Το νέο παγιδευτικό δίπολο εθνικισμού και αποεθνοποίησης

Το νέο παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός – αποεθνοποίηση

Του ΛΑΟΚΡΑΤΗ ΒΑΣΣΗ*


A. Από τα μέσα περίπου της Μεταπολίτευσης η κρίσιμη αντίθεση εθνικισμός – αντιεθνικισμός επικαλύπτεται όλο και περισσότερο από το παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός υπό τον μανδύα του πατριωτισμού – αποεθνοποίηση υπό τον μανδύα του αντιεθνικισμού.
Από το ένα άκρο οι εθνικιστές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου εθνικής ορθότητας τις εθνικές αξίες, την ιστορία και την παράδοσή μας, και από το άλλο οι αποεθνοποιητές ιδιοποιούνται δίκην ιερατείου αντιεθνικιστικής ορθότητας τις δημοκρατικές, τις προοδευτικές και τις αριστερές αξίες μας.
Ομοιοτρόπως φερόμενοι, οι πρώτοι ενοχοποιούν ό,τι αποκλίνει από την εθνική τους ορθότητα ως ύποπτο εθνικής μειοδοσίας και οι δεύτεροι ενοχοποιούν ό,τι το ελληνικό ως ύποπτο εθνικισμού, επιδιδόμενοι σε λαθροχειρικές επικαλύψεις του μεγάλου πολιτικού, ιδεολογικού και πολιτιστικού κενού του τόπου μας.

B. Προσπερνώντας το ιστορικό της διαμόρφωσης αυτού του νέου δίπολου, απλώς θα σημειώσω πως με την πτώση της χούντας και την ήττα της φαιάς ιδεολογίας της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», καθόλου άσχετης με τα απολιθωματικά στερεότυπα της πάντοτε προβληματικής εθνικής ιδεολογίας μας, άρχισε, έστω και με συντηρητικά βήματα, η κριτική υπέρβαση της παρελθοντοκεντρικής μας νοσηρότητας σε μια κατεύθυνση δημοκρατικού εκσυγχρονισμού της Πολιτείας μας και της Παιδείας μας.
Για τις δημοκρατικές μας δυνάμεις, η κριτική αναδιατύπωση της εθνικής ιδεολογίας μας, ιδιαίτερα των πολιτιστικών της οριζουσών, ήταν διαρκές ζητούμενο από την προδικτατορική ακόμη περίοδο, όπως φαίνεται και στη μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964 (Παπανδρέου – Ακρίτας – Παπανούτσος).
Ειδικότερα για την Αριστερά, με την παράδοση του «Εκπαιδευτικού Ομίλου» και του ΕΑΜικού πατριωτισμού (βαθύτατα πολιτιστικού, διεθνιστικού, δημοκρατικού και ουμανιστικού), η κατάκτηση μιας σύγχρονης εθνικής στρατηγικής, απαλλαγμένης από τις παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, ήταν και είναι πάντοτε συνυφασμένη με τον κεντρικό πυρήνα της ιδεολογίας της. Και είναι μόνο μια ακραία εκσυγχρονιστική της εκδοχή που με πρόσχημα την κριτική αποδόμηση αυτών των στερεοτύπων έχει αναγάγει σε άθλημά της τον αποδομητικό λόγο, ενοχοποιώντας ακόμα και την αναφορά σε θέματα όπως η εθνική ταυτότητα, ο πατριωτισμός, η ιστορική μας συνέχεια και πολύ περισσότερο η ελληνικότητα.

Γ. Ο εθνικιστικός πόλος, που συμπεριλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα φαιών μικρορευμάτων σκέψης και εθνοφοβικών αντιλήψεων, εκφραζομένων πολιτικά από τον ΛΑΟΣ, δεν μπορεί να αρθρώσει διεισδυτικό λόγο… ιδεολογικής ηγεμονίας και ανησυχητικής πολιτικής απήχησης, χωρίς προφανώς να υποτιμώνται, υπό ύποπτες προϋποθέσεις, οι κίνδυνοι εκκόλαψης του «αυγού του φιδιού».
Αν δεν συντρέξουν τέτοιες προϋποθέσεις, με το στίγμα των κληρονόμων των ιδεολογιών του Μεσοπολέμου (φασισμός – ναζισμός) και της μετεμφυλιακής «εθνικοφροσύνης», χωρίς τις παλιές προσβάσεις τους στην κρατική και παρακρατική εξουσία, χωρίς τον προνομιακό πολιτικό ρόλο… για τις βρώμικες δουλειές που τους επιφύλασσε ο δυτικός «ηγεμών» κατά τη διπολική και ψυχροπολεμική περίοδο, αλλά και με τις εκλεκτικές τους συγγένειες με τα νεοφασιστοειδή της Ευρώπης, οι εθνικιστές δεν μπορούν να υπερβούν την πατριδοκαπηλική γραφικότητα και τον «αμυντικό» εθνοφοβικό πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό λόγο, αυτόχρημα απωθητικό και οριακό.
Δεν είναι, γι’ αυτό, καθόλου τυχαίο που ο Καρατζαφέρης «στρογγυλεύει» και «φιλτράρει» πονηρά τον πολιτικό του λόγο, για να συναντηθεί οριζοντίως με τις πατριωτικές ευαισθησίες, τις αγωνίες ή και τις φοβίες του λαού μας σ’ αυτήν τη δύσκολη ιστορική συγκυρία.
Με όποια όμως παραλλαγή, δεν μπορεί να κρύψει τους ενδότερους πυρήνες της ιδεολογίας του, όπου μεταξύ άλλων είναι κυρίαρχα, άλλοτε ρητά και άλλοτε υπόρρητα, όλα τα νοσηρά στερεότυπα της παρωχημένης εθνικής ιδεολογίας μας.

Δ. Ο καινοφανής αποεθνοποιητικός πόλος, με τις προνομιακές προσβάσεις στα μεγάλα τηλεοπτικά μέσα, στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, στα πανεπιστήμια, στους ιδεολογικούς μηχανισμούς της Πολιτείας μας, αλλά και με την οριζόντια δικτύωση των ultra εκσυγχρονιστών της αριστερής και της νεοφιλελεύθερης διανόησης, είναι ο ιδεολογικά κυρίαρχος σ’ αυτό το κρίσιμο γύρισμα των καιρών, σε πλήρη πάντοτε συμφωνία με τα «νεοταξικά» προτάγματα της παγκοσμιοποίησης.
Η θορυβώδης αυτή διανόηση στοχεύει με επιστημονικοφανή, προοδευτικοφανή και αριστεροφανή ταχυδακτυλουργία όχι στην κριτική αναδιατύπωση της «εθνικής ιδεολογίας» μας, αλλά στην περιφρονητική αποδόμηση των συντεταγμένων της. Όχι στην απαλλαγή από τις παγιδευτικές παρενέργειες των εθνικιστικών, εθνοκεντρικών και ελληνοκεντρικών στερεοτύπων, αλλά στην απορριπτική αποδόμηση του ιστορικού και πολιτιστικού βάθους της εθνικής μας ταυτότητας. Όχι στην κριτική ανάγνωση της πολύ σύνθετης ιστορικής μας συνέχειας, προφανώς όχι γραμμικής και αχρονικής, αλλά στη «νεωτερική» και ανιστόρητη άρνησή της. Όχι, εντέλει, στην κριτική απελευθέρωση της σκέψης μας και της ματιάς μας από όλες τις ιδεολογηματικές ακρότητες στη θεώρηση της υπερτρισχιλιετούς ελληνικής περιπέτειας, αλλά στην απαξιωτική αποδόμηση της ίδιας της ελληνικής περιπέτειας.
Πολύ συχνά μοιάζει να αντικαθιστά, ως αντεστραμμένο είδωλό της, την παλιά «εθνικοφροσύνη» στον ρόλο της.
Γιατί δεν αρκείται σε μια άλλη θεώρηση του Ελληνισμού, σε κάθε περίπτωση δικαιωματική… ακόμα κι αν είναι προκλητικά αιρετική, αλλά, αυτοαναγορευόμενη σε ιερατείο «αντιεθνικιστικής», «νεωτερικής» και «προοδευτικής» ορθοφροσύνης, ενοχοποιεί συλλήβδην τις διαφορετικές απόψεις ως ύποπτες εθνικισμού το λιγότερο, χρησιμοποιώντας τον Καρατζαφέρη, που αν δεν υπήρχε… θα τον εφεύρισκε, ως «σκιάχτρο» και ως «αγιαστούρα» στο κάκιστο παιγνίδι της κυνικής ιδεολογικής τρομοκρατίας επί των αντιπάλων της. Έχουν δε πάρει τόση φόρα κάποιοι κεκράκτες της, που δεν σέβονται ούτε μεγέθη όπως ο Μίκης Θεοδωράκης.
Δεν είναι όμως αυτό το μείζον, όσο κι αν είναι σημαντικό, αλλά το ότι επιχειρεί με επιστημονικοφανείς «λαθροχειρίες» να περάσει την «ορθότητά» της στην Παιδεία μας -εκεί δηλαδή όπου θεμελιώνεται (ή αποδομείται διά του ουδετεροποιητικού αποχρωματισμού της) η εθνική συνείδηση των ελληνοπαίδων- ανοίγοντας, αν δεν αφυπνιστεί ο συντριπτικά πλειοψηφικός μεταξύ των παγιδευτικών αυτών «πόλων» πνευματικός κόσμος του τόπου μας, τον ασκό του Αιόλου και επιτείνοντας την ήδη επικίνδυνη σύγχυση του τόπου μας, που βρίσκεται μπροστά σε ένα από τα πιο ομιχλώδη σταυροδρόμια της νεώτερης ιστορίας του.

Ε. Και είναι αυτός ο συντριπτικά πλειοψηφικός και ευρέος ιδεολογικού φάσματος πνευματικός κόσμος που καλείται, με πυξίδα προσανατολισμού τα αξιακά φορτία της μακραίωνης πνευματικής μας παράδοσης, να διεμβολίσει το παγιδευτικό δίπολο της «ελληνοκεντρικής τύφλωσης» και της «αντιελληνοκεντρικής αχρωματοψίας», βάζοντας τέρμα τόσο στη νόθα και παραπλανητική επικάλυψη της πολιτικής, πνευματικής και πολιτιστικής μας ζωής όσο και στην εκατέρωθεν ασκούμενη ιδεολογική τρομοκρατία… από τους «ιδιοκτήτες του έθνους» και τους «ιδιοκτήτες της προοδευτικότητας».
Με ανοιχτή σκέψη και πίστη στην ανοιχτή κοινωνία, από τη μια να υψώσει φράγμα για να μην αναδυθούν τα φαιά ιδεολογήματα του εθνοφυλετικού βυθού και από την άλλη να αποκαλύψει τον βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα της προοδευτικοφανούς αποδόμησης της ιστορίας μας και της ταυτότητάς μας, συνεισφέροντας, όπως έχει ευθύνη, στη χάραξη μιας μακρόπνοης πολιτιστικής στρατηγικής, που θα αποτελέσει τη στέρεη βάση για την κριτική αναδιατύπωση της τόσο αναγκαίας εθνικής μας στρατηγικής στη δύσκολη ανηφοριά του 21ου αιώνα.
Οι καιροί δεν είναι καλοί. Άνοιξαν και ανοίγουν μεγάλα θέματα και μεγάλα μέτωπα το ένα μετά το άλλο. Κι εμείς, έχοντας ξοδέψει με περισσή αφροσύνη τη μεγάλη ευκαιρία της Μεταπολίτευσης, τον υλικό και τον άυλο πλούτο μας, βρισκόμαστε απαράσκευοι και ξαρμάτωτοι στη δίνη μιας βαθιάς και γενικευμένης κρίσης, που είναι πρωτίστως πολιτιστική, όπως πολύ πειστικά το επισήμανε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο καθηγητής Αδαμάντιος Πεπελάσης, οικονομολόγος ο ίδιος. Γι’ αυτό και η αντιμετώπισή της, η έξοδός μας από τη βαθιά και γενικευμένη κρίση που δοκιμάζει τις αντοχές μας, προϋποθέτει πολιτιστική αφύπνιση, πολιτιστική πυξίδα και πολιτιστικό συναγερμό των πνευματικών δυνάμεων του λαού μας. Γιατί μόνο έτσι θα αφήσουμε πίσω μας όλα τα «βαρίδια», μαζί και το παγιδευτικό δίπολο του εθνικισμού και της αποεθνοποίησης, που δεν μας αφήνουν να ανοίξουμε περπατησιά προς το μέλλον.

