Κοινωνία των Πολιτών: Συλλογικότητα και Δράση report

Κοινωνία των Πολιτών: Συλλογικότητα και Δράση

Τελετή Βράβευσης των «Προσωπικοτήτων της Χρονιάς 2007»

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσίασε η ημερίδα με θέμα «Κοινωνία των Πολιτών: Συλλογικότητα και Δράση» που πραγματοποιήθηκε στις 9 Ιουλίου με διοργανωτές το Ελληνικό Κέντρο Προώθησης του Εθελοντισμού “anthropos.gr” και την Καμπάνια των 800 ΜΚΟ στο Σύνταγμα, παρουσία εκπροσώπων των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, μελών της επιστημονικής κοινότητας και πολιτικών φορέων της χώρας μας. Την εκδήλωση τίμησαν μεταξύ άλλων η κα Ρένα Δούρου, υπεύθυνη διεθνών σχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ και η κα Αλεξία Έβερτ – Αλβέρτη, Αντιδήμαρχος Υγείας, η οποία εκπροσώπησε το Δήμαρχο Αθηναίων κ. Νικήτα Κακλαμάνη.

Στο πλαίσιο της ημερίδας, το Ελληνικό Κέντρο Προώθησης του Εθελοντισμού “anthropos.gr” τίμησε τους δύο συμπολίτες μας οι οποίοι πρώτευσαν στην 3η Ηλεκτρονική Ψηφοφορία που διενήργησε με τίτλο «Προσωπικότητες της Χρονιάς 2007». Συγκεκριμένα βραβεύτηκαν, ως «Ενεργό Πολίτης της Χρονιάς» ο Νικήτας Λιοναράκης (post mortum), συντονιστής και εμπνευστής της Καμπάνιας των 800 ΜΚΟ στο Σύνταγμα και ως «Δημοσιογράφος της Χρονιάς», ο κ. Γιώργος Αυγερόπουλος, δημιουργός της σειράς ντοκιμαντέρ «Εξάντας».

Την εκδήλωση χαιρέτισαν ο κ. Νικόλας Ραΐσης, μέλος του Δ.Σ. της ΜΚΟ «Αρχέλων» και συντονιστής της «Καμπάνιας των 800 ΜΚΟ στο Σύνταγμα» και ο κ. Νίκος Πιτσούλης, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Προώθησης του Εθελοντισμού «anthropos.gr».

Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης μέλη του Συντονιστικού της «Καμπάνιας των 800 ΜΚΟ» ανέλυσαν το ρόλο και τις δράσεις της για την προώθηση και τη συνταγματική αναβάθμιση της Κοινωνίας των Πολιτών (ΚτΠ) στην Ελλάδα. Το πολιτικό στίγμα έδωσε ο κ. Άρις Συγγρός, Γενικός Διευθυντής της ΜΚΟ «Διεθνής Διαφάνεια Ελλάς», ο οποίος αναφέρθηκε στο ιστορικό ξεκίνημα της Καμπάνιας, τόνισε τη σημασία της Συνταγματικής αναβάθμισης της ΚτΠ ως δίαυλο κατοχύρωσης και αναγνώρισης της θέσης των ΜΚΟ στο δημόσιο χώρο και πρόσθεσε, χαρακτηριστικά «Πετύχαμε να μας ακούσουν και να αποδεχτούν την ανάγκη θεσμικών αλλαγών». Η κα Ντίνα Καρύδη, οργανωτική Υπεύθυνη της Καμπάνιας των 800 ΜΚΟ, παρουσίασε την πορεία και τα αποτελέσματα του έργου της Καμπάνιας τονίζοντας μεταξύ άλλων ότι οι δράσεις «στοχεύουν στην καλλιέργεια της ουσιαστικής συνεργασίας τόσο μεταξύ των ΜΚΟ όσο και στη σχέση τους με το Κράτος». Τέλος η κα Αρετή Παϊζάνου, Διευθύντρια της ΜΚΟ «Ακαδημία Πολιτών» παρέθεσε τα μελλοντικά σχέδια εκθέτοντας παράλληλα τις προκλήσεις που η ΚτΠ καλείται να αντιμετωπίσει. Συγκεκριμένα στάθηκε στην πρόταση δημιουργίας νομοθετικού πλαισίου για την ΚτΠ υποστηριζόμενο από θεσμούς με κύρος όπως μια Ανεξάρτητη Αρχή, στον «ΑΠΟΠΛΟΥ» κείμενο αρχών, που δημιουργήθηκε μετά από πλατιά διαβούλευση των οργανώσεων της Καμπάνιας και το οποίο καθορίζει την ηθική αυτοδέσμευση των ΜΚΟ, στη σημασία των διαβουλεύσεων με κρατικούς φορείς καθώς και στη σημασία της σταθερής και διαρκούς συνεργασίας με τους εγχώριους και διεθνείς θεσμούς. Και οι τρεις ομιλητές στάθηκαν ιδιαίτερα στη σημασία της Καμπάνιας, ως ένα πρωτοφανή συνασπισμό των ΜΚΟ στη χώρα μας, εκθέτοντας παράλληλα τους προβληματισμούς και τους στόχους, που τίθενται μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της Συνταγματικής Αναθεώρησης.


