Υποκρισία βολεμένων δεινοσαύρων

Υποκρισία βολεμένων δεινοσαύρων

Είναι εξαιρετικά υποκριτικό να κατηγορούν επαγγελματίες της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και άλλων – τυπικών ή άτυπων – εξουσιών νέους ανθρώπους ως άπειρους, όταν διεκδικούν δημόσια αξιώματα. Τελευταίο παράδειγμα αποτελεί η κριτική προς το πρόσωπο του Βασίλη Κικίλια, ενός νέου ανθρώπου 36 ετών που διεκδικεί το σοβαρό και υπεύθυνο αξίωμα του Περιφερειάρχη Αττικής. Πάμπολλα όμως είναι τα αντίστοιχα παραδείγματα σε ολόκληρη την Ελλάδα απέναντι σε νέους ανθρώπους που επιθυμούν να κατέλθουν υποψήφιοι ως δημοτικοί σύμβουλοι, για να πάρουν τις τύχες των πόλεων τους στα χέρια τους.

Κατ’ αρχήν, είναι υποκριτικό, διότι η εμπειρία που οι επικριτές επιθυμούν είναι αυτή που οδήγησε τη χώρα, την κοινωνία και την οικονομία σε κρίση και παρακμή. Από αυτήν λοιπόν την εμπειρία, οι νέοι άνθρωποι δεν επιθυμούμε περισσότερη!

Κατά δεύτερον είναι υποκριτικό να κατακρίνονται οι νέοι ως άπειροι, όταν το παρασιτικό σύστημα εξουσίας που διαφεντεύει την ελληνική πολιτική, κοινωνική και κομματική ζωή τα τελευταία 35 χρόνια χαρακτηρίζεται από την έλλειψη ευκαιριών προς τους νέους ανθρώπους. Πώς θα αποκτήσουν διοικητική και πολιτική εμπειρία οι νέοι άνθρωποι όταν οι κατεστημένες ομάδες συμφερόντων εμποδίζουν όχι μόνο την ανέλιξη αλλά ακόμη και την παροχή ίσων ευκαιριών;

Κατά τρίτον είναι υποκριτικό η πολιτεία να θεσμοθετεί το ηλικιακό όριο εκλογιμότητας στις αυτοδιοικητικές εκλογές στα 18 έτη, να συζητείται σε όλη την Ευρώπη (και να θεσμοθετείται σταδιακά) το δικαίωμα ψήφου στην ηλικία των 16 ετών και οι παρατρεχάμενοι των εξουσιών να επιχειρηματολογούν περί απειρίας των νέων ανθρώπων!

Κατά τέταρτον είναι υποκριτικό (ή – χειρότερα – εντελώς εκτός πραγματικότητας) να αγνοείται η θέληση της κοινωνίας και των νέων ανθρώπων για πλήρη, ει δυνατόν, ανανέωση του πολιτικού στελεχιακού δυναμικού της χώρας. Μα, αν οι νέοι δεν θητεύσουν στα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης, πώς θα μπορέσουν να εκτελέσουν πολιτικό έργο και να πείσουν τους συμπολίτες τους; Μήπως οι υπηρέτες των συμφερόντων επιθυμούν την ανάδειξη στελεχών μόνο μέσα από το σύστημα της τηλεοπτικής δημοσιότητας;

Τέλος, είναι πλήρως υποκριτικό να κόπτονται όλοι ξαφνικά για την εμπειρία των νέων ανθρώπων ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών. Δεν έκαναν την ίδια κριτική όταν, καλώς αλλά ελάχιστοι, νέοι άνθρωποι εκλέγονται στα ανώτατα πολιτικά όργανα των κομμάτων, ούτε όταν κατεβαίνουν ως υποψήφιοι βουλευτές, ούτε όταν διορίζονται σε κρατικές ή άλλες θέσεις εξουσίας. Είναι πασιφανές ότι πρόκειται για ευκαιριακή, μικροπολιτική και συμφεροντολογική κριτική, η οποία όμως βλάπτει την προοπτική των νέων.