– Να βρούμε την ψυχή μας, να κρατηθούμε από την ψυχή μας, για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά, μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη… αλλά και τραγουδώντας με τον Μίκη «Άξιον Εστί» και «Ρωμιοσύνη»!

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής» στις 31/1/2010

ΥΓ του φιλελεύθερου: Ο Λαοκράτης Βάσσης υπήρξε καθηγητής μου στην εφηβεία μου, σε αυτό που οι πολλοί ονομάζουν φροντιστήριο ή παραπαιδεία. Ωστόσο εγώ τον βίωσα, έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ως πραγματικό δάσκαλο. Έχει επηρεάσει αρκετά τον τρόπο σκέψης μου και οφείλω τουλάχιστον ένα κείμενό του – το οποίο θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον – να το δημοσιεύσω στο blog μου…

Advertisements

Ακτιβιστές πόλεων στους δρόμους

kathimerini.gr | Ακτιβιστές πόλεων στους δρόμους.

Ακτιβιστές πόλεων στους δρόμους

Ομάδες νέων και δραστήριων ανθρώπων πήραν φτυάρια, πένσες και αυτοκόλλητα με σκοπό να βελτιώσουν τη ζωή όλων μας

Της Λινας Γιανναρου

Τα παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα, ιδίως αυτά που φράζουν τη διέλευση των πεζών και τις μπάρες των αναπήρων… Τα συνεχή μπαζώματα, η ισοπεδωτική, τσιμεντένια λογική της ανάπτυξης, η εξαφάνιση των μικρών πάρκων όπου μεγαλώσαμε, παίξαμε, αναπνεύσαμε. Η ζούγκλα των διαφημιστικών πινακίδων. Ο αντιαισθητικός, αυθαίρετος βομβαρδισμός από διαφημιστικά μηνύματα σε τοίχους, φράκτες, πεζοδρόμια – η ζάλη… Και να ’ταν μόνον αυτά όσα μας «θυμώνουν» σ’ αυτήν την πόλη (σ. σ.: εδώ, ο καθένας συμπληρώνει το όνομα της πόλης του – δυστυχώς, οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Είναι ευτύχημα, λοιπόν, που κάποιοι αποφάσισαν να μη «θυμώνουν» απλώς, αλλά να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Ανθρωποι νέοι και δραστήριοι, που βαρέθηκαν να γκρινιάζουν γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω τους και με κασμάδες, φτυάρια, πένσες και… αυτοκόλλητα ξεχύθηκαν στους δρόμους. Κοινός στόχος, να αλλάξουν την εικόνα της πόλης, να συμβάλουν με τον δικό τους τρόπο στην προσπάθεια για βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος, της ποιότητας ζωής όλων μας.

Guerilla Gardeners

Κηπουροί με «βόμβες» σπόρων

Συστατικά: 5 δόσεις φυσικός κόκκινος πηλός σε σκόνη, 3 δόσεις χώμα με οργανική ύλη (compost), 1 δόση σπόροι για λουλούδια. Εκτέλεση: Σε μια μικρή λεκάνη βάζουμε τους σπόρους. Στη συνέχεια βάζουμε το χώμα με την οργανική ύλη και τα ανακατεύουμε καλά. Επειτα βάζουμε κουταλιά κουταλιά τον κόκκινο πηλό, ο οποίος πρέπει να είναι σε σκόνη και όχι σε σβώλους. Ανακατεύουμε πάλι για να γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα. Σιγά σιγά ψεκάζουμε νερό και ταυτόχρονα ανακατεύουμε το μείγμα. Προσθέτουμε όσο νερό χρειαστεί για να γίνει ένα ενοποιημένο μείγμα ώστε να μπορεί να πλάθεται. Σε ένα τραπέζι απλώνουμε το μείγμα – μπάλα πηλού με έναν πλάστη για να απλωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Κόβουμε μικρές ποσότητες και τις πλάθουμε σε μπαλάκια. Αφήνουμε τα μπαλάκια στον ήλιο για μία μέρα ώστε να στεγνώσουν.

Κάπως έτσι ετοιμάζουν οι Guerilla Gardeners (Αντάρτες Κηπουροί) τις «βόμβες» σπόρων που χρησιμοποιούν στις επικίνδυνες αποστολές τους. Επικίνδυνες, ναι. Γιατί υπάρχει πιο απαιτητική δουλειά από το να ομορφύνεις μια τσιμεντένια πόλη; Οι Αντάρτες Κηπουροί πρωτοεμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη πριν από ένα χρόνο ως κίνημα ενεργών πολιτών με μέλημα τη μετατροπή του άχρωμου αστικού περιβάλλοντος σε ένα λουλουδένιο καμβά – γρήγορα όμως επεκτάθηκαν και στην πρωτεύουσα. Πρόκειται για πολιτική πράξη, εξηγούν. «Διεκδικούμε το δικαίωμα παρέμβασης στο αστικό τοπίο».

Φορώντας κουκούλες και «οπλισμένοι» με κασμάδες, φτυάρια και σπόρους, ξεχύνονται στους δρόμους σε αναζήτηση στόχων: παρατημένων κοινόχρηστων χώρων, παρτεριών, εγκαταλελειμμένων πάρκων, «κούφιων» ζαρντινιερών, όπου εν τέλει συνήθως «φυτρώνουν» σκουπίδια, ξερόχορτα ή μπάζα. Οταν εντοπιστεί το «θύμα», ξεκινάει η ρίψη των… βομβών σπόρων!

Δεδομένου ότι η δράση τους ενδέχεται να χαρακτηριστεί φθορά δημόσιας περιουσίας, φροντίζουν ώστε οι επεμβάσεις τους να διαρκούν ελάχιστα λεπτά της ώρας. Φεύγοντας, οι χώροι που «βομβάρδισαν» παραμένουν φαινομενικά άθικτοι. Και αρχές και πολίτες μένουν να απορούν πώς πρασινίζουν η μία μετά την άλλη γειτονιές της πόλης.

Cleanjunkies

Ενας κόφτης και μια πένσα

Δεν ξέρουμε πόσοι προσέξατε την αλλαγή, αλλά η οδός Γραβιάς στην Αγία Παρασκευή, όπως και πολλές άλλες, είναι πια «καθαρή». Καθάρισε από τις παράνομα τοποθετημένες διαφημιστικές πινακίδες. Δεν ήταν θαύμα ούτε αποτέλεσμα όψιμου ενδιαφέροντος κάποιας τοπικής αρχής. Ηταν μία ακόμη «επέλαση» των Cleanjunkies, που δημιουργήθηκαν αυθόρμητα πριν από ένα χρόνο. Πυρήνας τους, μια ομάδα… διαφημιστών. «Το πρόβλημα των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων είναι τεράστιο. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να… τις βγάλουμε», λέει ο εκ των ιδρυτών κ. Λευτέρης Μάγγος. Οι περισσότερες ταμπέλες τοποθετούνται αυθαίρετα πάνω σε τοίχους, μάντρες, συρματοπλέγματα, ακόμη και σε δέντρα! «Αυτό που κάνουμε δεν είναι δύσκολο, χρειάζεται μόνο ένας κόφτης και μια πένσα», λέει ο κ. Μάγγος. Απώτερος στόχος της ομάδας, να παροτρύνει όλους μας να ακολουθήσουμε τον ίδιο, καθαρό, δρόμο. Πληροφορίες για την ομάδα στο μπλογκ cleanjunkies-cleanjunkies.blogspot.com

Street Panthers

Με σήμα τον… γάιδαρο!

Η ιδέα ήταν τόσο απλή, αλλά τόσο εμπνευσμένη! Τι «πονάει» περισσότερο όσους σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους όπου να ’ναι; Ενα πρόστιμο της Τροχαίας ή η δημόσια διαπόμπευση; Για το δεύτερο, ένα αυτοκόλλητο αρκεί – ένα αυτοκόλλητο που να λέει με μεγάλα, «χορταστικά» γράμματα «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω» κολλημένο στο παρμπρίζ!

Αυτόν τον απλό συλλογισμό έκαναν το 2006 τα μέλη των Street Panthers (Πάνθηρες των Δρόμων), μια παρέα φίλων από τη Θεσσαλονίκη που έχοντας αγανακτήσει από την αναιδή και αντικοινωνική συμπεριφορά εποχούμενων, αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. «Δεν αρκούσε να τσατιζόμαστε βλέποντας τους παράνομα παρκαρισμένους πάνω σε πεζοδρόμια, διαβάσεις και πεζόδρομους. Δεν αρκούσε να φοβόμαστε όταν μας κυνηγούσαν οι μηχανές ακόμη και πάνω στα πεζοδρόμια. Δεν αρκούσε να κοιτάζουμε ανήμποροι όταν αυτοκίνητα και μηχανές έκαναν σιγά σιγά κατάληψη στον μοναδικό χώρο περιπάτου, το πλακόστρωτο της νέας παραλίας. Δεν αρκούμασταν να περιμένουμε πότε η πολιτεία θα ξυπνούσε», γράφουν. Τύπωσαν, λοιπόν, μερικές εκατοντάδες αυτοκόλλητα με σήμα τον… γάιδαρο και βγήκαν στους δρόμους. Στόχος τους, τα προκλητικά σταθμευμένα οχήματα σε λεωφορειολωρίδες, ράμπες αναπήρων, πεζοδρόμια. Ηξεραν όμως ότι δεν αρκούσε η δική τους συνεισφορά. Από το βήμα του Ιντερνετ (www.streetpanthers.gr), οι Πάνθηρες ζήτησαν τη συμμετοχή όλων μας – κι εμείς τους τη δώσαμε απλόχερα! Με ελάχιστο αντίτιμο, ο καθένας μπορεί να προμηθευτεί τα ειδικά αυτοκόλλητα και να γίνει ένας από τους Street Panthers.

Ο ακτιβισμός, ακτιβισμός, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τηρούμε κάποιους… κανόνες. «Κολλάμε μόνο στα τζάμια, όχι σε σημεία όπου η αφαίρεση του αυτοκόλλητου μπορεί να καταστρέψει τη βαφή. Προσέχουμε ώστε να μην προκαλούμε ζημιές. Ο παραβάτης δεν είναι εχθρός, είναι ένας πολίτης που έκανε λάθος. Αποφεύγουμε την αντιπαράθεση με τον παραβάτη οδηγό. Αν εμπλακούμε σε αντιπαράθεση, εξηγούμε ευγενικά ότι και οι πεζοί έχουν δικαιώματα».

Η Δεξιά που έχουμε και η Φιλελεύθερη παράταξη που χρειαζόμαστε

e-rooster.gr» Ελλάδα Πολιτική » Η Δεξιά που έχουμε και η Φιλελεύθερη παράταξη που χρειαζόμαστε.

Είναι θλιβερή η εικόνα που δίνουν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας ειδικά τις τελευταίες ημέρες. Μιλούν σαν να μην έχουν καταλάβει τι έχει συμβεί. Αντιλαμβάνονται την ήττα με παραπολιτικούς όρους και αγνοούν ότι η βασική αιτία ήταν η επικέντρωση στην διαχείριση και στις πελατειακές σχέσεις. Στην καλύτερη περίπτωση, όπως έχει λεχθεί, η ΝΔ ήθελε απλά να είναι ένα άλλο ΠΑΣΟΚ, απλά πιο σεμνό και ταπεινό.