Την συζήτηση συντόνισε ο κ. Νικόλας Ραΐσης, ο οποίος τόνισε τη σημασία της διεύρυνσης του δημόσιου χώρου ο οποίος οφείλει να συμπεριλαμβάνει και την κοινωνία των πολιτών, στόχο στον οποίο είναι προσηλωμένη η Καμπάνια των ΜΚΟ για το Σύνταγμα.

Το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης άνοιξε με την εισηγητική παρέμβαση του κ. Γιώργου Λ. Κόκκα, Συντονιστή της ΜΚΟ «Βήμα για Δημοκρατία Πολιτών», ο οποίος ανέλυσε τη σημασία της χρήσης των Νέων Τεχνολογιών στην εφαρμογή των θεσμών άμεσης Δημοκρατίας, χρησιμοποιώντας την ηλεκτρονική ψηφοφορία ως χαρακτηριστικό παράδειγμα προώθησης της ενεργού συμμετοχής των πολιτών. Στη συνέχεια ο κ. Νίκος Πιτσούλης, παρουσίασε τη δράση του anthropos.gr και το θεσμό της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, που λειτουργεί για την ανάδειξη ατόμων, που προσφέρουν ουσιαστικό κοινωνικό έργο για την προώθηση του Εθελοντισμού και την ενίσχυση της Κοινωνίας των Πολιτών, εξαίροντας την ανιδιοτελή τους προσπάθεια, μέσω της δημόσιας προβολής και καταξίωσης της δράσης τους.

Ακολούθησε σε συγκινητικό κλίμα, η απονομή τιμητικής πλακέτας από τον κ. Ευθύμιο Μπακογιάννη, Αντιπρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας, στην κα Σεβαστή Λιοναράκη, η οποία αναφέρθηκε στο έργο του συζύγου της, ως ενεργού πολίτη. Η κα Βάσω Κόλλια, τ. Γενική Γραμματέας Νέας Γενιάς, απένειμε το βραβείο του «δημοσιογράφου της χρονιάς» στον κ. Γιώργο Αυγερόπουλο, ο οποίος στάθηκε στη σημασία της δράσης των εθελοντών παγκοσμίως, όπως ο ίδιος την έχει βιώσει κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Εξάντα».

Advertisements

Σεμινάριο θεωρίας παιγνίων

Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕ.ΦΙ.Μ.) διοργάνωσε το Σάββατο 15 Μαρτίου 2008 στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Βασιλίσσης Σοφίας 124Α) και ώρα 6μμ σεμινάριο με θέμα:

«Ο Διαχρονικός Ελκυστής της Ελληνικής Ανομίας (Δυναμική Ανάλυση της Θεωρίας Παιγνίων)»

με ομιλητή τον καθηγητή Κυβερνητικής και Θεωρίας της Πληροφορίας του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Ιωάννη Νίκολη.

Μετά τη διάλεξη ακολούθησε συζήτηση.

Η θεωρία του «γατόσκυλου»…

Η θεωρία του «γατόσκυλου»…

του Πάσχου Μανδραβέλη

Ο Νικήτας ήταν Αριστερός. Εχέφρων Αριστερός όμως, από αυτούς που σπανίζουν στον τόπο μας. Πίστευε στην κοινωνία και τις δυνάμεις της. Έβλεπε όμως και την πολυπλοκότητα της. Δεν στάθηκε στους απλοϊκούς τύπους της «νευτώνειας», θα λέγαμε, «κοινωνικής θεώρησης», επιχείρησε να ανιχνεύσει και τις σχέσεις των κοινωνικών δράσεων. Ένιωσε πολύ πριν από άλλους διανοούμενους ότι κάτι μεγαλύτερο γίνεται στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης και επιχείρησε να το εντάξει σε μια συνολική θεωρία. Περιπαικτικός όπως ήταν βάφτισε την θεωρία του «Οι συνέπειες του γατόσκυλου».

Ο τίτλος μπορεί να θυμίζει τις μεταμοντέρνες ανοησίες που κατά κόρονκυκλοφορούν στην Ελλάδα, αλλά η δομή του βιβλίου είναι τυπωμένη αγγλοσαξωνική σκέψη. Ορθολογική: διατρέχει τα πραγματικά φαινόμενα και όχι τις λέξεις. Βρίσκει τις σχέσεις στο πραγματικό πεδίο και όχι στο συντακτικό των προτάσεων. Και βγάζει συμπέρασμα. Όχι υπερβατικό! Πραγματικό.

Στο επίκεντρό του είναι η παραμελημένη από την ακαδημαϊκή έρευνα ιδέα ότι η τεχνολογία, αλλάζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τελικά αλλάζει τον κόσμο.