Νομίζω ότι κυρίως οι νέοι αλλά και το υπόλοιπο εκλογικό σώμα θα αντιληφθούν την ευκαιρία που τους δίνεται σε αυτές τις εκλογές. Ευκαιρία να ανανεώσουν με τον σταυρό τους το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Ιδίως διότι η πληθώρα επιλογών που τους προσφέρεται τώρα δεν θα υπάρχει για πολύ καιρό, καθώς ο εκλογικός νόμος που ετοιμάζει η κυβέρνηση περιορίζει τις επιλογές των πολιτών. Ευκαιρία, να επιλέξουν νέους και άφθαρτους, να δοκιμάσουν και να αναδείξουν οι ίδιοι τους επιτυχημένους του μέλλοντος. Διότι από τους επιτυχημένους του παρελθόντος χορτάσαμε…

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στη στήλη ΝΕΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ της εφημερίδας «το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής» την Κυριακή 19092010

Advertisements

Ώρα για ουσία όχι για συμβολισμούς

Ώρα για ουσία, όχι για συμβολισμούς

Είναι ενθαρρυντικό που οι συμμετοχικές διαδικασίες αναπτύσσονται στις πολιτικές νεολαίες. Το δρόμο που χάραξαν κάποιοι ρομαντικοί πριν 15 χρόνια, βαδίζουν πλέον δυναμικά οι δύο μεγαλύτερες κομματικές νεολαίες. Με την εκλογή του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και οργάνων την Νεολαίας ΠΑΣΟΚ από τη βάση, με ανοιχτές διαδικασίες, και την αντίστοιχη εκλογή Προέδρου της ΝΔ και τη σημερινή της ΟΝΝΕΔ, αυξάνεται η συμμετοχή των νέων στην πολιτική διαδικασία. Όμως το βήμα αυτό σήμερα δεν είναι πλέον αρκετό.

Επίσης είναι ενθαρρυντικό για τη νεολαία που λαμβάνονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις κάποια επιμέρους μέτρα που βοηθούν τη νεολαία. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα καθιερώνει αφορολόγητο για νέους επιχειρηματίες κάτω των 35 ετών, ενώ ακούμε ότι προτείνει δικαίωμα εκλέγεσθαι από 18 ετών στο σχέδιο Καλλικράτης. Αντίστοιχα, για παράδειγμα, η κυβέρνηση της ΝΔ θεσμοθέτησε τα Τοπικά Συμβούλια Νέων. Όμως τα βήματα αυτά σήμερα δεν είναι πλέον αρκετά.

Οι νέοι σήμερα έχουν άμεσα και δυσεπίλυτα προβλήματα. Η ανεργία, η έλλειψη αυτονομίας, τα μικρά εισοδήματα, η εργασιακή ανασφάλεια, η έλλειψη προτύπων και η έλλειψη ποιότητας στην Παιδεία υποσκάπτουν το παρόν και το μέλλον μας. Οι νέοι παραμένουν ακόμη, 35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, χωρίς ουσιαστικό λόγο σε όσα τους αφορούν.

Επιπλέον οι πολιτικοί της χώρας δεν ασχολούνται με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των πολιτικών τους. Αρνούνται πεισματικά να νομοθετήσουν για τα δικαιώματα των νέων και για μία εθνική, δεσμευτική, πολιτική για τη νέα γενιά. Αρνούνται να καθιερώσουν μελέτη επιπτώσεων των μέτρων και των νομοθετημάτων στους νέους και τις επερχόμενες γενιές. Αναγγέλλουν ότι προσπαθούν να λύσουν μεγάλα προβλήματα όπως το δημόσιο χρέος και το ασφαλιστικό, αλλά δεν λαμβάνουν ποτέ υπόψιν, σε όσα προτείνουν, αυτά που θα πληρώσουν οι σημερινοί 15άρηδες, 25άρηδες ή 35άρηδες σε 20, 30 ή 40 χρόνια.

Ήρθε η ώρα αυτή η εικόνα να αλλάξει. Ας δούμε την κρίση ως ευκαιρία, τουλάχιστον για αυτά που μπορούν να γίνουν άμεσα, χωρίς δημοσιονομικό κόστος αλλά με ευεργετικές επιπτώσεις. Ήρθε η ώρα των μεγάλων αλλαγών, διότι τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία της χώρας αλλά και του πολιτικού συστήματος που ζήσαμε από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Τα κόμματα και η κυβέρνηση, στο πλαίσιο των αλλαγών που ευαγγελίζονται, οφείλουν να αναλάβουν όχι μόνο δεσμεύσεις αλλά και πρωτοβουλία νομοθέτησης ενός κοινωνικού συμβολαίου με τους νέους και τις επόμενες γενιές, μίας εθνικής πολιτικής για τη νεολαία, ενός εθνικού συμφώνου για τη νέα γενιά. Ειδάλλως φοβάμαι ότι, με κάποια τυχαία ή μη αναμενόμενη αφορμή, θα βρουν τους νέους μπροστά τους στην επόμενη στροφή. Και θα πέσουν πάλι από τα σύννεφα…

Το άρθρο μου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής την Κυριακή 18042010