Η ΝΔ έφευγε ηττημένη το 1981 αλλά τότε παρέδιδε την εξουσία περήφανη για όλα αυτά που είχε καταφέρει. Μετά από μια περίοδο έντονης δοκιμασίας – δικτατορία, κυπριακό, πετρελαϊκή κρίση – η Ελλάδα του 81 ήταν πολύ καλύτερη από αυτή που η ΝΔ παρέλαβε το 74. Εγκαθίδρυσε μια σταθερή και στέρεη δημοκρατία. Έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ παρά την λυσσαλέα επίθεση της αντιπολίτευσης. Αντιμετώπισε την μεγάλη οικονομική κρίση χωρίς να καταδικάσει οικονομικά τις επόμενες γενιές. Οι κυβερνήσεις της περιόδου 74-81, πάρα τα λάθη και τις αδυναμίες τους, αντιμετώπισαν τα προβλήματα κατάματα και ουσιαστικά, πολλές φορές αγνοώντας το πολιτικό κόστος. Αυτές οι κυβερνήσεις έχουν αποδειχθεί μέχρι τώρα οι καλύτερες της μεταπολίτευσης.

Η σημερινή ΝΔ όφειλε να είχε διδαχθεί από το καλύτερο παλιό της ευατό. Όφειλε να μάθει απο τα δικά της λάθη και τα λάθη των αντιπάλων της. Το κύριο ζητούμενο σήμερα είναι η πολιτικοποίηση της ΝΔ. Και θα πρέπει να είναι μια πολιτικοποίηση που να μην είναι μια πιο ένθερμη αποδοχή των θέσεων των πολιτικών της αντιπάλων. Δεν χρειαζόμαστε ένα ΠΑΣΟΚ light που θα αναμένει την φθορά της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου για αναλάβει τα ινία του κράτους κάποια στιγμή στο μέλλον. Θα πρέπει να είναι μια πολιτικοποίηση που θα βασίζετε σε φιλελεύθερες και συντηρητικές αρχές και ιδέες.

Οικονομία: Είναι το πιο σημαντικό ζήτημα που το έθνος αντιμετωπίζει σήμερα. Είναι γνωστό πλέον ότι έχουμε μια οικονομία που δεν παράγει. Μια οικονομία που χωρίζει την Ελλάδα στα δύο, ανάμεσα σε αυτούς που ζουν από μια προνομιακή σχέση με το δημόσιο και αυτούς που καλούνται να πληρώσουν το κόστος αυτής της προνομιακής και αντιπαραγωγικής σχέσης. Τα στρώματα που κυρίως πλήττονται από αυτή την πολιτική είναι οι ανερχόμενες κοινωνικά ομάδες του ισχνού ιδιωτικού τομέα, οι νέοι καθώς επίσης και η νέα τάξη νεόπτωχων που δημιουργεί η ημισοσιαλιστική οικονομία της Ελλάδας.

H ΝΔ οφείλει να γίνει ο κύριος εκφραστής αυτών των ομάδων. Όχι υποσχόμενη ότι και αυτοί μπορεί να γίνουν συνδαιτυμόνες στην κατασπατάληση του εθνικού πλούτου – αυτός είναι ο ρόλος της αριστεράς – αλλά πείθοντας τους στην αναγκαιότητα μιας νέας οικονομίας που θα επιβραβεύει τους κόπους τους και την προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο. Χαμηλοί φόροι, ένα όσο το δυνατόν πιο ελαφρό κανονιστικό περιβάλλον, άνοιγμα όλων των τομέων της οικονομίας στον ανταγωνισμό και την παγκοσμιοποίηση είναι ο μονόδρομος της ανάπτυξης. Είναι η μόνη διέξοδος για την Ελλάδα και ειδικά για τα συγκεκριμένα στρώματα της κοινωνίας. Είναι επίσης η πιο εφικτή λύση για την αντιμετώπιση των τεράστιων χρεών που έχει συσσωρεύσει η χώρα. Η μείωση του χρέους μέσο φοροεπιδρομών δοκιμάσθηκε κατά την περίοδο διακυβέρνησης Μητσοτάκη με καταστροφικές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες. Δεν μπορεί ο παραγωγικός τομέας της οικονομίας να φορτώνετε διαρκώς τα βάρη ενός διεφθαρμένου και σπάταλου δημόσιου τομέα. Η μείωση του χρέους και των ελλειμμάτων πρέπει να προέλθει αποκλειστικά από την ανάπτυξη και την μείωση των κρατικών δαπανών.

Εξωτερική Πολιτική: Δυστυχώς ο χώρος της δεξιάς πλήττεται από δυο συνάμα αντίθετες μα εξίσου ζημιογόνες πολιτικές. Η μια εκφράζεται από το ΛΑ.Ο.Σ. Έχει την τάση να μπερδεύει τους στόχους και την πραγματικότητα του 2009 με αυτή του 1453. Επίσης συγχέει την ρητορική πλειοδοσία στα εθνικά θέματα με την αποτελεσματική υπεράσπιση αυτών θεμάτων. Ο λαϊκισμός δεν είναι η απάντηση. Από την άλλη μεριά υπάρχει μια σχολή σκέψης που έχει μεταβάλει την υποχωρητικότητα και την αναβολή επίλυσης των εξωτερικών θεμάτων ως δήθεν υπεύθυνη και ρεαλιστική στάση. Η διπλωματία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο προώθησης των δικών μας συμφερόντων.

Μια ΝΔ που θα αποφεύγει αυτά τα δυο άκρα θα μπορεί να αρθρώσει μια ρεαλιστική στρατηγική στα εθνικά θέματα.

Κοινωνική Πολιτική: Η αριστερά των προηγούμενων δεκαετιών προσπαθούσε να κρατικοποιήσει τα μέσα παραγωγής. Μπορεί τώρα να έχει αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία αυτού του εγχειρήματος αλλά η αριστερά στην Ευρώπη δεν έχει χάσει την εμμονή της στο να αυξάνει την δύναμη και εξουσία τους κράτους μειώνοντας το πεδίο δράσης του πολίτη. Σήμερα χρησιμοποιώντας την κοινωνική πολιτική προχώρα σε μια κρατικοποίηση της καθημερινής ζωής προσπαθώντας να αντικαταστήσει πανάρχαιους και αυτόνομους θεσμούς. Το βασικό θύμα αυτής της επέλασης είναι ο θεσμός της οικογένειας όπου το κράτος προσπαθεί να κερδίσει το ρόλο του γονέα. Στην κοινωνική αρχιτεκτονική του σήμερα οι δυνάμεις της αλλαγής θα επιφέρουν τις ίδιες καταστροφικές συνέπειες που είχαν οι αλλαγές στην αρχιτεκτονική της Αθήνας το 50. Στην δεκαετία του 50 δημιουργήσαμε μια οικιστική βαρβαρότητα και σήμερα προσθέτουμε μια κοινωνική.

Μια καινούργια ΝΔ θα πρέπει αυτή την φορά να σταθεί εμπόδιο στις συγκεκριμένες πολιτικές. Θα προτείνει ένα βασικό δίχτυ προστασίας για τους πολίτες που όμως δεν θα υπονομεύει υπάρχοντες θεσμούς κοινωνικής αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης.

Ταυτόχρονα η ΝΔ δεν θα πρέπει να σταθεί εμπόδιο όταν τμήματα της κοινωνίας θέλουν να συμμετάσχουν σε πατροπαράδοτους θεσμούς και να υιοθετήσουν τις βασικές τους αξίες και αρχές. Για παράδειγμα η ΝΔ θα πρέπει να είναι υπέρ του γάμου των ομοφυλόφιλων.

Ευρωπαϊκή Ένωση: Το κόμμα που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δίνατε να μην έχει άποψη για το μέλλον της Ένωσης. Και δεν δικαιολογείτε να λέει ναι σε όλα όσα έρχονται από τις Βρυξέλλες. Η ΝΔ θα πρέπει να συμπράξει ώστε η Ελλάδα με άλλες χώρες της ΕΕ να γίνουν εμπόδιο στον αντιδημοκρατικό συγκεντρωτισμό που παρουσιάζετε σήμερα.

Άμυνα: Ένας από τους λόγους που οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν άσκησαν ουσιαστική πίεση στην Τουρκία πριν από την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ήταν η γνώση τους για τις περιορισμένες επιχειρησιακές δυνατότητες του ελληνικού στρατού. Χωρίς ποτέ να το λέμε και ποτέ να κάνουμε τίποτα για αυτό το θέμα γνωρίζουμε ότι έχουμε μεγάλο πρόβλημα στο να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις που δημιουργεί η Τουρκία. Η κομματικοποίηση και η ολοένα αυξανόμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην εξωτερική μας πολιτική. Ήταν δυστύχημα που με το μόνο που ασχολήθηκε η ΝΔ όταν ήταν στην κυβέρνηση ήταν η μείωση της θητείας και των αμυντικών δαπανών.

Η άμυνα της χώρας είναι ο πρωταρχικός στόχος του κράτους και σε αυτό τον τομέα συνεχώς παραπαίει με απρόβλεπτες συνέπειες.

Εγκληματικότητα και Λαθρομετανάστευση: Μηδενική ανοχή είναι η απάντηση και σε αυτά τα δύο φαινόμενα. Ήταν απαράδεκτη η απραξία των κυβερνήσεων της ΝΔ. Αδυνατούσαν αυτές οι κυβερνήσεις να επιβάλουν τον νόμο και την τάξη καθώς επίσης και να αποτρέψουν την εισροή χιλιάδων παράνομων μεταναστών. Δεν δικαιολογείτε ένα κόμμα της δεξιάς να δείχνει τέτοια απίστευτη ανεκτικότητα σε τέτοια φαινόμενα. Τα ενοχικά σύνδρομα και η διαρκής ανάγκη να γίνουν αρεστοί στα αριστεροκρατούμενα ΜΜΕ οδήγησαν στην ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας και της λαθρομετανάστευσης.

Η ελληνική αστυνομία σεβόμενη τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών και των άλλων ατόμων που βρίσκονται στην Ελλάδα θα πρέπει να είναι ικανή να επιβάλει την τάξη. Στόχος για την λαθρομετανάστευση θα πρέπει να είναι η επιστροφή των παράνομων μεταναστών στις χώρες προέλευσης τους.

Και επειδή σχεδόν όλα τα κόμματα του κοινοβούλιου υπερασπίζονται τα δικαιώματα των παρανομούντων και των εγκληματιών θα πρέπει να υπάρχει και μια φωνή στο ελληνικό κοινοβούλιο που θα εκφράζει τις αγωνίες και τις απόψεις των θυμάτων τους, αυτό το ρόλο πρέπει να αναλάβει η ΝΔ.

Δημόσιος Τομέας: Η Ελλάδα ίσως έχει το μεγαλύτερο δημόσιο τομέα σε σχέση με τον πληθυσμό της από ότι όλες οι άλλες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Είναι το βασικό εμπόδιο για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Σήμερα λόγο των κανόνων και της νοοτροπίας που κυριαρχεί στον δημόσιο τομέα είναι καθολικά γνωστό ότι η Ελλάδα υπάρχει για να εξυπηρετεί το κράτος. Ως αντιπολίτευση η ΝΔ θα πρέπει να πιέσει για την πολιτική που είχε υποσχεθεί ως κυβέρνηση: για κάθε δύο συνταξιοδοτήσεις στο δημόσιο θα πρέπει να γίνετε μόνο ένας διορισμός. Θα πρέπει να προτείνει και να προασπίζει την κατάργηση της μονιμότητας και τον ουσιαστικό έλεγχο του έργου και της παραγωγικότητας όλων όσων εργάζονται στο δημόσιο τομέα. θα πρέπει επίσης να απελευθερώσει μια σειρά από δημόσια αγαθά και υπηρεσίες από το κρατικό μονοπώλιο, .π. χ. κουπόνια εκπαίδευσης.