Το βιβλίο βγήκε το 2001, τότε που ακόμη πολλοί σύντροφοί του ελεεινολογούσαν το internet ως όχημα πολιτιστικού ιμπεριαλισμού, τις νέες τεχνολογίες των Μέσων ως κόλπο των εταιριών να κάνουν τα παιδιά μας ζόμπι, και την παγκοσμιοποίηση ως «εξαποδώ». Ήταν το μοναδικό -και ίσως να παραμένει ακόμη- στο είδος του. Δεν είναι ένα τεχνικό εγχειρίδιο, σαν αυτά που καλύπτουν την ημιμάθεια των συγγραφέων τους, είναι τεχνο-λογικό και βαθύτατα πολιτικό. Ανιχνεύει το Ι.Χ. ραδιόφωνο (που τώρα ενσαρκώνεται με το web-radio) και την Ι.Χ. εφημερίδα (που τώρα ανθίζει με τα blogs), αλλά και τις συνήθειες των δυτικομακεδόνων να πηγαίνουν για καφέ στην ακατονόμαστη χώρα και την νευρική κρίση που φέρνει στο πολιτικό σύστημα η ύπαρξη των Ανεξάρτητων Αρχών. Όλα αυτά με εικόνες και συμβάντα από δικό του ρεπορτάζ και με αναφορές τόσο στην ξένη σύγχρονη βιβλιογραφία, όσο και στις ελληνικές εφημερίδες. Κάτι που αποδεικνύει ότι η θεωρία του γατόσκυλου είναι καλά επεξεργασμένη. Τον έχει απασχολήσει πραγματικά. Την σκέφτηκε. Την χώνεψε πριν την αποτυπώσει στο χαρτί.

Αυτό που ανιχνεύει και περιγράφει γλαφυρά είναι η κρίση της μαζικής κοινωνίας. Σε όλες τις εκφάνσεις της. Μπορεί να στέκεται περισσότερο στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης -εξάλλου και ο υπότιτλος του βιβλίου του είναι «Κοινωνική Πολυπλοκότητα και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης»- αλλά βλέπει αυτή την κρίση σε όλους τους θεσμούς της βιομηχανικής κοινωνίας: στα κόμματα, στην πολιτική διεργασία, στα έθνη-κράτη. Σε αντίθεση με το κλίμα της εποχής, που ακόμη αποτυπώνεται στα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο Νικήτας δεν πέφτει στην βαριά αριστερή κατάθλιψη του στιλ «πω, πω πάει! χάλασε ο κόσμος!». Αντιθέτως ανιχνεύει τα ελπιδοφόρα σημάδια μιας νέας εποχής. Από τις τοπικές εφημερίδες που έχουν νέες ευκαιρίες σε ένα κατακερματισμένο κόσμο, μέχρι τις ανεξάρτητες αρχές που (όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του) από το 1992 εκνεύριζαν τον υπουργό της ΝΔ κ. Απόστολο Κράτσα (και συνεχίζουν να εκνευρίζουν τις παραδοσιακές εξουσίες, όπως φάνηκε με το πρόσφατο παράδειγμα της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων), μέχρι τις μειονότητες που εμπλουτίζουν τις συλλογικές μας παραστάσεις και μέχρι τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις.

Υπάρχει ένα σημείο του βιβλίου του που δείχνει ξεκάθαρα πως ο Νικήτας έβλεπε αυτό που η παραδοσιακή Αριστερά αρνείται να κοιτάξει. Τη νέα πολιτική που γεννά η κοινωνική πολυπλοκότητα.

«Η αλήθεια είναι», γράφει, «πως επί δεκάδες χρόνια η σύνδεση του «κάνω πολιτική» με άλλες εκτός κομμάτων οργανώσεις δεν ήταν πειστική. Πολιτική έκαναν μόνο τα κόμματα. Και αυτό διότι ο όρος είχε ταυτιστεί με διεκδίκηση της κεντρικής εξουσίας, μέσω συμμετοχής στο κεντρικό πολιτικό παιγνίδι. Όλες οι άλλες δημόσιες δράσεις ήταν μεν επαινετές, δεν ήταν όμως πολιτικές. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου «οι ενδιάμεσοι -μεταξύ κοινωνίας και κράτους- θεσμοί είναι ανίσχυροι ή καχεκτικοί, οι θεσμοί κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής ανύπαρκτοι, κέντρα με ουσιαστική αυτονομία (Αυτοδιοίκηση, συνδικάτα, πνευματικά ιδρύματα κ.λπ.) σε εμβρυώδη κατάσταση» όπως περιγράφει τα ισχύοντα ο καθηγητής Αντ. Μανιτάκης.»

«Άραγε συνεχίζεται αυτή η πραγματικότητα;» της μη πολιτικής δράσης άλλων φορέων πέραν των κομμάτων, αναρωτιέται ο Νικήτας.