Λίγα λόγια για την ΟΝΝΕΔ

Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην ΟΝΝΕΔ. Πάντα, αλλά ιδιαιτέρως τώρα, με το άνοιγμα των διαδικασιών. Ίσως γιατί κανείς δεν ξεχνά το πρώτο του πολιτικό σχολείο. Ίσως γιατί θεωρώ πάντα ενδιαφέρουσες τις πολιτικές μάχες στη νεολαία. Ίσως γιατί η διαδικασία αφορά πολλούς και καλούς φίλους. Θέλω λοιπόν να γράψω ορισμένα λόγια, παρότι πλέον απέχω ηλικιακά από την ΟΝΝΕΔ και αποχωρώ σύντομα από το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας.

Το πρώτο βασικό θέμα για εμένα ήταν οι ανοιχτές διαδικασίες. Στοιχημάτισα με αρκετούς – και επιβεβαιώθηκα – ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα προτείνει εκλογή προέδρου από τη βάση. Ελπίζω από τις 19 του Απρίλη και μετά οι φίλοι της ΟΝΝΕΔ να επιδείξουν την ωριμότητα εκείνη που θα οδηγήσει σε νέο καταστατικό συνέδριο που θα ανοίξει ακόμη περισσότερο την οργάνωση προς τους νέους πολίτες, την κοινωνία, τις συλλογικότητες, και τα ρεύματα σκέψης που υπάρχουν.

Το δεύτερο θέμα, με το οποίο λίγοι ασχολήθηκαν, ήταν η ποιότητα της αντιπαράθεσης στη διαδικασία εκλογής Προέδρου. Φοβόμουν εξαρχής ότι η διαδικασία θα εξελιχθεί από τη μία σε μάχη μηχανισμών και από την άλλη σε άσκηση (ή case study) προπαγάνδας και λασπολογίας. Όσοι ασχολούνται γνωρίζουν ότι αυτό, δυστυχώς, συνέβη κατά κόρον και έχει δυσφημίσει την ήδη απαξιωμένη, στα μάτια των πολλών, κομματική νεολαία της ΝΔ.

Το τρίτο θέμα που με απασχόλησε ήταν το θέμα των ιδεών και των προτάσεων των υποψηφίων προέδρων. Είναι νομίζω το σημαντικότερο θέμα για όσους επιμένουμε, σε πείσμα των καιρών, να δηλώνουμε «εραστές της πολιτικής». Σε αυτό το κομμάτι οφείλω να πω ότι οι τρεις υποψήφιοι με εξέπληξαν. Περίμενα ειλικρινά μία γενικόλογη, ανούσια, στρογγυλευμένη αντιπαράθεση, με τον γνωστό ξύλινο λόγο. Και η αλήθεια είναι ότι και οι τέσσερις, αρχικά, υποψήφιοι έτσι ξεκίνησαν. Όμως προφανώς κατάλαβαν γρήγορα το λάθος τους. Και οφείλω να αναγνωρίσω ότι προσέφεραν πολλά σε μία συζήτηση (το πολιτικό, ιδεολογικό και οργανωτικό μέλλον της ΟΝΝΕΔ) που φυσικά αφορά λίγους αλλά για εμένα είναι πάντα ευχάριστη και νομίζω ότι είναι σημαντική για το αύριο της ΟΝΝΕΔ και της ΝΔ.

Το τέταρτο θέμα που με απασχόλησε ήταν η διαδικτυακή παρουσία των υποψηφίων και η διαδικτυακή εξέλιξη της διαδικασίας. Στο πρώτο κομμάτι ειλικρινά εντυπωσιάστηκα, ίσως γιατί έχω μάθει πλέον να κρατώ μικρό καλάθι από πολιτικούς, κόμματα και νεολαίες της χώρας μας στη διαδικτυακή τους παρουσία. Αξίζει τον κόπο να δείτε τους ιστοχώρους τους και τις προσπάθειές τους στα socialmedia. Ως συνολική παρουσία είναι νομίζω μπροστά από οτιδήποτε έχουμε δει από το χώρο της ΝΔ μέχρι στιγμής. Από την άλλη πλευρά η επίσημη, θεσμική, διαδικτυακή προώθηση, προβολή, εξέλιξη και παρουσία της εκλογικής διαδικασίας ήταν το απόλυτο μηδέν! Τίποτε! Σαν να μη γίνεται κάτι το σημαντικό. Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω…

Το πέμπτο θέμα, με το όποιο σχεδόν όλοι ασχολήθηκαν ήταν, φυσικά, το ποιος θα εκλεγεί. Στην τελική ευθεία έφθασαν τρεις υποψήφιοι: ο Βασίλης Αξιώτης, ο Ανδρέας Παπαμιμίκος και ο Κώστας Χατζής.