Ορθόδοξη Εκκλησία: Το θέμα δεν είναι ο διαχωρισμός εκκλησίας κράτους αλλά η αποκρατικοποίηση της ορθόδοξης εκκλησίας. Σήμερα η κρατικοποιημένη ορθόδοξη εκκλησία βρίσκετε σε μια κατάσταση παρακμής χάνοντας διαρκώς την ηθική και πνευματική της επιρροή στην κοινωνία. Ο εναγκαλισμός της με το κράτος υποκρύπτει αυτή την πραγματικότητα και δεν της επιτρέπει να δεί ότι βρίσκετε σε πορεία αυτοακύρωσης. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια που αυτό το φαινόμενο της αυτοακύρωσης παρουσιάστηκε σε δύο εκδοχές. Η πρώτη επί Χριστόδουλου όπου η εκκλησία μετατράπηκε σε ένα ημι-πολιτικό οργανισμό και τώρα επί Ιερώνυμου όπου τείνει να γίνει μια ακόμα μη κυβερνητική οργάνωση φιλανθρωπίας και «κοινωνικής δικαιοσύνης.»

Μια φιλελεύθερη δεξιά παράταξη θα πρέπει να υποστηρίξει την ηθική και οικονομική αυτονομία της εκκλησίας από το κράτος ως την μόνη διέξοδο για την επιβίωση της ελληνικής εκκλησίας.

Άρθρο του φίλου, (άλλοτε) συναγωνιστή και (άλλοτε) συμμάχου Ναπολέωντα Λιναρδάτου http://www.meticslexicon.blogspot.com

τί επιλέγω σε αυτές τις εκλογές;

Εκλογές 2009

Τα κόμματα

Όπως γνωρίζετε το κόμμα που υποστήριζα και συμμετείχα στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις (2007 και 2009) και ήμουν μέλος μέχρι μερικούς μήνες πριν, η Φιλελεύθερη Συμμαχία, δεν κατεβαίνει σε αυτές τις εκλογές. Πολλοί φίλοι και γνωστοί έλεγαν ότι θα στηρίξουν τη Δράση σε αυτές (άποψη με την οποία διαφωνώ αλλά δεν είναι της ώρας) αλλά ούτε αυτή κατεβαίνει. Όπως οι φίλοι μου γνωρίζουν τα 2 κόμματα εξουσίας δεν με πείθουν ούτε ως συστήματα εξουσίας ούτε ως ιδεολογική και πολιτική πρόταση για το μέλλον του τόπου. Οι εναλλακτικές των μικρότερων κοινοβουλευτικών κομμάτων απορρίπτονται για αυτονόητους ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους. Οι εκτός κοινοβουλίου δυνάμεις που κατέρχονται στις εκλογές δεν με πείθουν ούτε ως «χαλαρή ψήφος». Πολλοί με ρωτούν τι θα επιλέξω τελικά. Ειλικρινά δεν ξέρω, δεν έχω αποφασίσει. Είμαι πολύ προβληματισμένος. Θέλω να ετοιμάσω ένα κείμενο με τα συν και πλην των εναλλακτικών που βλέπω για να αποφασίσω τι θα κάνω. Αν το πράξω τελικά, θα ανεβάσω και το σχετικό post.

***

Τα πρόσωπα

Όσον αφορά τις κεντρικές πολιτικές επιλογές, τα έγραψα παραπάνω. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη, μία εβδομάδα πριν, ποιο κόμμα θα επιλέξω. Πέρα από αυτό όμως, και επειδή είμαι γνωστό πολιτικό ζώο, στηρίζω πρόσωπα, από πολλά κόμματα, με διάφορα κριτήρια: επειδή τους γνωρίζω, επειδή έχω δουλέψει μαζί τους, επειδή ξέρω τις ικανότητές τους και άλλους επειδή είναι φίλοι μου και τους εκτιμώ.

***

Κατά πρώτων υποστηρίζω ανθρώπους με τους οποίους έχω συνεργαστεί στο παρελθόν και είναι φίλοι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό

ΝΔ

Αντώνης Σαμαράς (facebook fan page):

ένας καλός φίλος, σε καλές αλλά και δύσκολες στιγμές. Ένας αγωνιστής με αρχές και αξίες, με απόψεις που πολλές φορές πάνε κόντρα στο ρεύμα. Ένας άνθρωπος που μπορεί να σε παρακινήσει για να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό για έναν σκοπό, που δεν βάζει πάντα μπροστά το προσωπικό συμφέρον. Ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδεολογικές παρωπίδες αλλά συναίσθηση των αναγκών. Με βαθιά πίστη στις δυνατότητας και ικανότητες του ατόμου, της χώρας και της Ευρώπης. Ο Αντώνης Σαμαράς, όπως υποθέτω ξέρετε, είναι πάντα υποψήφιος στην Μεσσηνία. Αν είχα πείσει τους φίλους στο γραφείο του να ασχοληθούν και με τα social media και το internet, θα ήταν καλά…

Βασίλης Κοντοζαμάνης (site, facebook page):

φίλος και συναγωνιστής για πολλά χρόνια. Μετριοπαθής και ικανός. Αναδείχθηκε σε τεχνοκράτη και ξαναπέρασε μετά στην πλευρά της πολιτικής. Κατεβαίνει για πρώτη φορά υποψήφιος στην Αρκαδία και του εύχομαι καλή επιτυχία.

Σταμάτης Μαύρος (site, facebook page):

ο παλιός μου πρόεδρος, στα χρόνια της ΟΝΝΕΔ. Για εμένα, υποκειμενικά πάντα, ίσως η καλύτερη προεδρία στην ιστορία της οργάνωσης. Που κατάφερε να δώσει έναν άλλον αέρα, που άφησε όλα τα ιδεολογικά και πολιτικά λουλούδια να ανθίσουν. Στην αρχή με στεναχώρησε που αποφάσισε να αφήσει τις επιχειρήσεις του και να ξαναμπεί στην πολιτική. Νομίζω ότι είναι μετριοπαθής και αντιλαμβάνεται άριστα τα μηνύματα των καιρών. Νομίζω ότι και η θητεία του σε θέσεις ευθύνης αποδείχθηκε πετυχημένη, όχι επειδή δεν έκανε τίποτε, αλλά αντιθέτως επειδή συγκρούσθηκε με κατεστημένες συμπεριφορές.

Λευτέρης Αυγενάκης (site, facebook page):

Ο Λευτέρης είναι αδελφός καλού φίλου και συναγωνιστή, με πορεία στην Παγκρήτιο Νεολαία. Νομίζω ότι είχε από τις καλύτερες παρουσίες νεοφώτιστου βουλευτή. Χωρίς να προέρχεται από τζάκι, ούτε από υψηλά κομματικά αξιώματα, έχει κάνει μια συνεπή πορεία στα κοινά που αξίζει συνέχειας. Είναι υποψήφιος στο Νομό Ηρακλείου.

Αγάπη Γερογιαννάκη (site):

με την Αγάπη δεν έχω συνεργασθεί αρκετά, αλλά ειλικρινά τη συμπαθώ και εκτιμώ όσα έχω δει ότι έκανε στην ΟΝΝΕΔ. Είναι υποψήφια στο Ρέθυμνο.

Άκης Γεροντόπουλος (site):

επίσης συναγωνιστής κάποτε, με τον οποίο έχω έρθει σε διαφωνία ουκ ολίγες φορές, αλλά τον εκτιμώ ειλικρινά. Είναι νομίζω από τους περισσότερο ευρωπαϊστές πολιτικούς, ασχέτως αν δεν το δείχνει συχνά. Ο ακριτικός Έβρος τον έχει τιμήσει αρκετές φορές μέχρι τώρα.

Νίκος Γιαννής (site):

Με τον Νίκο έχω δουλέψει τα τελευταία χρόνια στο χώρο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και της κοινωνίας των πολιτών. Εκτιμώ πολύ τον ρόλο που έχει παίξει στην προσπάθεια της συνταγματικής αναθεώρησης, τόσο από την πλευρά των ΜΚο όσο και από την πλευρά της ΝΔ. Είναι ένας μετριοπαθής ευρωπαϊστής φιλελεύθερος πολιτικός, με βαθιά πίστη στις ικανότητες του ατόμου αλλά και θιασώτης του εθελοντισμού. Είναι υποψήφιος στο Υπόλοιπο Αττικής

ΠΑΣΟΚ

Άγγελος Τόλκας (site, facebook page):

τον Άγγελο τον γνώρισα αρχικά μέσω κοινών φίλων και κατόπιν συνεργάστηκα. Τον εκτίμησα ιδιαίτερα μέσα από την αντιπαράθεση. Ένας νέος με πίστη για τις ικανότητες των ανθρώπων της περιοχής του, με πρωτοποριακές ιδέες για το νομό Ημαθίας, όπου είναι υποψήφιος, με συνολική άποψη για την πολιτική, τη νεολαία, τον εθελοντισμό. Μετριοπαθής αλλά σίγουρος για τις απόψεις του, αντιπαρατίθεται σκληρά σε επίπεδο ιδεών αλλά κόσμια και με ήθος.

Κώστας Τριαντάφυλλος (site, facebook profile):

τον Κώστα τον γνώρισα περισσότερο στην προσπάθεια των 800 ΜΚΟ για το Σύνταγμα. Τις περισσότερες φορές, όπως και σε χώρους της νεολαίας όπου βρεθήκαμε, οι απόψεις μας δεν συνέπιπταν. Εκτίμησα όμως τη δυνατότητα σύνθεσης και αντίληψης των διαφορετικών απόψεων. Είναι υποψήφιος στη Χίο.

Εύα Καϊλή (site, facebook page):

στην Εύα έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Έχουμε γνωριστεί αρχικά διαδικτυακά και κατόπιν έχει ανταποκριθεί όσες φορές ζητήσαμε τη συμμετοχή της ή τη βοήθειά της στο ΕΣΥΝ. Νομίζω ότι συνδυάζει πάρα πολύ καλά το ρόλο μίας νέας βουλευτή με τις ανησυχίες ενός ενεργού πολίτη, μακριά από τα κλισαρισμένα προαπαιτούμενα μιας γυναίκας στην πολιτική.

ΔΑ

Αλέξανδρος Αρβανιτάκης (blog, facebook page):

Ο Αλέξανδρος κατεβαίνει με τη Δημοκρατική Αναγέννηση στην Α΄ Αθήνας. Σημειώνω ότι σχεδόν πάντα είμασταν απέναντι σε όσα υποστηρίζαμε, τουλάχιστον στο ΕΣΥΝ όπου είχαμε πολλές φορές τη δυνατότητα να αντιπαρατεθούμε. Τον εκτιμώ για την μαχητικότητά του και το πάθος του ορισμένες φορές στην υπεράσπιση των απόψεών του. Νομίζω όμως ότι όσο μεγαλώνει γίνεται περισσότερο ουσιαστικός και λιγότερο ουσιαστικός, αλλά παραμένει πάντα έντονος στην κριτική του.