«Αν αποτυπώνουν τη νέα πραγματικότητα οι διαπιστώσεις δύο Γάλλων», συνεχίζει ο Νικήτας, «η απάντηση είναι αρνητική. «Από τη μία άκρη της Ευρώπης έως την άλλη δεν ακούγεται παρά μία κραυγή: απαλλάξτε μας από την πολιτική», γράφει ο Πασκάλ Μπρικνέρ. Ο δε σοσιαλιστής Μισέλ Ροκάρ ομολογεί: «Εμείς οι πολιτικοί κυβερνάμε όλο και λιγότερο».

»Αν όμως η «πολιτική» και οι «πολιτικοί» απορρίπτονται και δεν κυβερνούν, τότε ποιος;

Δύο απαντήσεις σ’ αυτό το ερώτημα μπορούν να υπάρξουν: «ή η ποσότητα της πολιτικής υπέστη μείωση ή κάποιοι άλλοι, εκτός των πολιτικών, συμπράττουν πλέον στην άσκηση της πολιτικής».

Η απάντηση του Νικήτα είναι γλαφυρή και μακριά από την τελεολογία της παραδοσιακής αριστεράς (το «πω-πω, χαθήκαμε» που λέγαμε προηγουμένως):

«Η ποσότητα της πολιτικής, σε δεδομένη χρονική στιγμή δεν μειώνεται. [Η πολιτική] Μοιάζει με το ζυμάρι πίτας. Η ίδια ποσότητα πλάθεται με ένα σωρό τρόπους. Σε ένα μεγάλο ταψί βγαίνει μία και τεράστια πίτα. Αν θέλουμε όμως μπορούμε να φτιάξουμε πολλά κέικ. Ή ακόμη περισσότερα τσουρεκάκια! Ή αναρίθμητα κουλουράκια! (Σημείωση: ο Νικήτας τα λάτρευε όλα. Και τις πίτες και τα τσουρεκάκια και τα κουλουράκια. Και όχι μόνο μεταφορικά)

»Για τα ΜΜΕ το ερώτημα ποια (και κυρίως πόσα) είναι τα κουλουράκια που συμπράττουν σήμερα στην πολιτική είναι ιδιαιτέρως κρίσιμο. Είναι αδύνατον όμως να τα διακρίνουν όσοι δεν αντιλαμβάνονται το νέο τοπίο και «ταύτισαν την ιστορία με την πολιτική ιστορία» όπως έγραψε η φιλόσοφος Άγκνες Χέλερ. Διότι αυτοί περιμένουν να ξεσπάσουν μεγάλα πολιτικά γεγονότα και επαναστάσεις. Άρα περιμένουν μεγάλο θόρυβο. «Οι κοινωνικές αλλαγές όμως πλέον δεν ξεσπούν, απλώς συντελούνται».

Αυτή είναι η διαφορά της πραγματικής ανανεωτικής αριστεράς από την παραδοσιακή. Ενώ η παραδοσιακή-παραδοσιακή αριστερά περιμένει τον νέο Οχτώβρη, και η παραδοσιακή-ανανεωτική αριστερά περιμένει τον νέο Μάη, η λογική αριστερά ανιχνεύει το παρόν και πασχίζει να το συνδιαμορφώσει. Όπως έκανε ο Νικήτας.

Η μεγαλύτερη σύλληψη του Νικήτα, ήταν μια δουλειά που δυστυχώς -όπως και πολλά άλλα πράγματα της προηγούμενης διακυβέρνησης- αραχνιάζει στα συρτάρια του υπουργείου Εξωτερικών. Ο Νικήτας είχε το θεωρητικό προαπαιτούμενο -για το οποίο μιλήσαμε παραπάνω- να κατανοήσει ότι εξωτερική πολιτική δεν κάνει μόνο το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά εκατοντάδες (όπως στην αρχή πίστευε) κοινωνικοί φορείς οι οποίοι δημιουργούν χιλιάδες αόρατους δεσμούς με ομόλογους φορείς του εξωτερικού. Είναι οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (που είναι ευρύτερο αυτού που θεωρούμε ΜΚΟ στην Ελλάδα, δηλαδή Greenpeace, Διεθνής Αμνηστία κ.λπ.), δηλαδή τα επιμελητήρια, οι συνδικαλιστικοί φορείς, οι εκκλησίες κ.λπ.

Βαθύτατα πολιτικό ον δεν αρκέστηκε στην οχύρωση πίσω από την ιδέα, ούτε στον συνήθη ελληνικό αφορισμό «α , αυτοί δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται στον κόσμο» ή τον άλλο συνήθη αφορισμό «αν είχαμε κράτος ρε, θα καταγράφαμε τους άλλους φορείς εξωτερικής πολιτικής». Ανέλαβε ο ίδιος να φέρει σε πέρας το project. Συνέδεσε τον παραδοσιακό φορέα πολιτικής (το υπουργείο Εξωτερικών) με τις νέες πραγματικότητες, «τα κουλουράκια της εξωτερικής πολιτικής», που θα ‘λεγε και ο ίδιος.