Τον Βασίλη Αξιώτη δεν τον γνωρίζω προσωπικά, έχω σχηματίσει όμως καλή γενική εντύπωση. Βοηθά και το ότι γνωρίζω από παλιά την αδελφή του και ότι του συμπαρίστανται στελέχη της ΟΝΝΕΔ που εκτιμώ. Κυρίως όμως βοηθά για την καλή εικόνα που σχημάτισα η διαδικτυακή του παρουσία, το ότι είναι ο νεότερος των υποψηφίων, το ότι είναι ο μόνος που δεν δίστασε επίσημα να τα βάλει με το κόμμα του και με «ονόματα» της ΝΔ όταν διαφωνούσε. Επίσης, από όσα έχω καταφέρει να μάθω και να παρακολουθήσω είναι ο μόνος που δεν έχει «παίξει» σοβαρά με μηχανισμούς.

Τον Ανδρέα Παπαμιμίκο τον γνώρισα σχετικά πρόσφατα μέσα από κοινούς φίλους και γνωστούς. Έχει ωστόσο την υποστήριξη αγαπητών φίλων και ανθρώπων που εκτιμώ πολύ την πολιτική τους άποψη και τη συμμερίζομαι. Νομίζω ότι οι οργανωτικές του προτάσεις για την ΟΝΝΕΔ και τη ΔΑΠ πραγματικά ξεχωρίζουν. Αλλά και οι πολιτικές του προτάσεις, αν και «στρογγυλές», εξυπηρετούν με συνέπεια την ανάγκη-στρατηγική να απευθύνεται η ΟΝΝΕΔ/ΔΑΠ σε ένα ευρύ ακροατήριο. Αν δεν είχε υποστεί τη βάσανο της αρνητικής δημοσιότητας για θέματα που για εμένα είναι έωλα, πιθανότατα θα ήταν ο νικητής από την εκκίνηση. Τέλος η εμπειρία μου στις οργανώσεις νέων (συμπλήρωσα 20 χρόνια…) μου υποδεικνύει ότι μάλλον είναι ο μεγαλύτερος «παίχτης» σε εσωκομματικό, κομματικό και πολιτικό επίπεδο εκ των τριών. Αυτό βέβαια έχει και το μειονέκτημα ότι έχει συνασπίσει ετερόκλητες δυνάμεις που δεν ξέρω αν αύριο, αν εκλεγεί, θα μπορέσουν να λειτουργήσουν μαζί.

Τον Κώστα τον Χατζή τον γνώρισα πριν λίγα χρόνια και έχω σχηματίσει άριστη προσωπική εντύπωση. Εκτίμησα ιδιαίτερα την πολύ μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλε στον αγώνα που δώσαμε για την εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ. Νομίζω ότι το τρίπτυχο που προβάλλει ως βασικό σύνθημα της υποψηφιότητας του (ήθος – ιδεολογία – μαχητικότητα) τον χαρακτηρίζει προσωπικά, ανεξάρτητα από τη διαδικασία και δεν είναι επικοινωνιακό τερτίπι. Είναι από αυτό που λέμε «καλά παιδιά» στην πολιτική, πράγμα σπάνιο. Είναι πράγματι μαχητής για όσα πιστεύει. Προέρχεται από την περιφερειακή οργάνωση και όχι από τη ΔΑΠ, που για εμένα είναι αρκετά θετικό. Και έδινε από παλιά ιδεολογικές μάχες, τις οποίες βέβαια δεν γνώριζα τότε αλλά φρόντισα να μάθω. Ωστόσο προσωπικά δεν συμφωνώ με την ιδεολογία που προβάλλει. Ήλπιζα ότι μπορούσε να αντιληφθεί ότι η ΟΝΝΕΔ (και η ΝΔ) δεν μπορεί να πορευτεί στο μέλλον με συνταγές του παρελθόντος. Ότι η εκλογή Σαμαρά δε σημαίνει επιστροφή στη παλαιά Δεξιά ή αναβίωση της ΝΔ και της ΟΝΝΕΔ του Αβέρωφ, αλλά μία νέα, καινοτόμα και υπερβατική σύνθεση παράδοσης και προόδου, μία ειλικρινή συμμαχία συντηρητικών και φιλελευθέρων στη βάση αρχών και αξιών, προτάσεων και δράσης. Δεν με καλύπτει μία δεξιά στροφή. Ήμουν και είμαι φιλελεύθερος και δυστυχώς ο Κώστας και οι συνεργάτες αποφάσισαν να παίξουν το χαρτί της «καθαρής» δεξιάς. Και το παράξενο είναι ότι πολλοί από τους φίλους μου και τους ανθρώπους που γνώρισα και εκτιμώ στην ΟΝΝΕΔ αποτελούν βασικούς πυλώνες της υποψηφιότητάς του.