***

Κατά δεύτερον, από άποψη, στηρίζω τις υποψηφιότητες οργανωμένων νεολαίων που επίσημα στηρίζουν οι οργανώσεις νεολαίας των κομμάτων τους. Ξέρω ότι σε αυτό πολύ φίλοι αντιδρούν, όμως εγώ πιστεύω ειλικρινά στο ρόλο και το έργο των πολιτικών νεολαιών (όχι των φοιτητικών παρατάξεων) και επιπλέον θεωρώ πολύ σημαντικό το να αναδεικνύονται νέοι άνθρωποι στην πολιτική. Οι υποψηφιότητες των 2 μεγάλων πολιτικών νεολαιών που υποστηρίζονται από τις νεολαίες τους είναι:

ΟΝΝΕΔ

Α ΑΘΗΝΩΝ: Σπυλιωτοπούλου Χριστίνα (Νινέττα) και Λαζογεώργου Κλειώ, Β ΑΘΗΝΩΝ: Λαρίσση Ιωάννα (Τζοβάνα) και Λυγουρη Άννα, Α ΠΕΙΡΑΙΑ: Βουτσινάς Ιωάννης Κατσαφάδος Κώστας και Τσέγκα Μαρία, Υπόλοιπο Αττικής: Ράπτη Δήμητρα, ΗΛΕΙΑ: Λυγουρα Δήμτρα, ΚΙΛΚΙΣ: Μούσα Βάγια, ΜΑΓΝΗΣΙΑ: Κοπάνας Αργύρης, ΡΕΘΥΜΝΟ: Αγάπη Γερογιαννάκη

Νεολαία ΠΑΣΟΚ

Ως υποψήφιοι από τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ, με στήριξη της οργάνωσης, διαβάζω ότι κατέρχονται ο Γιάννης Δραμουντάνης στο Ρέθυμνο, ο Φραγκίσκος Παρασύρης στο Ηράκλειο, ο Άγγελος Τόλκας στην Ημαθία, ο Κώστας Τριαντάφυλλος στη Χίο, ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος στην Αρκαδία, η Πετρούλα Ντελεδήμου στη Μαγνησία, ο νυν βουλευτής Μιχάλης Κατρίνης στην Ηλεία, η Αλεξάνδρα Λύγουρα στην Καστοριά, η Μαρίζα Τσακαλέρου-Κλαπάφτη στην Καβάλα, η Ράνια Κεδίκογλου στην Α’ Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Λάγαρης στην Ευρυτανία, ο Άκης Βαγιάκος στη Βοιωτία, η Νάντια Γιαννακοπούλου στη Μεσσηνία, η Αθηνά Mαλαγαρδή στην Α’ Αθήνας, η Μαρία Διακολιού, η Άγκαθα Καρρά και η Βίκυ Νικάκη στη Β’ Αθήνας.

ΚΝΕ

Ειλικρινά δεν ξέρω τους ΚΝίτες που υπάρχουν στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Όμως θεωρώ τιμή για μια οργάνωση νεολαίας ο εν ενεργεία επικεφαλής της να είναι και βουλευτής. Από το 2007 αυτό συμβαίνει με τον Γιάννη Πρωτούλη της ΚΝΕ και θα χαρώ να δω το ίδιο να εξακολουθήσει να συμβαίνει.

Νεολαία ΣΥΝ – ΣΥΡΙΖΑ

Τα ίδια με τα παραπάνω ισχύουν και για τον Δημήτρη Τζανακόπουλο της Νεολαίας ΣΥΝ. Από εκεί και πέρα δεν γνωρίζω τους νέους του ΣΥΝ και των άλλων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζω όμως τον Γιάννη Μπουρνούς που προέρχεται από τη Νεολαία ΣΥΝ (βρίσκεται στην ΚΠΕ του κόμματος) και κατεβαίνει στη Λέσβο. Παρά τις μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές, παρακολουθώ την πορεία του, κυρίως σε διεθνές επίπεδο, και μπορώ να πω ότι αξίζει την ψήφο όσων συμμερίζονται τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ.

ΝΕΟΣ – ΛΑΟΣ

Είναι λίγοι οι άνθρωποι της Νεολαίας του ΛΑΟΣ με τους οποίους έχω συνεργαστεί ή ξέρω ότι κατεβαίνουν υποψήφιοι. Ένας από αυτούς είναι ο πρώην πρόεδρος της Νεολαίας, ο Παναγιώτης Καράμπελας, στη Θεσσαλονίκη τον οποίο εκτιμώ ιδιαιτέρως, μέσα από τις συγκλίσεις και τις αντιπαραθέσεις μας, τόσο για την προσήλωσή του στις απόψεις του όσο και για το πραγματικά ήπιο και κόσμιο ύφος και ήθος που εκφέρει τον πολιτικό λόγο του.

***

Επιπλέον σας πληροφορώ για μερικούς υποψηφίους για τους οποίους είμαι απλά θετικά διακείμενος από την γενικότερη παρουσία τους, όπως εγώ την κρίνω.

ΝΔ

Κώστας Κιλτίδης: ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσετε, ιδίως λόγω της εμπλοκής του σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Ίσως και για άλλους λόγους. Όμως ομολογώ ότι έχω μια συμπάθεια που πηγάζει από τον λόγο που τον γνώρισα. Δούλεψε πολύ, πριν γίνει υπουργός, στη Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για τα Ναρκωτικά. Τον γνώρισα εκεί, όχι σε ημερίδες και συζητήσεις, αλλά στο δρόμο. Είδα έναν πολιτικό που είναι ανθρώπινος εκεί που χρειάζεται: σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Είχα αρνητικά στερεότυπα για το άτομό του τα οποία αναθεώρησα όταν είδα ότι βγήκε στο πεζοδρόμιο της Ομόνοιας, χωρίς παρατρεχάμενους, με τα παιδιά του ΟΚΑΝΑ, για να μιλήσει και να φροντίσει για τους χρήστες ναρκωτικών. Όταν άλλοι βουλευτές της Επιτροπής επέλεξαν να μην έρθουν ή να παρακολουθούν με ασφάλεια από μακριά…

Μιχάλης Αγγελόπουλος: ο Μιχάλης έχει μια μακρά πορεία στο Φεντεραλιστικό κίνημα στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Είναι ένας βαθιά ευρωπαϊστής πολιτικός που νομίζω ότι είχε πετυχημένη παρουσία, χωρίς επικοινωνιακές φανφάρες, στις κυβερνητικές θέσεις που ανέλαβε.

Άρης Σπηλιωτόπουλος: είναι από τους λίγους πολιτικούς που συνδυάζει εικόνα και ουσία. Ίσως είναι και από τους λίγους πολιτικούς που σε μια συζήτηση ακούει. Και δεν έχει δυσκολία να πεισθεί, αν τα επιχειρήματα οδηγούν στο να αλλάξει άποψη.

Κωστής Χατζηδάκης: τον Κωστή τον γνώρισα, επιδερμικά, μαθητής ακόμη, στην ΟΝΝΕΔ. Είναι γνωστές οι φιλελεύθερες θέσεις του και σημαντική η παρουσία του στο Ευρωκοινοβούλιο. Νομίζω ότι και ως Υπουργός αναδείχθηκε αποτελεσματικός, άσχετα αν άρχισε να βάζει πολύ «μεσαίο χώρο» στο λόγο του…

Χρήστος Σταϊκούρας: ο Χρήστος νομίζω ότι είναι από τους πολύ καλούς νέους βουλευτές, με ιδιαίτερη επιστημονική κατάρτιση. Δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για θέματα Νεολαίας. Ξέρετε, είναι και Κυψελιώτης, έχουμε τελειώσει το ίδιο σχολείο, οπότε έχω μια μικρή προτίμηση…

Ρόδη Κράτσα: την εκτιμώ γιατί έχει κάνει νομίζω μια αξιόλογη παρουσία στο Ευρωκοινοβούλιο, ενώ παράλληλα έχει πολιτική ενασχόληση με ορισμένα σοβαρά θέματα (νέοι, γυναίκες, ευρωμεσογειακή συνεργασία, κοινωνική πολιτική). Θεωρώ όμως ότι θα είναι χρησιμότερη ως Αντιπρόεδρος στο Ευρωκοινοβούλιο από ότι βουλευτής…

ΠΑΣΟΚ

Μιχάλης Κατρίνης: ο Μιχάλης προέρχεται από το χώρο της νεολαίας και δείχνει πάντα ιδιαίτερο ενδιάφερον. Είναι συγκροτημένος και ήρεμος, ενώ παράλληλα πείθει με επιχειρήματα για τις απόψεις του.

Άκης Βουγιούκος: Και ο Άκης προέρχεται από το χώρο της Νεολαίας και είναι πολύ δυναμικός.

Αργύρης Αργυριάδης: Ο Αργύρης επίσης προέρχεται από τη νεολαία αλλά από τον χώρο του ανένταχτου κομματικά φοιτητικού συνδικαλισμού. Είναι και φίλος φίλης, οπότε μάλλον τον υποστηρίζω…

Κώστας Σκανδαλίδης: το κυβερνητικό του παρελθόν δεν με ενθουσιάζει. Όμως εκτιμώ ιδιαιτέρως την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται την ευρύτερη εικόνα, ενώ πιστεύω στην άποψή του για σύγκλιση ΠΑΣΟΚ με αριστερές δυνάμεις.

Άννα Διαμαντοπούλου: η Άννα Διαμαντοπούλου μου είναι συμπαθής γιατί εκτιμώ ότι έχει μια προοδευτική ευρωπαϊκή αντίληψη για την πρόοδο της χώρας

Απόστολος Κακλαμάνης: Ο Απόστολος Κακλαμάνης μου είναι πολύ συμπαθής κυρίως λόγω της θητείας του ως Πρόεδρος της Βουλής. Σημειώνω ότι στήριξε πάντα το ΕΣΥΝ, από τα πρώτα του βήματα μέχρι σήμερα, ανεξαρτήτως κομματικών απόψεων. Δεν έχω σταθμίσει την πρότερη υπουργική του θητεία τη 10ετία του 1980, δεν την θυμάμαι κιόλας…

Κουβέλης Σπύρος: Νέο πρόσωπο, πολλά υποσχόμενο. Φίλοι που εκτιμώ τις απόψεις τους και τη δουλειά τους τον στηρίζουν, οπότε εμπιστεύομαι την κρίση τους.

Άρης Μουσιώνης: Νομίζω ότι είναι ένας συνεπής αγωνιστής του ΠΑΣΟΚ. Ανήκει σε αυτούς που ονομάζω «αριστερό άλλοθι» του Κινήματος. Εκτιμώ την κινητοποίησή του στη Γάζα και στο θέμα Ηλιόπουλου και εμπιστεύομαι την κρίση άλλων καλών φίλων που εκτιμώ την ανάλυσή τους…

Μίμης Ανδρουλάκης: για τον Μίμη λίγα μπορώ να πω εγώ. Μιλά η δημόσια παρουσία του και τα βιβλία του. Από τους πολιτικούς που αξίζει να έχουμε πάντα στη Βουλή, που μπορούν να δουν την ευρύτερη εικόνα, που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες των καιρών πριν ίσως προκύψουν ευδιάκριτα.

Πετρούλα Ντελεδήμου: Η Πετρούλα προέρχεται από τη Νεολαία και είναι εν ενεργεία Πρόεδρος των Νέων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Κινείται με άνεση τόσο στα σαλόνια των Βρυξελλών όσο και στα χωριά της Μαγνησίας, προωθώντας τις απόψεις της.