Θυμάμαι πόσο υπερήφανος ήταν όταν με ξεναγούσε στο στρατηγείο, το οποίο -μεταξύ μας- δεν ήταν τίποτε φοβερό. Ένα ψηλοτάβανο μουντό και άβαφο δωμάτιο στο υπουργείο εξωτερικών, δύο υπολογιστές (όχι τελευταίας τεχνολογίας) και μερικοί συνεργάτες. Δεν γκρίνιαζε ποτέ κατά την ελληνική συνήθεια -«εμείς που κάνουμε τόσο πρωτοποριακή δουλειά, δεν μας έχουν δώσει, ούτε ένα υπολογιστή της προκοπής!»- απλώς κάθε μέρα ενθουσιαζόταν από το γεγονός ότι φώτιζε ένα ακόμη κομμάτι του ιστού που συνέδεε την Ελλάδα με τον κόσμο. Κατέγραψε 31.000 ΜΚΟ – πρεσβευτές της Ελλάδας στο εξωτερικό. Φαντάζεστε τι πολλαπλασιαστής μηνύματος είναι στο εξωτερικό 31.000 οργανώσεις;

Παρέδωσε αυτή τη δουλειά στη ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών που προήλθε από τις εκλογές του 2004, κι έκτοτε η τύχη της αγνοείται.

Την ίδια σύνδεση της παραδοσιακής πολιτικής με τις νέες πραγματικότητες επιχείρησε και με την ομάδα ανθρώπων που επέτυχαν την κατοχύρωση του ρόλου των ΜΚΟ στο Σύνταγμα -και γι’ αυτό φαντάζομαι θα σας μιλήσουν άλλοι- αλλά παρέμεινε πιστός «γεφυροποιός» της παραδοσιακής πολιτικής με την κοινωνία των πολιτών. Μέχρι το τέλος.

Λίγες μέρες πριν φύγει έγραψα ένα άρθρο στην «Καθημερινή» με τίτλο «ποιος θυμάται την Αμαλία;». Αφορούσε την βουβή διαμαρτυρία της Κοινωνίας των Πολιτών για την Πάρνηθα την οποία χαρακτήριζα «συγκινητική», αλλά ταυτόχρονα ευχόμουν «να αποβεί και χρήσιμη». Δεν πρόλαβα να κουβεντιάσω μαζί του, τι παρεξήγησε από το άρθρο, αλλά με μάλωσε.

Μου έστειλε ένα email, το τελευταίο που πήρα. Σας το διαβάζω:

«Δεν συμφωνώ μαζί σου. Γιατί τοποθετείς τη συγκέντρωση, τις ΜΚΟ ή την κοινωνία των πολιτών στον αντίποδα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Δεν καταλαβαίνω. Εγώ παραμένω φανατικός των θεσμών, παιδί του ΚΚΕ εσ και φανατικός της κοινωνίας πολιτών και του αναβαθμισμένου ρόλου της. Τι είμαι;

Επίσης: Γιατί, σώνει και καλά, η διαπίστωση ότι τα κόμματα σαν ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ εκφραστές της πολιτικής ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους, ταυτίζεται με την άρνηση των κομμάτων;

Εγώ είμαι υπέρ των κομμάτων, ως στρατηγών για τη διαχείριση της πολιτικής -σε πιο ισχυρό ρόλο- και υπέρ της συνευθύνης χιλιάδες μορφών μη κρατικών υποκειμένων ως συνδιαχειριστών των δημόσιων υποθέσεων. Είμαι κατά των κομμάτων;;;

Όσον αφορά δε την αποτελεσματικότητα, σου θυμίζω το αντιδικτατορικό κίνημα. όταν έκλεισε ο κύκλος των παράνομων οργανώσεων με τις βόμβες (1971) με όλα τα μέλη τους στη φυλακή και άρχιζε το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα (στα σπάργανα ακόμα) η κριτική των παλιών, ήταν η ίδια. «Μα αυτά είναι αναποτελεσματικά». Και ήταν. Το 1971. Τι έγινε, όμως, το 1973;»

Δεν πρόλαβα να του εξηγήσω ότι στο θέμα σχέσεων πολιτικής και Κοινωνίας των Πολιτών παραμένω πιστός μαθητής του. Ότι δεν θεωρώ τα κόμματα ΜΟΝΑΔΙΚΟΥΣ εκφραστές της πολιτικής, αλλά διακρίνω -ως παιδική ασθένεια, ίσως, της Κοινωνίας των Πολιτών- μια μοδάτη άρνηση της πολιτικής που εκφράζεται με το επιφανειακό όσο και μηδενιστικό «όλοι ίδιοι είναι», «τα κόμματα (και δη εξουσίας) δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε». Δεν ξέρω αν ο ίδιος ήταν στην συγκέντρωση, αλλά είμαι σίγουρος, ότι δεν ήταν από αυτούς που μούντζωσαν το κοινοβούλιο. Αν ζούσε θα σκαρφιζόταν ένα τρόπο να μπολιάσει τη Βουλή με τα αιτήματα της Κοινωνίας των Πολιτών που τόσο υπερπροστάτευε, ακόμη και από τους φίλους της, σαν την αφεντιά μου.