Επειδή πολλοί φίλοι με ρωτούν τι στηρίζω τελικά και θα κατηγορηθώ από κάποιους ότι δεν τοποθετήθηκα πριν τις κάλπες, εξακολουθώ και απαντώ «στηρίζω τον Αντώνη». Με τις επιλογές που έχουν κάνει οι τρεις υποψήφιοι δεν με έχουν πείσει για να προτιμώ ξεκάθαρα κάποιον, δεν με έχουν πείσει ότι είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή. Ούτε τον Αντώνη, από όσα ξέρω… Αν ψήφιζα ως μέλος, είναι σίγουρο ότι θα έφθανα σχεδόν μέχρι την κάλπη για να αποφασίσω. Με όρους συμπάθειας και εκτίμησης θα επέλεγα Κώστα Χατζή. Με πολιτικά κριτήρια θα επέλεγα Ανδρέα Παπαμιμίκο. Με κριτήρια προοπτικής και ευκαιριών, θα επέλεγα Βασίλη Αξιώτη. Αν είχα τη δυνατότητα, θα ήθελα έναν υποψήφιο που να συγκεντρώνει τα ισχυρά, και χρήσιμα χαρακτηριστικά του καθενός και που θα απέκλειε τα μειονεκτήματα. Πιστεύω ωστόσο ότι το ουσιαστικότερο θέμα για την ΟΝΝΕΔ είναι η συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες αλλά και το συνέδριο (καταστατικό και θέσεων, εκτός από εκλογικό) που θα ακολουθήσει, λογικά πριν το συνέδριο της ΝΔ. Ευτυχώς για εκείνους, ούτε εγώ ψηφίζω ούτε ο Αντώνης εκδηλώνει προσωπική προτίμηση.

να μετατρέψουμε την οργή μας σε δημιουργία

Η ανακοίνωση του ΕΣΥΝ για το φόνο του Αλέξη και τα πρόσφατα επεισόδια

Το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας, ως η επίσημη πλατφόρμα των οργανώσεων νέων της Ελλάδας, εκφράζει την οργή και το θυμό των νέων για όλα τα κρούσματα βίας που συγκλονίζουν τη χώρα από το Σάββατο 6 Δεκέμβρη μέχρι και σήμερα. Καταδικάζουμε απερίφραστα και χωρίς κανέναν ενδοιασμό κάθε μορφή βίας από όπου και αν προέρχεται. Ζητούμε ευθέως την κατά προτεραιότητα περάτωση της ανακριτικής διαδικασίας για το φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την απόδοση ευθυνών. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι η δικαιοσύνη θα ολοκληρώσει άμεσα τα καθήκοντά της, θα ανακαλύψει πραγματικά αίτια και δράστες – και θα τιμωρήσει παραδειγματικά.

Το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας, με πλήρη σεβασμό στη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, επέλεξε να μιλήσει μετά τη κηδεία του, ως ένδειξη τιμής και πένθους. Γιατί είναι όχι απλά επώδυνο, αλλά οδυνηρό, να χάνουμε συνομιλήκους μας έτσι απλά, χωρίς σοβαρή αιτία! Δεν το ανεχόμαστε! Δεν ανεχόμαστε άλλα «μεμονωμένα περιστατικά». Διότι η αξία της ζωής κάθε νέου υπερβαίνει το όποιο κόστος των αναγκαίων αλλαγών. Αλλαγές που πρέπει ΤΩΡΑ να προωθηθούν.

Όμως με αίσθημα ευθύνης τοποθετούμαστε απέναντι σε όσους καταστρέφουν όλα όσα όλοι μαζί χτίζουμε, όλα όσα αγαπάμε, όλα όσα με συνέπεια υπηρετούμε: τη δημοκρατική νομιμότητα, τις καλύτερες πόλεις, την ασφαλή και ανοικτή κοινωνία, τη συμμετοχή, την παιδεία και την έρευνα. Δεν ανεχόμαστε οργανωμένες ομάδες χωρίς προτάσεις να διεκδικούν με τη βία τον πρώτο λόγο στις εξελίξεις! Δεν τους ανήκει! Ο πρώτος λόγος – και ας το καταλάβουν οι κάθε είδους ηγεσίες και ομάδες– ανήκει συνολικά στη νέα γενιά, οργανωμένη ή μη, ενήλικη ή ανήλικη! Είμαστε εδώ και θα προασπίσουμε τα δικαιώματα, τις επιδιώξεις και τα όνειρά μας με κάθε κόστος! Απέναντι σε όλους, όσο υψηλά και αν βρίσκονται, όσο οπλισμένοι και αν είναι, όσο και αν κρύβονται στα σκοτεινά, ότι και αν μας πετούν, ότι και αν μας λένε!

