και γράφουν σχετικά: «ενώ η απουσία κανόνων καθιστά το παίγνιο άνισο, οι υπερβολικοί κανόνες λανθασμένης κατεύθυνσης καθιστούν και πάλι το παίγνιο άνισο- μια πραγματικά ελεύθερη και ανταγωνιστική αγορά καταλαμβάνει έναν ιδιαίτερο ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στην απουσία κανόνων και στη παρουσία ασφυκτικών κανόνων. Ακριβώς επειδή ο ενδιάμεσος χώρος είναι τόσο περιορισμένος, ο καπιταλισμός είναι πολύ ασταθής. Εύκολα εκφυλίζεται σε ένα σύστημα κατεχόντων, για τους κατέχοντες, από τους κατέχοντες»

Το ορατό και το αόρατο χέρι της αγοράς

Η κριτική στις μεγάλες επιχειρήσεις δεν είναι άγνωστη στις θεωρητικές συζητήσεις του φιλελεύθερου χώρου, ακόμη και- αν όχι κυρίως- στα πλέον νεοφιλελεύθερα ρεύματα του (όπως, π.χ., το Libertarian Party των ΗΠΑ) και περιστρέφεται κύρια γύρω από τις απρόσωπες μορφές οργάνωσης των σύγχρονων επιχειρήσεων που οδηγούν συχνά το μάνατζμεντ τους σε ανεύθυνες επιλογές λόγω του ελλιπούς ελέγχου και της αδυναμίας απόδοσης ευθυνών (η πρόσφατη κρίση των subprime mortgages των αμερικανικών τραπεζών είναι από πολλές πλευρές διδακτική)- κάτι που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη θεμελιώδη αρχή του φιλελευθερισμού, αυτή της ατομικής υπευθυνότητας.

Ακριβώς αυτή η αναποτελεσματική λογοδοσία (accountability) και ζητήματα όπως η συγκέντρωση μεγάλων μεριδίων της αγοράς, ο γιγαντισμός των επιχειρήσεων μέσω εξαγορών (take-overs) και συγχωνεύσεων (mergers), ο συγκεντρωτικός έλεγχος των επιχειρήσεων, κύρια γνωρίσματα του σύγχρονου εταιρικού καπιταλισμού (corporate capitalism), συχνά έρχονται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές του κλασσικού οικονομικού φιλελευθερισμού για τις αποκεντρωμένες και απρόσωπες αποφάσεις αναρίθμητων παραγωγών και καταναλωτών σε μία ελεύθερη αγορά.

Σήμερα, στη λήψη των οικονομικών αποφάσεων σε παγκόσμιο επίπεδο φαίνεται πως το ορατό χέρι των μεγάλων επιχειρήσεων (big firms) έχει αυξημένη διαπραγματευτική ισχύ με προφανείς στρεβλώσεις στις αγορές, όπως στις αγορές εργασίας. Φαίνεται λοιπόν πως επιβεβαιώνονται οι προβληματισμοί νεοφιλελεύθερων, κύρια ευρωπαίων, διανοητών, όπως o Friedrich Hayek3 , o Walter Eucken και ο θεμελιωτής της σχολής τους γερμανικού νεοφιλελευθερισμού, της λεγόμενης «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς» Wilhelm Ropke45

Ανοιχτές και αρρύθμιστες αγορές

Το πολιτικό συμπέρασμα των παραπάνω είναι πως, οι φιλελεύθεροι θιασώτες των ελεύθερων αγορών, στο βαθμό που επιθυμούν να προωθήσουν τις αρχές της ανοιχτής οικονομίας, θα πρέπει να είναι σε θέση να υπερασπιστούν τις ιδέες τους όχι μόνο απέναντι στους κρατιστές, αλλά και απέναντι στους καπιταλιστές που «βγάζουν κακό όνομα στον ίδιο τον καπιταλισμό»6 . Τούτο προϋποθέτει τη διάκριση ανάμεσα σε ανοιχτές αγορές και σε αρρύθμιστες αγορές.

O Bruce Bartlett, σε άρθρο του στο Capitalism Magazine, κάνει λόγο για τις αρνητικές συνέπειες του «παρεοκρατικού καπιταλισμού» (crony capitalism) και καταλήγει υποστηρίζοντας πως, «οι πραγματικοί υπέρμαχοι της ελεύθερης αγοράς πρέπει να μάχονται διαρκώς [τον παρεοκρατικό καπιταλισμό] όπως το σοσιαλισμό και τις λανθασμένες κρατικές παρεμβάσεις. Στη πραγματικότητα, πρέπει να τους αντιμάχονται περισσότερο επίπονα, διότι ο καπιταλισμός συχνά καταλήγει να χρεώνεται τις αναπόφευκτες συνέπειες τους- τις υψηλές τιμές, τους υψηλούς φόρους, την υψηλή ανεργία και τη καθυστερημένη ανάπτυξη».

Ανοιχτές αγορές λοιπόν εκεί που δεν υπάρχουν και κρατικές παρεμβάσεις υπέρ του ανταγωνισμού εκεί όπου απουσιάζουν οι ρυθμιστικοί κανόνες. Κατ’ αυτό τον τρόπο οι αγορές θα μπορέσουν να αποδώσουν και να οδηγήσουν σε οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική ευημερία με τους τρόπους που ιστορικά μόνο αυτές μπορούν να επιτύχουν. Κάθε άλλο παρά εύκολο είναι βέβαια αυτό το εγχείρημα, ειδικά στον τόπο μας όπου κυριαρχούν ο απαίδευτος λαϊκισμός, η αφόρητη κενολογία και οι μανιχαϊστικές προσεγγίσεις.