Ελπίζω ότι πολλοί θα συνεχίζουν το έργο που άφησε στη μέση.

 

Ομιλία στην εκδήλωση «Νικήτας Λιοναράκης In Memoriam, Η κοινωνία Πολιτών στο Σύνταγμα», Αθήνα 21.11.2007

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΚΟ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Μ.Κ.Ο.

 

ΑΘΗΝΑ 2007

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 1η ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2007 ΩΡΑ 09:30

 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

 

Πρώην Αμερικανική βάση αεροδρομίου Ελληνικού

 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Προς όλες τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της χώρας στην Πρώτη Πανελλήνια Συνάντηση της Κοινωνίας των Πολιτών.

Στην Αθήνα, το Σάββατο 1η Δεκεμβρίου 2007, στις 9 και 30 το πρωί στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Ελληνικού, στο παλαιό αεροδρόμιο θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά συνάντηση όλων των ΜΚΟ της χώρας.

Η πρόσκληση απευθύνεται σε όλες τις οργανώσεις της Κοινωνίας των Πολιτών, συλλογικές και εθελοντικές, εκτός των επαγγελματικών, συνδικαλιστικών και κομματικών.

Σκοπός της συνάντησης είναι να συζητηθούν θέματα συντονισμού, διακήρυξης αρχών και καταγραφής ΜΚΟ.

Λήξη δηλώσεων συμμετοχής μέχρι το μεσημέρι της 29ης Νοεμβρίου 2007.

Η εξαμελής συντονιστική επιτροπή

Καλλιαμπέτσος Γιώργος (ΠΑΝΔΟΙΚΟ)

Καμπουράκης Κώστας (ACTUP)

Κανελλάκης Παναγιώτης (GREENPEACE)

Καραουλάνης Θοδωρής (ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ)

Τακτικός Βασίλης (ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ)

Χριστοδουλάκης Παναγιώτης (ΠΑΚΟΕ)

email: synantisi.MKO@gmail.com

Fax : 210 2512742

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Προσέλευση………………… 09:30

Έναρξη……………………….. 10:30

Καταγραφή των ΜΚΟ κατά την προσέλευση

Διανομή εισηγητικών κειμένων (Διακήρυξη Αρχών και Τρόπου Συντονισμού)

Σύντομη ενημέρωση απ’ την εξαμελή συντονιστική επιτροπή

Εκλογή Προεδρείου της συνάντησης

Πεντάλεπτη Εισήγηση για το σχέδιο : Διακήρυξη Αρχών

Πεντάλεπτη Εισήγηση για το σχέδιο : Τρόπος Συντονισμού των ΜΚΟ

Άνοιγμα συζήτησης – τοποθετήσεις, ερωτήσεις

Ορισμός νέας συντονιστικής ομάδας για την οργάνωση της επόμενης συνάντησης

Συνέντευξη στον Επικοινωνία 94fm

Μόλις έδωσα συνέντευξη στον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό του Ηρακλείου Αττικής (Επικοινωνία 94fm), σχετικά με το θέμα που ανέδειξε πρωτοσέλιδα η Καθημερινή της Κυριακής. Συζητήσαμε γιατί μένουν οι νέοι στο σπίτι με την οικογένεια μέχρι τα 30, γιατί υπάρχουν χλιδάνεργοι, τι νιώθουν οι νέοι σήμερα, ποια είναι τα χαρακτηριστικά της γενιάς των 700 ευρώ. Μίλησα με την ιδιότητα του μέλους του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας, και επέλεξα συνειδητά να δώσω μια νότα αισιοδοξίας και προοπτικής.

Δε δέχομαι ότι η παραμονή στο σπίτι μέχρι τα 30 χρόνια είναι καταναγκαστική επιλογή. Νομίζω σε μεγάλο βαθμό είναι απλώς μια επιλογή. Σε όλον τον Ευρωπαϊκό Νότο άλλωστε οι δεσμοί της οικογένειας είναι ισχυροί, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο.

Οι «χλιδάνεργοι», όπως είδη τους καθιερώσαμε ως ορολογία, δεν είναι υποχρεωτικά κακό φαινόμενο. Αν κάποιος άνθρωπος θέλει να κάνει συγκεκριμένα πράγματα και να πληρώνεται για αυτά όπως εκείνος επιθυμεί, αναλαμβάνει (εκείνος ή η οικογένειά του) το κόστος της ανεργίας του αν δεν βρίσκει την αντίστοιχη δουλειά. Δεν είναι κακό για το σύνολο, αλλά ίσως είναι κακό για τον ίδιο.