Με αίσθηση καθήκοντος βάζουμε στο περιθώριο τις επικίνδυνες πρακτικές της βίας, της καταστροφής, της διακινδύνευσης της ανθρώπινης ζωής, περιουσίας και αξιοπρέπειας! Η Ελληνική νεολαία δεν είναι ούτε άβουλη, ούτε αμέτοχη, ούτε αποκομμένη από την κοινωνία. Είναι το πιο δυναμικό της κομμάτι και διεκδικεί συνεχώς, με θάρρος και παρρησία, όχι μόνο όσα της αναλογούν αλλά όσα επιθυμεί για το μέλλον της! Και θα διασφαλίσει, με κάθε τρόπο, την αυτοτέλεια του αγώνα της απέναντι σε όσους είτε την επιβουλεύονται είτε την κολακεύουν. Μακριά από εξαρτήσεις και μικροσυμφέροντα. Μακριά από κατεστημένα και δήθεν επαναστάτες.

Αυτό που οι νέοι έχουμε ανάγκη σε πολιτικό επίπεδο είναι, ας το πούμε και εμείς, μια νέα μεταπολίτευση που θα διευρύνει την δημοκρατία μας, ιδιαίτερα προς όλους όσους νιώθουν αποκλεισμένοι. Που θα ωθήσει, ιδίως τους νέους, σε ουσιαστική συμμετοχή στα κοινά με καλύτερους και αποτελεσματικούς όρους. Που θα δώσει τρόπους άμεσης έκφρασης των πολιτών και ουσιώδους ελέγχου κάθε εξουσίας. Που θα κλείσει τις ορθάνοικτες πόρτες της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, της προσοδοθηρίας, του ωχαδελφισμού. Αν για κάτι αξίζει να αγωνιζόμαστε, είναι για μια καλύτερη πατρίδα, για ένα καλύτερο μέλλον. Εμείς είμαστε αυτοί που θα γευθούν αυτό το μέλλον και δεν θα εκχωρήσουμε αυτούς τους αγώνες και το περιεχόμενό τους σε καμία ομάδα ή σύνολο. Θα υπερασπιζόμαστε συνέχεια τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ανοικτή κοινωνία, την ευρύτερη συμμετοχή, την ουσία της δημοκρατίας. Δε θα παραδώσουμε σε κανέναν τη χώρα, η Ελλάδα είμαστε όλοι μας! Απαιτούμε περισσότερη και καλύτερη: δημοκρατία, δικαιοσύνη, συμμετοχή και ευθύνη!

Θέλουμε να αναδείξουμε την αξία της ψυχραιμίας στη λήψη αποφάσεων και καλούμε όλους να αναλογιστούν πόσο καλύτερα θα ήταν να σκεφτούμε πριν πράξουμε. Θέλουμε να αναδείξουμε την αξία της δημιουργικότητας – και όχι της καταστροφής – σε κάθε τομέα της ζωής, που οι νέοι συνεπώς υπηρετούν. Καταγγέλλουμε τις μαζικές καταστροφές της περιουσίας των συμπολιτών γιατί ούτε ως πρακτική ούτε ως μορφή πάλης παράγει αλλαγές και γιατί αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά προβλήματα της γενιάς μας. Προβλήματα ουσιαστικά και έντονα, όπως η ανεργία, η οικονομική μας κατάσταση, οι προοπτικές μας… Για αυτά θέλουμε να ακούσουμε προτάσεις και να δούμε πράξεις

Ναι, είμαστε οργισμένοι! Έχουμε δεκάδες λόγους για αυτό! Αλλά θα καταφέρουμε να μετατρέψουμε την οργή μας σε δημιουργία. Εμείς θέλουμε και μπορούμε. Οι άλλοι; Εσείς;