Σημειώσεις:

  1. Ο Πλούτος των Εθνών, βιβλίο Ι, κεφάλαιο 10
  2. Saving Capitalism from Capitalists- Unleashing the power of financial markets to create wealth and spread opportunity, 2003
  3. «The Corporation in a Democratic Society», Studies in Philosophy, Politics, and Economics, 1969
  4. Economics of a Free Society, 1963
  5. Για μια αναλυτική παρουσίαση των σχετικών αναζητήσεων δες, Piet-Hein Van Eeghen, «The Corporation At Issue- the class with classical liberal values and the negative consequences for capitalist practice», Journal of Libertarian Studies, vol. 19, no. 3, summer 2005
  6. Theodore J. Forstmann, The Paradox of the Statist Businessman

Ο Δημήτρης Σκάλκος είναι πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος και ΓΓ της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Από τις εκδόσεις «Κριτική» κυκλοφορεί τις επόμενες ημέρες το νέο του βιβλίο «Αλήθειες για το Φιλελευθερισμό- όψεις της ανοιχτής κοινωνίας στην Ελλάδα και στον Κόσμο».

σοσιαλιστική διακυβέρνηση ΝΔ

Είναι απίστευτο, μόνο στην Ελλάδα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να ακουστούν αυτά! Δεν το πιστεύω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι υφυπουργός ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, υπεύθυνος για τις επιχειρήσεις της χώρας!!! Να στέλνουν οι επιχειρήσεις τα κοστολογικά τους στοιχεία στον καλό πατερούλη!!! Και όσες δεν συμμορφώνονται θα ζητάμε την επέμβαση εισαγγελέα! Είναι τραγικοί!!! Πρέπει να απαντήσουμε ΑΜΕΣΑ, όλοι μας!!! Επεμβαίνουν με σοβιετικό τρόπο στις επιχειρήσεις, μετά από πίεση του ΣΥΡΙΖΑ! Επεμβαίνουν στο δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι των πολιτών ορίζοντας τον αριθμό και το μέγεθος των καταναλωτικών σωματείων!!!

Μήπως θα μας πουν και ποιο προϊόν θέλουν να αγοράζουμε; Μήπως θα μας το επιβάλλουν κιόλας; Μήπως θα το παράγουν κιόλας;

Έτσι οι μαθητευόμενοι μάγοι – στην ουσία κρατιστές και στα λόγια «φιλελεύθεροι» – αντί να ελέγξουν τις τιμές, απλά θα τις ανεβάσουν ή θα οδηγήσουν σε πιο μελετημένα καρτέλ. Σε βάρος ΟΛΩΝ μας…

Δείτε το δημοσίευμα:

«Τίποτα δεν θα μείνει ανεξέλεγκτο στην αγορά» δήλωσε ο υφυπουργός Γ.Βλάχος

Και εισαγελλείς θα «επιστρατευτούν»

Στο ενδεχόμενο συνδρομής των δικαστικών αρχών προκειμένου οι επιχειρήσεις να προσκομίζουν τα κοστολογικά τους στοιχεία, αναφέρθηκε ο υφυπουργός Ανάπτυξης Γιώργος Βλάχος. Απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Φώτη Κουβέλη σχετικά με τον έλεγχο της ακρίβειας και την αντιμετώπιση της κερδοσκοπίας στην αγορά, ο κ. Βλάχος είπε ότι «τίποτα δεν θα μείνει ανεξέλεγκτο στην αγορά». Ο κ. Βλάχος επισήμανε ότι κάποιες εταιρείες φέρνουν (κοστολογικά) στοιχεία τα οποία η κυβέρνηση κρατά και ότι παρακολουθεί τις τιμές σε όλα τα προϊόντα. Αναφερόμενος σε εκείνες τις εταιρείες «που μέχρις στιγμής τουλάχιστον δεν έχουν ανταποκριθεί», είπε ότι «εγώ θα ζητήσω κάποια στιγμή να αναλάβουν τις ευθύνες τους και θα ζητήσω πιθανόν και τη βοήθεια των δικαστικών αρχών, της εισαγγελικής αρχής. Θα καταλάβουν ότι δεν θα μείνει τίποτα ανεξέλεγκτο, ότι όλα πρέπει να είναι πάνω στο τραπέζι». Παράλληλα, ο κ. Βλάχος ζήτησε τη συνεργασία των φορέων της αγοράς και της κοινωνίας, τονίζοντας ότι θέλει τις καταναλωτικές οργανώσεις «στενό συνεργάτη μας στην πορεία για τους ελέγχους στην αγορά». Πρόσθεσε, δε, ότι θα «προχωρήσουμε στην πιστοποίηση των καταναλωτικών οργανώσεων με βάση το νόμο, προκειμένου αυτές να είναι λιγότερες σε αριθμό, να είναι πιο μαζικές, πιο ισχυρές».
Από την πλευρά του, ο κ. Φώτης Κουβέλης είπε ότι αντί για «κομμένα χέρια» κερδοσκόπων, βλέπουμε συνεχώς αυξανόμενη ακρίβεια. Ζήτησε μάλιστα από την κυβέρνηση να πει «καθαρά» εάν πήρε από τις εταιρείες τις κοστολογικές αιτιολογήσεις που ζήτησε για τις αυξήσεις των προϊόντων τους.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