Όσον αφορά το τι νιώθουν οι νέοι σήμερα νομίζω ότι όλοι ζούμε σε μια κοινωνία ρίσκου, αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Αυτό όμως δεν αφορά μόνο τους νέους. Ούτε είναι μόνο απειλή, μπορεί να είναι και ευκαιρία…

Όσον αφορά τη γενιά των 700 ευρώ, είναι μεν γεγονός αλλά το ζήτημα είναι τι κάνουμε για αυτό. Υπενθυμίζω βέβαια ότι το 70% του εργατικού δυναμικού ζει με μισθούς ως 1000 ευρώ, οπότε και αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των νέων. Βέβαια οι νέοι στην συντριπτική τους πλειονότητα κυμαίνονται κοντά στο επίπεδο των 700 ευρώ… Οι απόψεις περί εκμετάλλευσης του εργαζόμενου από το μεγάλο κεφάλαιο ελπίζω ότι ακούγονται περιθωριακές σε όλους, πάντως είναι εκτός τόπου και χρόνου ούτως ή άλλως. Το σημαντικό ζήτημα είναι πως μπορούμε να οδηγήσουμε τις επιχειρήσεις μας να παράγουν περισσότερο πλούτο και οι εργαζόμενοί μας να είναι ο βασικός τους πλουτοπαραγωγικός πόρος. Και σε αυτόν τον τομέα οι κατεστημένες αριστερόστροφες πρακτικές οδηγούν σε καταστροφή…

Εν πάσει περιπτώσει, η συνολική άποψη που εξέφρασα ήταν ότι οι νέοι μπορεί να ζουν στο σπίτι των γονέων τους μέχρι τα 30 ή και παραπάνω, αλλά αυτό δεν είναι αυτονόητα καλό ή κακό. Μπορεί οι νέοι να απαιτούν περισσότερα σήμερα από την εργασία τους, αλλά εκτιμώ ότι έχουν το επίπεδο να το κάνουν. Μπορεί να νιώθουν ανασφαλείς, αλλά αυτό συμβαίνει διότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται δεν τους προσφέρουν προοπτική. Μπορεί η ανεργία να θερίζει σε ποσοστά στις νεαρότερες ηλικίες, αλλά αυτό είναι πρόβλημα πολιτικής και όχι προσωπικής ή επιχειρηματικής επιλογής.. Μπορεί πολλοί νέοι να ονειρεύονται το δημόσιο, αλλά γίνεται για λόγους επαγγελματικής αποκατάστασης και λύσης ήσσονος προσπάθειας, παρά ως ιδανικό και αίσθηση προσφοράς.

Ελπίζω από όσους άκουσαν, κάποιοι να αποκόμισαν μια αισιόδοξη νότα και μια διάθεση να ακούσουν άλλες, καινοτόμες πολιτικές προτάσεις…

ΥΓ: Σε επόμενο μέρος της εκπομπής μίλησε και εκπρόσωπος της Γραμματείας νέων της ΓΣΕΕ, που ζήτησε για τους νέους «ίση αμοιβή για ίση εργασία», «35ωρο χωρίς μείωση αποδοχών», «ίσα ασφαλιστικά δικαιώματα με τα σημερινά», «καταπολέμηση της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων», «ένταξη στα συνδικάτα και αγωνιστικές διεκδικήσεις». Αυτά τα είπε σχολιάζοντας τα ίδια θέματα με εμένα. Χαίρομαι που δεν είμαι συνδικαλιστής…

Η κοινωνία Πολιτών στο Σύνταγμα – Νικήτας Λιοναράκης in memoriam

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

“Νικήτας Λιοναράκης in memoriam, Η κοινωνία Πολιτών στο Σύνταγμα”

Η Ευρωπαϊκή Έκφραση και η Καμπάνια των ΜΚΟ για το Σύνταγμα έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στην εκδήλωση “Νικήτας Λιοναράκης in memoriam, Η κοινωνία Πολιτών στο Σύνταγμα”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20), την Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007, ώρα 19.00. Είσοδος Ελεύθερη. Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαιτέρως.

Υπενθυμίζουμε σε όλους ότι η συνταγματική αναγνώριση της κοινωνίας των πολιτών και του εθελοντισμού είναι απόφαση – αίτημα του προηγουμένου Συμβουλίου Μελών του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας.

Προς τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ: Ανοικτή επιστολή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

Αγαπητό μέλος, αγαπητέ φίλε του ΠΑΣΟΚ, Στις 11 Νοεμβρίου καλείσαι να εκλέξεις τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ μέσω μιας διαδικασίας που απουσίασε εντελώς ο πολιτικός διάλογος.