Σημ. του φιλελεύθερου: τα bold είναι δικά μου…

προτάσεις για διαφάνεια και θωράκιση της Δημοκρατίας

Πέντε προτάσεις για τη διαφάνεια και τη θεσμική θωράκιση της Δημοκρατίας.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της πρότεινε πέντε θεσμικές μεταρρυθμίσεις που θα αποκαταστήσουν τη διαφάνεια και θα θωρακίσουν θεσμικά τη Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει ως πρώτο, θεμελιώδους σημασίας, μέτρο τη κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας του κράτους ώστε να μειωθούν οι κρατικές προμήθειες στις απολύτως απαραίτητες και να εξαλειφθεί η δυνατότητα των κομμάτων εξουσίας να μεσολαβούν και να διαπραγματεύονται διευκολύνσεις και ανταλλάγματα με τους προμηθευτές του δημοσίου. Μόνο έτσι θα μείνουν άνεργοι οι «στρατηγοί» που μετέτρεψαν σε επιστήμη τη χρήση της κρατικής εξουσίας για την εξασφάλιση χρηματοδότησης των κομμάτων τους και την είσπραξη απολαβών κάθε είδους για τους εαυτούς τους.

Το δεύτερο μέτρο που προτείνει η Φιλελεύθερη Συμμαχία αφορά στην αλλαγή του νόμου περί χρηματοδότησης των κομμάτων, έτσι ώστε να επιτρέπεται στα κόμματα να επιλέξουν μεταξύ της κρατικής μόνο χρηματοδότησης ή της ιδιωτικής χρηματοδότησης από φυσικά πρόσωπα και εταιρείες. Στην δεύτερη περίπτωση η επιλογή της ιδιωτικής χρηματοδότησης θα πρέπει να προϋποθέτει την απαγόρευση υπέρβασης ενός ανώτατου ορίου, να επιτρέπει πληρωμές μέσω διαδικτύου και να επιβάλλει την κοινοποίηση των ονομάτων των ιδιωτών χρηματοδοτών και των ποσών που κατέβαλλαν στο διαδίκτυο.

Το τρίτο μέτρο που προτείνει η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών και των σχετικών συνταγματικών ρυθμίσεων και η υπαγωγή της διερεύνησης και εκδίκασης των ποινικών ευθυνών τους από τη Δικαιοσύνη.

Το τέταρτο μέτρο που προτείνει η Φιλελεύθερη Συμμαχία αφορά στην αποκατάσταση της ανεξαρτησίας και της αποτελεσματικότητας της Δικαιοσύνης με την κατάργηση του διορισμού της ηγεσίας της από τον Υπουργό Δικαιοσύνης και τη θεσμοθέτηση της εκλογής της από ειδική πλειοψηφία της Βουλής, την εξασφάλιση της οικονομικής της αυτάρκειας και τη δημιουργία δικαστικής αστυνομίας που θα υποστηρίζει τις εισαγγελικές έρευνες. Σε αυτό το νέο πλαίσιο, που εγγυάται ανεξαρτησία και αποτελεσματικότητα, το Ελεγκτικό Συνέδριο αποκτά αρμοδιότητα ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων και επεκτείνει τους ελέγχους του στα συστήματα διαχείρισης και ελέγχου της δημόσιας διοίκησης σύμφωνα με τα διεθνή ελεγκτικά πρότυπα.

Το πέμπτο μέτρο αφορά στον τρόπο κατάρτισης, εκτέλεσης και ελέγχου του κρατικού προϋπολογισμού (κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού με βάση τις προς χρηματοδότηση δραστηριότητες, δημιουργία θέσης Γενικού Διευθυντή κάθε υπουργείου προσωπικά υπόλογου για τη διαχείριση των κονδυλίων που του έχουν διατεθεί και υπεύθυνου για την εγκατάσταση σύγχρονων συστημάτων διαχείρισης και ελέγχου, δημιουργία υπηρεσιών εσωτερικού και εξωτερικού ελέγχου κλπ).

Οι πέντε αυτές προτάσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας αποτελούν διεθνείς βέλτιστες πρακτικές που έχουν προταθεί κατ΄ επανάληψη στις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ από διεθνείς οργανισμούς. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ αρνούμενα, αυτή την ύστατη ώρα, ακόμα και να προτείνουν τις συστάσεις αυτές αποδεικνύουν ότι αποτελούν το πρόβλημα, και ούτε θέλουν ούτε μπορούν να αποτελέσουν τη λύση.

Είναι η ομολογία Τσουκάτου η αρχή του τέλους της μεταπολίτευσης;

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της υπενθυμίζει ότι αποτελεί το μόνο πολιτικό κόμμα που ήδη από τις 21 Δεκεμβρίου 2007 ανέδειξε το ζήτημα της χρηματοδότησης από την Siemens πολιτικών κομμάτων της Ελλάδας και κοινοποίησε με επιστολή της στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τις πληροφορίες που διέθετε.