ΣΥΝ ΣΥΡΙΖΑ

Αλέξης Τσίπρας: Τον Αλέξη τον στηρίζω ως «σύμβολο» της ηλιακής ανανέωσης στα κόμματα. Δεν κρύβω ότι τον ψήφισα στις δημοτικές εκλογές. Οι πολιτικές του θέσεις βέβαια με βρίσκουν αντίθετο, αλλά έχει παίξει ουσιαστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις της παράταξής του – και κατεβαίνει με σταυρό…

Φώτης Κουβέλης: Παρά τον παλαιό τύπου λόγο του νομίζω ότι είναι η πιο αξιόλογη μορφή της ανανεωτικής αριστεράς σήμερα. Πάντα θεωρούσα χρήσιμο τον λόγο της. Μετά την απώλεια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, είναι ο άνθρωπος που εγώ βλέπω ως κύριο εκφραστή της…

ΛΑΟΣ

Όσο και αν κάποιοι δεν επιθυμούν να βλέπουν ή να ακούν το ΛΑΟΣ, προσωπικά πιστεύω ότι είναι πολύ χρήσιμο κόμμα. Όχι τόσο για τις θέσεις που παίρνει, με τις οποίες διαφωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό, ούτε φυσικά για τον αρχηγό του, τον οποίο θεωρώ πραγματικά έναν πολύ επικοινωνιακό αλλά άκρως λαϊκιστή πολιτικό. Είναι χρήσιμοι διότι μπορούν να ενσωματώνουν στην αστική δημοκρατία ακραίες δυνάμεις που υπό άλλες συνθήκες θα δούλευαν ίσως κατά της δημοκρατίας. Αρκεί φυσικά αυτές οι δυνάμεις να μην καθορίζουν τις επιδιώξεις και την ατζέντα…

Όσον αφορά συγκεκριμένα στελέχη του ΛΑΟΣ, νομίζω ότι τόσο ο Άδωνις Γεωργιάδης όσο και ο Μάκης Βορίδης προσφέρουν αρκετά σε κοινοβουλευτικό επίπεδο και, μετά τη δίχρονη παρουσία στα έδρανα, μπορώ να πω ότι εκτιμώ τις δυνατότητές τους. Επίσης πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα πρέπει ίσως να δικαιωθεί ο μακροχρόνιος αγώνας πολλών Βορειοηπειρωτών στο πρόσωπο του Μπάμπη Καραθάνου, πρώην προέδρου της ΕΝΒΗ, ο οποίος αφού έφυγε από τη ΝΔ, τώρα κατεβαίνει με το ΛΑΟΣ στη Β Αθήνας.

***

Επειδή έχω πολύ καιρό να γράψω στο blog μου, ελπίζω τα σχόλια να μην είναι τόσα πολλά όσα θα ήταν (από διαφωνούντες φίλους) τον καιρό που έκανα blogging αντί για microblogging. Όμως, όπως ξέρετε, μου αρέσει να λέω την άποψη μου, ακόμη και όταν διαφωνώ με πολλούς ή και τους περισσότερους…

συναυλία με τον Σάκη Ρουβά για το περιβάλλον

Όλοι μαζί, πρώτος Εσύ, για τοι Περιβάλλον!

sakis live @Kallimarmaro, Athens ny Hellenic Youth Council

sakis live @Kallimarmaro, Athens ny Hellenic Youth Council

Το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας διοργανώνει μεγάλη συναυλία για το περιβάλλον με το ΣΑΚΗ ΡΟΥΒΑ στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο την Τετάρτη 1 Ιουλίου και ώρα 20.00.

Η συναυλία διεξάγεται στο πλαίσιο της μεγάλης δράσης του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας «SMS of YOUTH 2009–δράσεις για το Περιβάλλον» που αφορά σε ένα θέμα της καθημερινότητας όλων των πολιτών. Συγκεκριμένα με το SMS of YOUTH 2009 συμμετέχουν  ταυτόχρονα 2500 επίσημοι φορείς (Υπουργεία, Περιφέρειες, Δήμοι, Κοινότητες, Νομαρχίες, ΑΕΙ, ΑΤΕΙ, Επιμελητήρια, Τεχνικό Επιμελητήριο, ΤΟΣΥΝ, ΜΚΟ, Ιδιωτικές Εταιρίες) και γίνεται προσπάθεια να καταστεί ο Έλληνας πολίτης, ενεργός πολίτης στο θέμα του περιβάλλοντος, μειώνοντας τη σπατάλη του νερού και κάνοντας ανακύκλωση.

Με κεντρικό μήνυμα «Όλοι μαζί πρώτος εσύ» περιμένουμε εσάς για να στείλουμε μαζί με το Σάκη ένα μήνυμα για το περιβάλλον!

Εισιτήρια διατίθενται στα καταστήματα: Μetropolis, Fnac και Public και η
Τιμή του Εισιτηρίου είναι 15 Ευρώ.

Sakis Live @Kallimarmaro, Athens By Hellenic Youth Council

Sakis Live @Kallimarmaro, Athens By Hellenic Youth Council

Περισσότερα για τη δράση SMS of Youth: http://www.smsofyouth.gr/
Περισσότερα για το Εθνικό Συμβούλιο Νεολαίας: http://esyn.gr/

Ten Commandments from Entrepreneurial ‘Evangelist’ Guy Kawasaki – Knowledge@Wharton

originally published @ http://knowledge.wharton.upenn.edu/article.cfm?articleid=2258

When Guy Kawasaki talks about business innovation, as he did recently at a University of Pennsylvania technology conference, he brings more than 25 years of major-league experience to the conversation — a background that the good-humored investor and entrepreneur calls «my checkered past.» After getting a psychology degree at Stanford and an MBA at UCLA, the Hawaii-born Kawasaki became the second software «evangelist» at Apple Computer, where his job from 1983 to 1987 was to convince people to create software for the Macintosh. Kawasaki fondly recalls his colleagues at Apple as visionary, driven and «arguably the greatest collection of egomaniacs in the history of California — though the record has subsequently been broken by Google.»

After leaving Apple, Kawasaki started his own companies in addition to becoming an author, consultant and venture capitalist. His books include The Macintosh Way, Rules for Revolutionaries, Selling the Dream and, most recently, Reality Check. Now 54, Kawasaki listens to pitches from start-ups regularly at his venture capital firm, Garage Technology Ventures. Its portfolio includes technologies ranging from logistics outsourcing to renewable energy, though he admits the firm hasn’t yet had its breakout hit — its own Apple or Google. In 2008, Kawasaki launched Alltop, a free Web site that uses RSS feeds to aggregate, by topic, the latest stories from thousands of web sites and blogs. His blog, «How to Change the World,» is among the most visited business strategy sites.

At Penn, he spoke at a conference marking the 20th anniversary of the Executive Master’s in Technology Management (EMTM) program, offered by Penn Engineering and co-sponsored by Wharton. His talk, titled «The Art of Innovation,» amounted to a 10-point manifesto on how to make something of value for customers. Along the way, he invoked funny and revealing examples that included everything from obsolete ice-delivery men to beach sandals that open beer bottles.

The following is a summary of Kawasaki’s «Ten Commandments»:

1. Make meaning, not money. «As venture capitalists,» Kawasaki said, «we deal with many companies, and often they come in [saying what] they think we want to hear: that they want to make money. It’s been my observation that most companies founded on this concept of making money pretty much fail. They attract the wrong kind of co-founders and early employees.» Rather, he says, entrepreneurs should focus on making their product or service mean something beyond the sum of its components — and the money may very well follow. He noted how Nike made its aerobic sneakers for women into more than just «two pieces of cotton, leather and rubber, manufactured under somewhat suspect conditions in the Far East.» With smart advertising about how women traditionally have been measured and judged, Nike «turned $2.50 of raw materials into something that stands for efficacy and power and liberation. They are making meaning with shoes. Great companies make meaning.» Certainly, Apple has done that with the Mac, iPhone and other devices.

2. Make a mantra, not a mission statement. Bland, generic company mission statements — about «delivering superior-quality products and services for our customers and communities through leadership innovation and partnerships» — serve no one but the consultant brought in to develop them, Kawasaki said. Instead, keep it short and define yourself by what you want to mean to consumers. Nike stands for «authentic athletic performance.» FedEx is about «peace of mind.» To get everyone internally and externally on the same page, explain why your organization exists and how it meets customers’ needs and desires.

3. Jump curves. Innovating is harder than just staying a little bit ahead of competitors on the same curve. «If you’re a daisy-wheel printer company, the goal is not to introduce Helvetica in another point size. The goal is to jump to laser printer,» he said. That’s easier in some businesses than others. Kawasaki noted how in the days before refrigeration, the ice industry consisted of ice harvesters in cold climates using horses, sleighs and saws to collect ice outdoors during winter months. Ten million pounds of ice were shipped in 1900 that way, he said. Then came «Ice 2.0» — factories that could freeze ice anywhere and an ice man who would deliver it to establishments and homes. Finally came «Ice 3.0»: home refrigerators.

Of course, none of the ice harvesters got into the ice factory business, and none of the factories got into the refrigerator business. That’s because «most organizations define themselves in terms of what they do,» he said, «instead of thinking ‘what benefit do we provide the customer?’ True innovation comes when you jump curves, not when you duke it out for 10% or 15% better.»

4. In product design, «roll the DICEE.» That’s an acronym. «D» is for deep, which to Kawasaki means thinking about features that go beyond the norm. One of his favorite «deep» ideas: Fanning Reef sandals, which have a bottle opener built into the sole. «I» is for intelligence, as seen in the design of Panasonic’s BF-104 flashlight, which uses batteries of three different sizes to accommodate the random mix of extra batteries many people have around the house. «C» is for complete — or being not just a product, but including support and service. The first «E» is for elegance: Beauty matters, according to Kawasaki. «Companies should have CTOs — chief taste officers,» he said. The second «E» is for emotive. «Great products generate strong emotions: Think Harley Davidson, Macintosh.»

5. Don’t worry, be «crappy.» This doesn’t mean ship a bad product, but «your innovation can have elements of crappiness to it,» Kawasaki said. Twitter has a litany of flaws, but it is changing people’s habits. The first Mac had plenty of room for improvement, but it made a statement about the future of personal computing, and it did not need to wait.

6. Polarize people. Try to be all things to all people and you often ship mediocrity, Kawasaki said. The boxy Toyota Scion xB looks ugly to some people but very cool to its devotees. TiVo became popular while maddening the advertising industry.

7. Let 100 flowers blossom. Borrowing from Chairman Mao, Kawasaki said you never know where the flowers will emerge, so let them grow. Innovations may attract unexpected and unintended customers. Think of Avon Products’ Skin-so-Soft cream, which became popular as a mosquito repellent. Rule one, he said, is «take the money. Rule two: Learn who’s buying your product, ask them why and give them more reasons. That’s a lot easier than asking people who aren’t interested ‘why not,’ and trying to change their minds.»

8. Churn, baby, churn. Always improve. Listen to customers for ideas. That’s difficult, Kawasaki said, because an innovator or entrepreneur must often ignore the advice of naysayers and «bozos» who say it can’t be done. Once it is done, and the product reaches the hands of customers, it’s time to start listening to their feedback. «Once you ship, then you flip,» Kawasaki said.

9. Niche yourself. Find your place, Kawasaki urged. He showed a simple X-Y graph, with the usual four quadrants mapping the variables «Uniqueness» and «Value.» A product or service does not need to be unique if it delivers value. That, he said, is how Dell won market share selling computers. In the lower left quadrant of his X-Y graph he placed many of the me-too dot.com companies of the late 1990s that were low value and uninspired. But in the upper-right quadrant were high value, unique products and services. They included the online movie-ticketing service Fandango and the Clear card that can speed passage through airport security. «The upper-right-hand corner is the holy grail of marketing,» he said. «It’s where meaning is made, it’s where money is made, it’s where history is made.»

10. Follow the 10-20-30 rule when pitching to venture capitalists. That means no more than 10 PowerPoint slides, a limit of 20 minutes for the pitch, and using a 30-point font size in the presentation (to keep it simple). The goal of such pitches isn’t to walk home with a check, he said, it’s to «not be eliminated» from consideration.

Kawasaki added one bonus point for innovators — and a mea culpa. «Don’t let the bozos get you down,» he said, trotting out some well-worn statements from technology naysayers, such as IBM chairman Thomas Watson’s assertion in 1943 that the total worldwide market for computers was «maybe five» (computer historians question the authenticity of the unsubstantiated quote), and Western Union’s inability to see a use for the telephone. These companies were trapped by thinking about what they already did, rather than what could be done next. Ignore them, Kawasaki said. Nevertheless, he admitted he was a «bozo» himself once. In the mid-1990s, he was offered a chance to interview for the CEO position at Yahoo. He declined. He saw the web as just another thing to do with a computer modem, and a web index as having limited value. «By my calculation, this decision cost me $2 billion.»