Αντίθετα:

  • Οι ετερόκλητες συμμαχίες που δημιουργήθηκαν για την υποστήριξη των δύο βασικών υποψηφίων προέδρων του ΠΑΣΟΚ καθορίστηκαν αποκλειστικά από τη στρατηγική προσωπικής επιβίωσης των μεγαλοστελεχών του και δεν δημιουργήθηκαν στη βάση ιδεολογικοπολιτικών συμφωνιών ή/και συγκρούσεων.
  • Η κενότητα πολιτικού λόγου επιχειρήθηκε να αναπληρωθεί από την πλειοδοσία σε καταγγελίες κατά του καθεστωτισμού και κυβερνητισμού από αυτά ακριβώς τα στελέχη που προσωποποίησαν για μακρό χρονικό διάστημα τα αρνητικά αυτά φαινόμενα.
  • Η αδυναμία διατύπωσης συγκεκριμένων εναλλακτικών προτάσεων για τα καυτά προβλήματα που απασχολούν την καθημερινότητα του πολίτη (παιδεία, ασφαλιστικό, φτώχεια) επιχειρήθηκε να καλυφθεί από διακηρύξεις για αριστερή στροφή του ΠΑΣΟΚ, την επιστροφή του στις ιδεολογικές του ρίζες, και την επανασύνδεση του με τους αδύνατους.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι οι παρακμιακές αυτές εξελίξεις που συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ, σε συνδυασμό με ανάλογες που παρατηρούνται και στη Νέα Δημοκρατία, αποτελούν ευτελισμό της πολιτικής και οδηγούν σε απομάκρυνση των πολιτών από τη πολιτική και τις δημοκρατικές διαδικασίες. Αν παγιωθεί ένα τέτοιο σκηνικό, τότε η κατάρρευση του δικομματισμού θα ενισχύσει παραπέρα τον ακραίο δεξιό και αριστερό λαϊκισμό και θα αναστείλει για μεγάλο χρονικό διάστημα την υλοποίηση των επιτακτικών μεταρρυθμίσεων πού έχει άμεσα ανάγκη η χώρα.

Για τους λόγους αυτούς, η τοποθέτηση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ δεν συνιστά αντιδεοντολογική παρέμβαση αλλά αποτελεί δημοκρατική της υποχρέωση.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία πιστεύει ότι ο κυβερνητισμός και ο καθεστωτισμός των κομμάτων εξουσίας δεν αντιμετωπίζονται με αόριστες καταγγελίες των συμπεριφορών αυτών, αλλά με πολιτικό στιγματισμό των στελεχών που τις εξέφρασαν και –κυρίως- τον εντοπισμό των πολιτικών που τις εξέθρεψαν.

Δυστυχώς όμως κανείς δεν επεσήμανε ότι η αλματώδης μεγέθυνση του κράτους, η εμπλοκή του σε επιχειρηματικές δραστηριότητες και η κομματικοποίηση του αποτελούν τη καλύτερη συνταγή για να μετατραπεί το οποιοδήποτε κυβερνητικό στέλεχος ή συνδικαλιστής σε διεφθαρμένο και αλαζόνα γραφειοκράτη.

Κανείς δεν συμπέρανε το αυτονόητο, δηλαδή το ότι από τη στιγμή που κομματικά στελέχη αποκτούν τη δυνατότητα να διαχειρίζονται τα αποθεματικά ασφαλιστικών ταμείων και κρατικών τραπεζών, να ελέγχουν τον δείκτη του χρηματιστήριου, να κάνουν απευθείας αναθέσεις κρατικών συμβάσεων και να διορίζουν δημόσιους υπάλληλους, τότε είναι βέβαιο ότι θα συμβούν τα χειρότερα, όπως και έγινε.

Τέλος, κανείς δεν αποκάλυψε την ιδεολογική απάτη της «δικαιολόγησης» του κρατισμού, των προνομίων που αποκτήθηκαν μέσω αυτού και των καταχρήσεων που ακολούθησαν, με επικλήσεις περί κοινωνικού κράτους και προστασίας των αδυνάτων. Κανείς δεν κατήγγειλε τη παραπλάνηση, που επιβλήθηκε σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, πολλές φορές και με τη χρήση ιδεολογικής τρομοκρατίας, και η οποία απέδιδε όλα τα αδιέξοδα που δημιούργησε ο κρατισμός στον «νεοφιλελευθερισμό».

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί χαμένη ευκαιρία για την αναβάθμιση της πολιτικής ζωής της χώρας το γεγονός ότι η διαδικασία που οδήγησε στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ της 11ης Νοεμβρίου 2007 δεν έθιξε οτιδήποτε από τα παραπάνω. Αντίθετα, η διαδικασία που ακολουθήθηκε επιβεβαίωσε ότι ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, όποιος και να είναι, θα ακολουθήσει τις πολιτικές του παρελθόντος, επικουρούμενος από τους ίδιους ασύδοτους συνδικαλιστές και αποτυχημένους κρατικούς αξιωματούχους που σημάδεψαν τα χρόνια που πέρασαν.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει αλλαγή σελίδας και, στη νέα περίοδο που αρχίζει, καλεί όλες τις δημοκρατικές, ευρωπαϊκού προσανατολισμού, μεταρρυθμιστικές, εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας σε συμπαράταξη.

Όλοι οι Έλληνες πολίτες, εντός και εκτός των σημερινών κομμάτων εξουσίας, έχουν υποχρέωση να συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός ευρύτατου μεταρρυθμιστικού κινήματος που θα προβάλλει τη μεταρρύθμιση όχι μόνο ως ζωτική, σήμερα, αλλά και ως διαρκή ανάγκη της κοινωνίας.