Όλα όσα ακολούθησαν, με αποκορύφωμα την ωμή δήλωση του κ. Τσουκάτου ότι δέχθηκε χρήματα από την Siemens για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαίωσαν, για πρώτη φορά πέραν κάθε αμφισβήτησης, κάτι που οι περισσότεροι υποψιάζονταν. Επιβεβαίωσαν ότι, ο κρατικός έλεγχος του ΟΤΕ και όλων των άλλων ΔΕΚΟ, εξυπηρετεί αποκλειστικά την εξασφάλιση οικονομικών πόρων του πολιτικού συστήματος και την καλοζωία του προσωπικού του, και τίποτε άλλο. Με αυτή την έννοια, η δήλωση του κ. Τσουκάτου και όσα θα ακολουθήσουν ίσως σηματοδοτούν το τέλος της περιόδου της μεταπολίτευσης στη διάρκεια της οποίας το διακομματικό πολιτικό σύστημα γιγάντωσε το κράτος με γενναιόδωρα ανταλλάγματα από αυτό. Μιας περιόδου που ο κρατικός έλεγχος δημόσιων επιχειρήσεων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και ασφαλιστικών ταμείων αποτέλεσε τον ομφάλιο λώρο που παρείχε και συνεχίζει να παρέχει τα προς το ζειν σε κόμματα, πολιτικούς, συνδικαλιστές και κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις.

Γίνονται πλέον κατανοητά, ακόμα και στους λιγότερο υποψιασμένους, τα πραγματικά κίνητρα όσων, με λυσσαλέες αντιδράσεις, τρομοκρατία, βανδαλισμούς και άλλες ακρότητες,  υπερασπίζονται τον «δημόσιο χαρακτήρα» των ΔΕΚΟ, της παιδείας, της υγείας, της ασφάλισης… Γίνεται κατανοητό γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του Συνασπισμού και των υπόλοιπων κομμάτων της Βουλής δίνουν, μαζί, μάχη ακόμα και στις Βρυξέλλες για να περισώσουν τον κρατικό έλεγχο των ΔΕΚΟ, επιβεβαιώνοντας ότι τα πέντε κόμματα της ελληνικής Βουλής δεν προωθούν παρά παραλλαγές μιας και μοναδικής πολιτικής, αυτής της αύξησης του κρατικού ελέγχου στην οικονομία και τη κοινωνία, προς ίδιον όφελος.

Στον αντίποδα όλων αυτών, η Φιλελεύθερη Συμμαχία αναδεικνύει το αυτονόητο, δηλαδή ότι ο κρατική προστασία των μονοπωλίων και η έλλειψη ανταγωνισμού στην οικονομία υποβαθμίζει περαιτέρω την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και αποτελεί τον κύριο παράγοντα της ακρίβειας. Η διατήρηση του κρατικού ελέγχου των ΔΕΚΟ έχει πολλαπλές αρνητικές συνέπειες για την τσέπη του καταναλωτή και τον κρατικό προϋπολογισμό, αναστέλλει τις επενδύσεις στην Ελλάδα και μεταθέτει για το μέλλον τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας για τους νέους που πλήττονται από την ανεργία.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι προφανές ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας προστατεύει ανοικτά αυτούς που στέκονται εμπόδιο στην πρόοδό της και την ευημερία των πολιτών της. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα είναι στο πλευρό όλων αυτών, επιχειρηματιών και εργαζομένων, που θα αποφασίσουν να συστρατευθούν πολιτικά για την αντιστροφή της νοσηρής αυτής κατάστασης.

Επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, το Open Coffee στο ΠΑΣΟΚ

… ή όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ…

Παραπέμπω στο κείμενο της ομιλίας του Γιώργου Τζιράλη περί Open Coffee που πραγματοποιήθηκε στο 8ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, στο εργαστήριο περί επιχειρηματικότητας. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που χάνω συνέδριο μεγάλου κόμματος και ήδη το μετάνιωσα.

Λόγω εργασίας δεν μπόρεσα να παραστώ, παρότι με κάλεσαν και ως ομιλητή στο εργαστήριο για τις εξαρτήσεις/ναρκωτικά. Έτσι έχασα και το εργαστήρι της επιχειρηματικότητας που σίγουρα θα παρακολουθούσα σε διαφορετική περίπτωση…

Θα ήθελα να σας το παραθέσω όλο εδώ, αλλά είναι λίγο σεντόνι, οπότε αν ενδιαφέρεσθε, κάντε τους ένα κλικ και διαβάστε