Για μια νέα Ελλάδα σε μια νέα Ευρώπη

Διακήρυξη της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για τις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009

Για μια νέα Ελλάδα σε μια νέα Ευρώπη,

της ελευθερίας, της οικονομικής ανάπτυξης και της δημοκρατίας.

Τέσσερα επείγοντα ερωτήματα που ζητούν σαφείς απαντήσεις.

Μετά από 50 χρόνια ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης οι πολίτες της Ευρώπης είναι αντιμέτωποι με μια τριπλή κρίση, κρίση ταυτότητας, κρίση σκοπού και κρίση μέσων. Οι πολίτες της Ευρώπης θέτουν επιτακτικά τα ακόλουθα ερωτήματα:

  1. ποιοι είμαστε;
  2. ποιοι είναι οι στόχοι μας;
  3. πώς θα ξεπεραστεί η κρίση;
  4. τι μέσα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να βγούμε από το τέλμα;

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι όλα τα πολιτικά κόμματα οφείλουν απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, ιδιαίτερα μάλιστα ενόψει των ευρωεκλογών, και καταθέτει στην κρίση του εκλογικού σώματος την παρούσα, δική της, συνεισφορά.

Ποιοι είμαστε;

  • Κοινή Ευρωπαϊκή μας ταυτότητα οι αξίες του Διαφωτισμού.

Το ζήτημα της ταυτότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν περίπου λυμένο στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, την περίοδο δηλαδή που τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν δημοκρατίες σε αντίθεση με τον ολοκληρωτισμό των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης. Όμως, η κατάρρευση του κομμουνισμού, οι διαδοχικές διευρύνσεις οι οποίες συμπεριέλαβαν χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και η έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, έθεσαν σε κρίση την Ευρωπαϊκή ταυτότητα και το υπάρχον θεσμικό της οικοδόμημα. Έθεσαν επίσης το ερώτημα μέχρι ποιο σημείο μπορούν να διευρυνθούν τα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι αυτή η κρίση ταυτότητας αποτελεί μια ευκαιρία να στραφούμε και πάλι στις αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκαν οι φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες, δηλαδή στις ιδέες του Διαφωτισμού, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου, της προάσπισης των ατομικών δικαιωμάτων και της ελεύθερης οικονομίας. Αυτή η Ευρωπαϊκή ταυτότητα δίνει προτεραιότητα στην αυτονομία του ατόμου να απολαμβάνει αναφαίρετα δικαιώματα (στη ζωή, στην επιδίωξη της ευτυχίας, στην ιδιοκτησία) και ελευθερίες (της συνείδησης, της γνώμης, της έκφρασης, του αυτοπροσδιορισμού), που οριοθετούνται από την ατομική ευθύνη. Η Ευρωπαϊκή ταυτότητα δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στη βασική αξία του Διαφωτισμού, τον ανθρωπισμό, που επιβάλλει το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την ανεκτικότητα της διαφορετικότητας και την αποδοχή της πολυμορφίας (γλωσσών, πολιτισμών, θρησκειών και εθνικών αυτοπροσδιορισμών) μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο.

Για τη Φιλελεύθερη Συμμαχία αυτές είναι οι αξίες που προσδιορίζουν την κοινή Ευρωπαϊκή μας ταυτότητα και στις οποίες οι φιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες οφείλουν την εντυπωσιακή πρόοδο τους.

Ποιοι είναι οι στόχοι μας; Πώς θα ξεπεραστεί η κρίση;

  • Κοινός Ευρωπαϊκός μας στόχος η οικονομική ανάπτυξη, η εμπέδωση της ελευθερίας, του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας, στην Ευρώπη και τον κόσμο.
  • Διαρθρωτικές αλλαγές τώρα!

Οι στόχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνονται όλο και λιγότερο εμφανείς και κατανοητές με αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι πολίτες να απογοητεύονται και να δυσπιστούν ακόμα και για την ύπαρξή τους. Βασική ευθύνη για αυτή την απογοήτευση των πολιτών φέρουν οι ηγέτες των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντί να εξηγούν δημόσια και να υπερασπίζονται τις αποφάσεις που, οι ίδιοι, παίρνουν από κοινού στις Βρυξέλλες, υποκρίνονται ότι τις ανακαλύπτουν εκ των υστέρων και συντάσσονται με τους λαϊκιστές επικριτές τους.

Σκοπός για μας, τους λαούς της Ευρώπης, είναι να ζούμε αρμονικά στον κόσμο διατηρώντας την ταυτότητά μας, τις κοινές μας αξίες και την ευημερία μας. Όμως αυτή η διατήρηση της ταυτότητάς μας, των αξιών μας και της ευημερίας μας δεν θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένες, και για πάντα διατηρητέες, καθώς νέες προκλήσεις τις θέτουν διαρκώς σε κίνδυνο.

Πιο συγκεκριμένα, ο σημερινός κόσμος χαρακτηρίζεται από δυο νέα φαινόμενα: από τη μία πλευρά της εξόδου από τη φτώχεια κρατών ορισμένα από τα οποία αποκτούν ένα σημαντικό παγκόσμιο ρόλο, και από την άλλη πλευρά της ενίσχυσης ιδεολογιών που ενθαρρύνουν νέες μορφές ολοκληρωτισμού, εθνικού προστατευτισμού και ξενοφοβίας. Στα φαινόμενα αυτά, η Ευρωπαϊκή Ένωση δρα κατακερματισμένη από αντιμαχόμενες εθνικές πολιτικές και αδύναμη.

Σε μια περίοδο οξύτατης διεθνούς οικονομικής κρίσης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες εμφανίζονται να ενδιαφέρονται μόνο για τα στενά εθνικά τους συμφέροντα ή, ακόμα χειρότερα, μόνο για την επανεκλογή τους ενώ πριν εννιά χρόνια οι ίδιοι διατύπωναν τη στρατηγική της Λισσαβόνας η υλοποίηση της οποίας μέχρι το 2010 θα επέτρεπε στην Ευρωπαϊκή Ένωση: «να γίνει η πιο δυναμική και ανταγωνιστική, βασισμένη στη γνώση οικονομία στον κόσμο, ικανή για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη με περισσότερες και καλύτερες δουλειές και τη μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή». Είναι προφανές ότι αν είχε έστω προσεγγιστεί αυτός ο στόχος, η Ευρώπη θα ήταν καλύτερα προετοιμασμένη για να αντιμετωπίσει τη σημερινή οικονομική κρίση. Δυστυχώς όμως, ήδη από το 2005, είχε διαπιστωθεί από τους ίδιους τους Ευρωπαίους ηγέτες η ανικανότητά τους να αντιμετωπίσουν τα διαρθρωτικά προβλήματα της Ευρώπης και να υλοποιήσουν τους στόχους που οι ίδιοι είχαν θέσει. Σήμερα, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, εμφανίζονται οι Ευρωπαίοι ηγέτες χωρίς κοινή πολιτική και κινούμενοι προς λάθος κατευθύνσεις, καθώς για πρώτη φόρα μετά από πολλές δεκαετίες τα σύννεφα του οικονομικού προστατευτισμού πλανώνται πάνω από την Ευρώπη και απειλούν να εκτροχιάσουν όλη την πρόοδο που έχει σημειωθεί στο διασυνοριακό εμπόριο τα τελευταία 50 χρόνια.

Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η σημερινή κρίση μεγεθύνει και επαναφέρει στο προσκήνιο χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ενός εκάστου των μελών της. Είναι πλέον καιρός οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες να αντιμετωπίσουν τις σύγχρονες πολιτικοοικονομικές προκλήσεις μέσω αναπροσανατολισμού των Ευρωπαϊκών πολιτικών, από τις ανεπιτυχείς επιδοματικές (πχ Κοινή Αγροτική Πολιτική), σε πολιτικές επέκτασης και απελευθέρωσης της εσωτερικής αγοράς, δίωξης των μονοπωλίων, εποπτείας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, καταπολέμησης της διαφθοράς και του εγκλήματος και τη διασφάλιση αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής και αμυντικών δομών. Είναι πλέον καιρός οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες να αντιληφθούν ότι, εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης, η νομισματική ενοποίηση μπορεί και να ακυρωθεί εάν δε συμπληρωθεί από την αντίστοιχη πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Χωρίς την αποκατάσταση αυτής της ανισορροπίας, η νομισματική ένωση και η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης θα αλληλοϋπονομεύονται, μέχρι τη κατάρρευση και των δύο.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτείνει την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, δηλαδή την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης μέσω ενός νέου Ευρωπαϊκού Συντάγματος που θα ιδρύει, στη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και θα προσαρμόζει τα σημερινά κοινοτικά όργανα στο νέο ομοσπονδιακό σύστημα.

Τι μέσα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να βγούμε από το τέλμα;

  • Χρειαζόμαστε τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και αναπροσανατολισμό των Ευρωπαϊκών πολιτικών.

Σήμερα, οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκονται σε οριακό σημείο αποτελεσματικότητας και δημοκρατικής νομιμοποίησης. Οι πολίτες τους θεωρούν απόμακρους, γραφειοκρατικούς και ελάχιστα δημοκρατικούς ενώ πολλές κυβερνήσεις από την πλευρά τους αναπολούν με νοσταλγία τις χαμένες εθνικές εξουσίες που παραχωρήθηκαν στα Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Η Συνθήκη της Λισσαβόνας, συνέχεια των όχι και τόσο καινοτόμων συνθηκών του Μάαστριχτ, του Άμστερνταμ και της Νίκαιας, προτείνει τον εκσυγχρονισμό των Ευρωπαϊκών θεσμών μέσω της μεγαλύτερης σαφήνειας των εξουσιών τους, την αύξηση της αποτελεσματικότητάς τους και την αναβάθμιση της δημοκρατικής τους νομιμοποίησης. Ωστόσο η Συνθήκη της Λισσαβόνας δεν αμφισβητεί το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο και διατηρεί το υπάρχον πλέγμα αλληλοσυγκρουόμενων ομοσπονδιακών και διακρατικών εξουσιών. Η συνθήκη της Λισσαβόνας αν και αποτελεί θετική εξέλιξη για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, απαντά μόνο εν μέρει στις μεγάλες σημερινές προκλήσεις και δεν επαρκεί για την αντιμετώπισή τους.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι η κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα και οι κοινοί ευρωπαϊκοί στόχοι, όπως διατυπώνονται στην παρούσα διακήρυξη, μπορούν να εξυπηρετηθούν μόνο στα πλαίσια μιας πολιτικά ενοποιημένης Ευρώπης, δηλαδή μιας Ομοσπονδίας των Πολιτειών της που θα συνιστούν τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Η νέα αυτή δομή θα λειτουργήσει με την ψήφιση ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος που θα ιδρύει, στη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και θα προσαρμόζει τα σημερινά κοινοτικά όργανα στο νέο ομοσπονδιακό σύστημα. Για το σκοπό αυτό η Φιλελεύθερη Συμμαχία θέτει σε δημόσια διαβούλευση προτάσεις όπως οι παρακάτω:

  • να αντικατασταθούν οι ισχύουσες Συνθήκες από ένα απλό Σύνταγμα, προστατευτικό των θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών και ιδρυτικό σαφώς καθορισμένων θεσμών και εξουσιών σε ομοσπονδιακό, «πολιτειακό» και περιφερειακό επίπεδο. Η προτεινόμενη ομοσπονδιακή συγκρότηση της Ευρώπης συνιστά «λιγότερο κράτος» καθώς θα ενισχύει τους δημοκρατικούς θεσμούς σε «πολιτειακό» και περιφερειακό επίπεδο ενώ οι ομοσπονδιακοί θεσμοί θα δρουν μόνο όπου αυτή τους η δράση θα προσθέτει σημαντικά οφέλη.
  • να αντικατασταθεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από δύο κοινοβουλευτικά σώματα: την Ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, στα οποία θα τους αποδοθούν διευρυμένες αρμοδιότητες.
  • να καταργηθεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και να μετατραπεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε ομοσπονδιακή δημόσια διοίκηση μετατρέποντας κάθε Γενική της Διεύθυνση σε Ομοσπονδιακό Υπουργείο.
  • να δημιουργηθεί θέση Ομοσπονδιακού Προέδρου, απευθείας εκλεγμένου από την Ομοσπονδιακή Βουλή των Αντιπροσώπων, o οποίος και θα ορίζει την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
  • Τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου και της Κεντρικής Τράπεζας σε ομοσπονδιακούς θεσμούς.
  • τη μετατροπή της Europol σε ομοσπονδιακή αστυνομία για την καταπολέμηση του διακρατικού εγκλήματος και τη δημιουργία ενός και μοναδικού Ευρωπαϊκού στρατού αρμόδιου για τη διαφύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ομοσπονδίας.
  • τον προσανατολισμό των ομοσπονδιακών Ευρωπαϊκών πολιτικών, από τις ανεπιτυχείς επιδοματικές (πχ Κοινή Αγροτική Πολιτική), σε πολιτικές επέκτασης και απελευθέρωσης της εσωτερικής αγοράς, δίωξης των μονοπωλίων, εποπτείας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, καταπολέμησης της διαφθοράς και του εγκλήματος και τη διασφάλιση αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτικής και αμυντικών δομών.

Μεταρρυθμιστική συμπαράταξη, για μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, τώρα!

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι οι Έλληνες πολίτες θα βγουν πολλαπλά ωφελημένοι από την ομοσπονδιακή διάρθρωση της Ευρώπης και τον επαναπροσανατολισμό των πολιτικών της, καθώς οι εξουσίες των νέων ομοσπονδιακών αρχών θα θέσουν ασφυκτικούς περιορισμούς στην ασυδοσία του ελληνικού κράτους. Ενός κράτους, που όπως όλοι γνωρίζουν, καταπνίγει την επιχειρηματικότητα, παραβιάζει τα ατομικά δικαιώματα, περιορίζει τις ελευθερίες των πολιτών του και αναστέλλει τις μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα.

Όμως η προτεινόμενη ομοσπονδιακή διάρθρωση της Ευρώπης θα αργήσει να υλοποιηθεί ενώ οι αλλαγές που απαιτούν οι Έλληνες πολίτες δεν μπορούν να περιμένουν. Σε κάθε περίπτωση καμία αναμονή ομοσπονδιακών, ή άλλων εξωτερικών παρεμβάσεων, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ατομική ευθύνη κάθε Έλληνα πολίτη για να ενεργοποιηθεί άμεσα και να αλλάξει προς το καλύτερο τη καθημερινότητά του στη χώρα που ζει, την Ελλάδα.

Για τον λόγο αυτό η Φιλελεύθερη Συμμαχία κινείται δραστήρια για τη δημιουργία ευρύτατης μεταρρυθμιστικής συμπαράταξης στην Ελλάδα που θα διεκδικήσει, άμεσα και χωρίς καθυστερήσεις, την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που ακολουθούν:

ΠΡΩΤΗ ΔΕΣΜΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ: ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ – ΕΜΠΕΔΩΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ – ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Ζητούμε, αποκατάσταση της δημοκρατίας με πλήρη διάκριση των εξουσιών, ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών, ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας, αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου, λογοδοσία των υπευθύνων, πολιτική σταθερότητα και αποκατάσταση της ανεξαρτησίας και της θεσμικής λειτουργίας των ΜΜΕ (ιδιωτικών και κρατικών).

Βασικές μεταρρυθμίσεις στον τομέα αυτό είναι:

(1) Πλήρης διαχωρισμός της εκτελεστικής από την νομοθετική εξουσία: ξεχωριστή εκλογή για πρόεδρο κυβέρνησης και κοινοβούλιο – οι εκλεγμένοι βουλευτές να αποκλείονται από το υπουργικό αξίωμα.

(2) Μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200, που θα εκλέγονται κυρίως από μονοεδρικές περιφέρειες (γερμανικό σύστημα) και μείωση του αριθμού των αιρετών κάθε επιπέδου τοπικής αυτοδιοίκησης.

(3) Σταθερή ημερομηνία εκλογών: αν για οποιοδήποτε λόγο προκύψει η ανάγκη εκλογών κατά τη διάρκεια της τετραετίας αυτές να αφορούν μόνο το υπόλοιπο της τετραετίας (σουηδικό σύστημα).

(4) Πλήρης ανεξαρτησία και αυτοδιοίκηση της Δικαιοσύνης, αποποινικοποίηση πταισμάτων και χρήσης ουσιών για άμεση απονομή δικαιοσύνης και δραστική αποσυμφόρηση των φυλακών. Δικαστική αστυνομία, ανώτατο όριο εκδίκασης ένα εξάμηνο.

(5) Αυστηρή εφαρμογή των νόμων και διασφάλιση των βασικών δικαιωμάτων των πολιτών στη μετακίνηση, στην εργασία, στην πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες και στα πανεπιστήμια. Κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Προστασία της δημόσιας και της ιδιωτικής περιουσίας και της επιχειρηματικότητας.

(6) Ισότητα του Δημοσίου με τους πολίτες απέναντι στο νόμο, ισότητα των πολιτικών με τους πολίτες, κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών καθώς είναι πλέον ανενεργός λόγω της θέσεως σε ισχύ των Διεθνών Συνθηκών κατά της Διαφθοράς.

(7) Αυστηρή υποχρέωση δημοσίευσης προϋπολογισμών και απολογισμών για κάθε υπηρεσιακή μονάδα που διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα. Ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα δημόσια δεδομένα. Αξιολόγηση αποτελεσμάτων και εξατομίκευση ευθυνών.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΕΣΜΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ: ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ, ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Η προστασία του περιβάλλοντος και η ποιότητα ζωής κινδυνεύουν κυρίως από την κρατική παρέμβαση και την υπανάπτυξη. Κλασσικά παραδείγματα οι πρώην κομμουνιστικές χώρες και οι χώρες του τρίτου κόσμου, όπου το περιβάλλον υποβαθμίστηκε τραγικά.

Μεταρρυθμίσεις άμεσης προτεραιότητας στον τομέα αυτό είναι:

(1) Δημιουργία πάρκων σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας, μέσω απαλλοτρίωσης οικοπέδων σε πληθυσμιακά κορεσμένες περιοχές της πόλης και ταυτόχρονης αντιπαροχής του χώρου του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό.

(2) Εφαρμογή της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» σε κάθε οικονομική δραστηριότητα που ενέχει περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Υιοθέτηση όλων των οδηγιών για το περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

(3) Ουσιαστική ενδυνάμωση και ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών. Ανάθεση σε εθελοντικές, μη κρατικές οργανώσεις, θεσμικών ρόλων στον έλεγχο, στο σχεδιασμό, στην πιστοποίηση, στην αδειοδότηση, στην υλοποίηση έργων που αφορούν τους πολίτες, το περιβάλλον και τις τοπικές κοινωνίες.

(4) Αναγνώριση και ενεργή προστασία των δικαιωμάτων των μειοψηφιών.

(5) Αντιμετώπιση των μεταναστών στο πλαίσιο του κράτους δικαίου, υποστήριξη και ενσωμάτωσή τους με πλήρη δικαιώματα και υποχρεώσεις.

ΤΡΙΤΗ ΔΕΣΜΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Όσοι αντιδιαστέλλουν την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική αλληλεγγύη, τελικά τα υπονομεύουν και τα δύο.

Απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στον τομέα αυτό είναι:

(1) Κατάργηση όλων των φόρων υπέρ τρίτων. (π.χ. χαρτόσημα, αγγελιόσημα, κλπ).

(2) Απελευθέρωση της άσκησης των λεγόμενων «κλειστών» επαγγελμάτων.

(3) Κατάργηση της εφορίας και της πολεοδομίας και μεταβίβαση των αναγκαίων διαδικασιών στους υπεύθυνους λογιστές και μηχανικούς με απλό και αυστηρό νομικό πλαίσιο.

(4) Κατάργηση των ενδιάμεσων γραφειοκρατιών πρόνοιας και διεκπεραίωσης. Κατευθείαν συναλλαγή των πολιτών με τους παρόχους υπηρεσιών. Κύριο σημείο επαφής με το κράτος η καταβολή θετικού ή αρνητικού φόρου.

(5) Καθιέρωση αρνητικού φόρου (ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα) για όλους τους πολίτες (νέους, άνεργους, εργαζόμενους, συνταξιούχους), που έχουν ανάγκη.

(6) Κεφαλαιοποιητικό (αποταμιευτικό) σύστημα ασφάλισης με ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικού φορέα και πλήρη έλεγχο των εισφορών από τον δικαιούχο.

(7) Ελεύθερη επιλογή εκπαιδευτικού ιδρύματος: δικαίωμα, για κάθε νέο/νέα και γονέα, να επιλέγει ελεύθερα το δημόσιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της αρεσκείας του σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης. Η ελεύθερη επιλογή αντικαθιστά την αναγκαστική φοίτηση στο σχολείο της γειτονιάς και την «επιλογή» πανεπιστημίου μέσω των πανελλήνιων εξετάσεων. Η ελεύθερη επιλογή συνιστά την αυστηρότερη δυνατή αξιολόγηση και πιστοποιεί υψηλότερη ποιότητα εκπαιδευτικών υπηρεσιών που πρέπει να επιβραβεύεται. Αυτή η επιβράβευση μπορεί να γίνει μέσω της καταβολής, από το κράτος, κατά κεφαλήν επιδότησης σε κάθε εκπαιδευτικό ίδρυμα ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών/φοιτητών που επιλέγουν να φοιτήσουν σε αυτό. Η επιδότηση αυτή συνιστά μισθολογική επιβράβευση του προσωπικού του ιδρύματος που παρέχει ποιοτικές υπηρεσίες και ενισχύει τον συναγωνισμό τους προς όφελος του πολίτη. Κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Ελευθερία ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων.

Σήμερα, 9 Μαΐου του 2009, Ημέρα της Ευρώπης, η Φιλελεύθερη Συμμαχία καταθέτει στους Έλληνες πολίτες την παρούσα εκλογική της διακήρυξη και καλεί κάθε πολίτη ξεχωριστά στην ψήφιση του συνδυασμού της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου 2009.

ΥΓ του φυλελεύθερου: η διακήρυξη της ΦΣ για τις ευρωεκλογές είναι ένα πολύ προχωρημένο πολιτικά κείμενο. Είναι από τα πιο μεστά ιδεολογικά κείμενα, μ συνολική οπτική, που έχουν βγει από πολιτικά κόμματα τελευταία στην Ελλάδα. Σαφώς συνδυάζει την ευρωπαϊκή συζήτηση με τα Ελληνικά προβλήματα – και κυρίως προτείνει λύσεις. Είναι γνωστό στους φίλους μου ότι προσωπικά δεν είμαι ίσως τόσο πολιτικά προχωρημένος. Αναγνωρίζω όμως μια ουσιαστική προσπάθεια, και μάλιστα πετυχημένη, να παρουσιαστεί μια σοβαρή και μελετημένη συνολική πολιτική πρόταση. Μόλις προλάβω θα καταθέσω και τις αντιρρήσεις μου και τους προβληματισμούς μου πάνω στο κείμενο. Αν μέχρι τότε θέλετε να προσθέσετε ή να σχολιάσετε κάτι, ο χώρος των σχολίων είναι ανοιχτός για όλους…